akou anthropako - bilkhelm raikh

Ο ανθρωπάκος μέσα μου ήθελε να σε κερδίσει, να σε «σώσει» , να roν θωρείς με ro ίδιο δέος που αντΙμετωπίΖεις rα ανώτερα μαθΏμαπκά» , επει­ δή δεν έχεις ιδέα π είναι.. ΠροκεΙμένου να ξεφύ

WILHELM REICH Ι

Άκου

Ανθρωπάκο

ΑΚΟΥ, ΑΝθΡΟΠΑΚΟ

ΑΚΟΥ, ΑΝθΡΩΠΑΚΟ

Μετάφραση Νοιάσσα 8αρσάκη

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΗ

Πέρα από ψυχοθεραπευτΤίς, ο ΒιΛχειψ Ράιχ υπΤίρξε ένας από τους κορυφαίους φιΛόσοφους και επανασrάτες της ε­ποΧΤίς που πέρασε Όπως και άΛΛοι πρωτοπόροι της επι­σrTίμης, θέΛησε να δώσει νέα συνειδησιακά μονοπάπα σrην ανθρωπότητα, νέους δρόμους να πορευτεί σrIς αναΖητΤίσεις της

Το έργο του Άκου Ανθρωπάκο γράφτηκε ως απάvrηση σroυς εΠIKριrές του και τα συμφέροvrα που τους υποκίνησαν

σε μια επίθεση διαρκεfας εναντίον του Επίθεση που τον oδιiγησε σrIς φυΛακές του Λούισμπρουγκ και το θάνατό του

Ο Ράιχ παρακοΛουθεί, σrην αρxιi με αφέΛεια, κarόπιν με απορία και τέΛος με τρόμο το π κάνει ο Ανθρωπάκος σroν εαυτό του, με ποιο τρόπο δοΛοφονεί όσους φροvrίΖουv για την πραγμαπκΤί του ευτυχία

Το' Ακου Ανθρωπάκο είναι μια καταγγεΛία και έκκΛηση συνάμα ενός πρωτοπόρου που κυνηγΤίθηκε αδυσώπητα από

το Kαrεσrημένo της εποχΤίς και τιμωριiθηKε απάνθρωπα για

το εΛεύθερο πνεύμα του Το έργο αυτού του μεγάΛου κοινω­νικού φιΛόσοφου είναι πεΡJσσότερo από ποτέ επίκαιρο ΟΙ αΛΛαγές που έγιναν από το θάναrό του μέχρι τώρα σrην αν­θρώπινη συνείδηση είναι ποΛύ Λίγες, γεγονός που avrava-

κΛάιαι σrnv nαγκόσμια Kardσraan Οι ΠΡόσφαrες avarapd­ξεις σε παγκόσμιο επίπεδο και οι επιδράσεις rους για μια παγκόσμια aVVEJBnaIQKri αΛΛαγή, ίσως μας oBnyriaovv VQ

δούμε τον κόσμο με απl1όrnrα και aydnn, με μια θέl1nσn για απελευθέΡωσn από rις ΠΡοκαrαl1ήψεις που μας rαl1αvίΖουv επί σειρά αιώνωv

Για αυιό, n οππκή γωvία ιου 81fιχεΛμ Ράιχ είvαι περισ­σόrερο από ποιέ αvαγκαία για rnv καrαvόnσn ιου eavrou και

rou περι ΒάΛ?! οvrος Μια υπενθύμισn για ro Βασικό γεγοvός πως έχουμε απομακρυvθεί από ιις απΛές, rις μεσrές αΛήθειες rnς Ζω:Ίς

Aθιiνα 1999

ΑΚΟΥ, ΑΝθΡΩΠΑΚΟ

Σε φωνάΖουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο Λένε πως Χάραξε n εΠΟΧή σου, n «Εποχή rou Κοινού Ανθρώ­που»

Μα δεν είσω συ που το Λες, ανθρωπάκο Το Λένε εκείνοι, ΟΙ ανππρόεδροι των μεγάΛων εθνών, ΟΙ εργα­τοπarέρες, ΟΙ μετανιωμένοι γιοι των αστών, ΟΙ ποΛιπκοί

κω ΟΙ φιΛόσοφοι Σου προσφέρουν ro μέΛΛον, μα δε ρωroύν για ro παρεΛθόν σου

Κι όμως, είσω κΛnρονόμος ενός τρομερού παρεΛθό­νroς Τ ούrn n κΛnρονομιά καίει arn χούφτα σου σα δω­μάνπ φΛεγόμενο Εγώ αυτό έχω να σου πω

Ο γιατρός, ο τσαγκάρης, ο μηχανικός ή ο εκπωδευ­πκός, για να προκόψουν arn δουΛειά roυς και να κερ­δίσουν το ψωμί roυς, πρέπει να γνωρίΖουν πς εΛΛείψεις roυς Εδώ κω κάμnοσες δεκαετίες παίρνεις παγκοσμίως

τα ηνία στα χέρια σου Το μέΛΛον της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί από πς σκέψεις κω πς πράξεις σου Όμως,

οι δάσκαΛοι κι ΟΙ αφέντες σου δε σου μιΛάνε για τον τρόπο που σκέφτεσω πραγμαπκά Δε σου Λένε ποιος είσω στα αΛήθεια Κανένας δεν roΛμά να σε φέρει αντι­μέτωπο με τη μοναδική πραγμαπκότητα που έχει τη δύ-

ναμη να σε καrασrnσει κύριο roυ πεπρωμένου σου Ef­σαι ((εΙΙεύθερος» από μια άποψη μονάχα: εΙΙεύθερος από την aurOKPIrIKn, που μπορε! να σε 80ηθnσει να κουμα­ντάρεις τη Ζωn σου

Δε σ' άκουσα να παραπονιέσαι ποτέ: ((Με εκθειάΖετε σαν το μεΙΙΙΙονπκό αφέντη roυ εαυτού μου και roυ κό­σμου μου Α?ιΙΙά δε μου ΙΙέτε πώς γfvεrαι καvεfς αφέντης roυ εαυroύ του Δε μου ΙΙέτε ποια εfvαι τα ΙΙάθη και τα ελαπώματά μου, πού σφάΙΙΙΙω σroν rρόπo που σκέφroμαι και πράπω»

Εππρέπεις σroυς ισχυρούς να απαπούν rn δύναμη εν ονόμαπ ((roυ ανθρωπάκου» Όμως, εσύ ο [διος παραμέ­νεις 80υ8ός Ενισχύεις rους ισχυρούς με περισσόrερη δύναμη ΕπιΛέγεις για εκπροσώπους ανθρώπους αδύνα­μους και καΚΟnθεις ΤεΙΙικά δIαΠIσrώνεIς πάvra, ποΙΙύ αργά, πως σ' έπιασαν κορόιδο

Σε καrαΙΙα8αfvω! Κι εrούro επειδn avrfKPIaa αμέrρη­rες φορές γυμνό ro κορμ! και τηη ψυχn σου Σε εfδα δfχως τη μάσκα σου, την ΚΟμμαπκn σου rαυrόrηrα n τη ν εθVικn σου υπερηφάνεια Γυμνό σα νεογέννηro, γυμνό

σα σrρατάρxη ξε8ράκωro Σ ' άκουσα να κΙΙαις και να οδύρεσαι Μου μίΛησες για τα πρ08λnμαrά σου, πς α­γάπες και roυς πόθους σου Σε ξέρω και σε KaraIιa8af­

νω Και θα σου πω π είσαι, ανθρωπάκο, επειδΏ ΠIσrεύω πραγμαπκά σro rρανό σου μέλλον Μα επειδn ro μέΙΙΙΙον σού ανΏκει, αναμφί80Λα σου αvnκει, ρfξε μια μαπά σroν εαυτό σου Κοίτα roν όπως εfvαι πραγμαπκά 'Ακου αυτό που κανένας από roυς ηγέτες και roυς αντιπροσώπους σου δεν roλμά να σου πει:

EfaQ1 ((άνθρωπος μικρός, κοινός» Συλλογfσου rn δι­πίΊΏ έννοια που έχουν rούrες οι ίΊέξεις, «μικρός» κω ((κοινός»

Μπν ro ΒάΖεις σrα πόδια! Βρες ro κουράγιο να avrI­κρfσεις rov εαυrό σου!

((Με ποιο δικαfωμα μου κάνεις κΏρυγμα;» Βλέπω rnv ερώrnσn σro rρoμαγμένo Βλέμμα σου Σ ' ακούω να rnv ξεσrομfΖεις όλο αυθάδεια ΦοΒάσω να αvrικρfσεις rov εαυrό σου, ανθρωπάκο ΦοΒάσαι rnv κρπικΏ, όσο και

rn δύναμπ που σου υποσΧέθπκαν AiΊΏθεIα, πώς σκέφrε­σαι να χρπσιμοποιΏσεις rn δύναμΏ σου; Δεν ξέρεις Φο­Βάσαι και να σκεφrεfς ακόμπ πως pnopef κάποια μέρα

να 'σαι διαφορεπκός: ελεύθερος avrf φOBJσμένOς, ειίΊι­κρινΏς avrf ραδιούργος, να xafpeaQl rov έρωrα, όΧΙ σαν rov κίΊέφrn μες σrπ vdKra, αίΊίΊά ανοικrά, σro φως rov ΏίΊιου ΑπεΧθάνεσαι rov εαυrό σου, ανθρωπάκο Αναρω­πέσαι, ((Ποιος efPQl εγώ που θα 'χω άποψπ, θα κουμα­vrάρω rn ΖωΏ μου κω θα αποκαίΊώ οίΊάκερπ rnv οικου­μένπ δικΏ μου;» Δfκιο έχεις Ποιος efaaI εσύ που θα διεκδ,κΏσεις rn ΖωΏ σου; Ε, λοιπόν, θα σου πω ποιος efaQ1

Διαφέρεις από rov ισχυρό σε rodro μόνο, ο ισχυρός υπΏρξε κάποrε ένας ποίΊύ μικρός ανθρωπάκο ς, αίΊίΊά α­νέπrυξε μια anpavrIKri ικα νόrn ra Αναγνώρισε rnv πο­rαπόrnrα κω rnv ανεπάρκεια rων σκέψεων κω rων πρά­ξεών rov Κάrω από rnv πfεσn κάποιου έργου που θεώ­ρπσε σπμα vrικό, έμαθε να BlQKpfveI όπ n μικρόrnrα κι

n ευrέίΊειά rov απειίΊούσαν rn v ευrυΧfα rov Με άίΊίΊα ίΊό­για ο ισχυρός γνωρfΖει πόrε κω σε π εfνQ1 ανθρωπάκος

Ο ανθρωπάκος, όμως, δε γνωρfΖει όπ ε[νω ποrαπός κω

φοΒάrαι να ro μάθει ΚρύΒει rnv ποrαπόrnrα και rnv α­νεπάρκειά rou πίσω από αυrαπάrες δύναμnς και μεγα­λείο υ, rn δύναμn και rou μεγαλείου κάποιου άλλου Είναι περήφανος για roυς μεγάλους σrραrnγούς rou, αλ­

λά όΧΙ για rov εαυrό rou ΘαυμάΖει rnv ιδέα που δεν εfχε κι όΧΙ εκείνn που είχε ' Οσο λιγόrερο καrαλαΒαίνει κάπ, rόσο περισσόrερο ΠIσrεύεI σ' αυrό Κι όσο καλύrε­

ρα ανπλαμBάνεrαI μια ιδέα, rόσο n πίσrn rou σ' aurriv κλονίΖεrαι

Ας αρχίσω, όμως, από rov ανθρωπάκο που έχω μέσα μου

Επί εικοσιπένιε χρόνια υπερασπίΖομαι, γραπrά και προφορικά, ro δικαίωμά σου σrnv ευωΧία Καrακρίνω

rn v α νικανόrn rά σου να καρπώνεσαι εκείνο που σου ανήκει, να διασφαλίΖεις όσα κέρδισες με αίμα σro Πα­ρίσι και σrn Βιέννn, σroν αμερικανικό εμφύλιο και rn ρωσική επανάσrασn Μα ro Παρίσι σου καrέλnξε σroν Πειέν και rov ΛαΒάλ, n Βιέννn σου σroν Χίrλερ, n Ρωσfα σου σroν Σrάλιν και n Αμερική σου κινδυνεύει να κα­rαλήξει σrα χέρια rnς Κου ΚiΊoυξ ΚiΊαν! Καrαφέρνεις να κερδίΖεις rnv ελευθερία σου, μα δεν μπορείς να rn δια­σφαλίσεις για rov εαυrό σου και rους άλλους Αυrό ro γνώΡΙΖα από καιρό Εκείνο, όμως, που δεν KαrαλάBαινα rirav γιαrί, αφού καrόρθωνες να Βγεις παλεύονιας απ '

ro Βούρκο, ΒούλιαΖες κάθε φορά σ' ένα χειρόιερο Έ­πειrα, ψnλαφισrά, παραrnρώvrας προσεκπκά γύρω μου, ανακάλυψα σrαδIαKά ποιο είναι εκείνο που σε κραιά δέ­σμιο: εfσαι δεσμώrnς rou εαυroύ σου Ο μόνος υπεύθυ­νος για rn σκλαΒιά σου είσαι εσύ ο ίδιος Μόνον εσύ και κανένας άλλος, άκου που σου λέω!

Δεν ω 'χεις ξανακούσει auro, εrσι; ΟΙ εlιευθερωrές σου lιένε πως ο ΚάΙΖερ, ο Τσάρος, ο Πάπας Γρnγόριος

ο κΖ, ο Μόργκαν, ο Κρο υπ κι ο Φορvr, aurof είναι ΟΙ δυνάστες σου Και ΠΟ1Ο1 είναι ΟΙ εlιευθερωrές σου; Ο MoυσOl!ίνI, ο Nαπolιέων, ο Χίrlιερ και ο Σrάlιιν

Γι ' α υrό σου lιέω: «Εσύ μονάχα μπορείς να γίνεις εlιευθερωrής ωυ εαυωύ σου!»

Σ' αυrό ω σnμείο διστάΖω ΙσχυρίΖομαι πως αγωνί­Ζομαι για rnv αlιήθεIα και rnv α γνόrnrα Όμως, ενώ α­nοφάσισα να σου πω rnv αlιήθεIα για ων εαυrό σου, rώρα διστάΖω Σε φο8άμαι, εσένα και rn στάσn σου α­nfvavrI arnv αlιήθεIα Όrαν n αlιήθεIα σε αφορά, γίνεrαι επικίνδυνn Μπορεί να είναι ευεργεπκή, μα μπορεί επί­σnς να γίνει lιά8αρo στα χέρια rnς κάθε συμμορίας Αν δεν ήrαν fraI, δε θα ήσουν arn efan που 8ρίσκεσαι σή­μερα

Ο νους μού υπαγορεύει: «Πες rnv αlιήθεlQ, ανεξάρ­rnra απ ' ω rfpnpa» Ο ανθρωπάκος μέσα μου lιεεI: «Θα ήrαν 8lιαKεία να εμπιστευrείς ων εαυrό σου στο έlιεoς rou ανθρωπάκου Ο ανθρωπάκος δε θέlιεI να ακούσει rnv αlιήθεIα για ων εαυrό ωυ Δε θέlιεI να σnκώσει ω φορτ[ο τnς μεγάlιnς ευθύνnς που τον 8αρύνει, ε[rε ωυ αρέσει, ε[rε όχι ΘέlιεI να παραμε[νει ανθρωπάκος, ή να γ[νει μεγάlιoς ανθρωπάκος ΘέlιεI να γ[νει πlιOύσIOς, ερ­γαωπατέρας, εΠIKεφαlιής ωυ συlιlιόγoυ 8εrεράνων ή πρόεδρος του φιlιόπrωχου Δε θέlιεI, όμως, 'να αναlιά8εI rnv ευθύνn γlQ rn δOυlιεIά ωυ, για ra anoefpara rρO­φίμων, για ω Ο1κιστικό, rn συγΚΟ1νωνία, rnv παιδεία, πς επιστnμονικές έρευνες, rn BIO[Knan ή οπδήποrε άlιlιo»

Ο ανθρωπάκος μέσα μου lιέεI:

«/Εγινες πια μεγάΛος και τρανός, γνωσrός σε Γερμα­vfa, A uσrpfa, ΣκαvδιvαΒfα, ΑγγΜα, Αμερική και ΠαΛαι­σrfvn Οι KOμμOυνισrές σε ποΛεμούν Οι "σωτήρες των ΠOΛιτισrΙKών αξιών" σε μισούν Τα θύματα της συναισθη­ματικής πανούκΛας σε διώκουν /Εχεις γράψει δώδεκα ΒιΒΜα και εκατόν πενήvτα άρθρα για την αθΛιότητα της Ζωής, την αθΛιότητα του ανθρωπάκου Το έργο σου δι­δάσκεται σrα πανεπισrήμια και άΛΛοι μεγάΛοι, povaxJKof άνθρωποι, Λένε πως εfσαι ποΛύ μεγάΛος άνθρωπος Συ­γκαταΛέγεσαι ανάμεσα σroυς κοΛοσσούς της επισrήμης AναKαΛ ύπτovτας την κοσμική ενέργεια της Ζωής και τους νόμους που διέπουν τη zωvτανή ύΛη, έκανες τη μεγα­Λύτερη ανακάΛυψη των τεΛευταfωv αιώνων Βοήθησες

να γfvει κατανοητή η φύση του KQPKfvou Εfπες την αΛή­θεια Γι ' αυτό σε κυνηγούν από χώρα σε χώρα Τώρα δικαιούσαι να ξεκουρασrεfς ΑπόΛαυσε την επιτυΧfα και

τη φήμη σου Σε Μγα χρόνια το όνομά σου θα ακούγεται παvτoύ Αρκετά έκανες Φτάνει πια Αφοσιώσου πΛέον σrις μεΛέτες σου για το Λειτουργικό νόμο της φύσης»

/Ετσι Λεει ο ανθρωπάκος μέσα μου, επειδή σε φοΒά­ται, ανθρωπάκο

Για ποΛΛά χρόνια ήμουν σε σrενή επαφή pazf σου Μέσα από τις προσωπικές μου εμπειρfες γνώΡΙΖα τη Ζωή σου και ήθεΛα να σε Βοηθήσω Διατηρούσα τούτη την επαφή, επειδή έΒΛεπα ότι σε Βοηθούσα πραγματικά κι ότι δεΧόσουν πρόθυμα τη Βοήθειά μου, συχνά με δά­κρυα σrα μάτια Λfγο-Μγο, όμως, άρχισα να KaranaBaf­

νω ότι ενώ ήσουν πρόθυμος να δεχτεfς τη Βοήθειά μου, ήσουν αvfκαvος να την υπερασπισrεfς Τη ν υπερασπf­σrηKα εγώ για σένα και πάΛεψα σκΛηρά για Λογαριασμό

σου Μα ήρθαν ΟΙ Ώγέτες σου και Kατέσrρεψαν το έργο μου' κι εσύ roυς ακολο ύθΏ σε ς, δίχως να βγάλεις άχνα Μετά απ ' αυτό BIQrripnaa ΤΏν επαφή μαΖί σου, ελπίΖΟ­ντας να ανακαλύψω roν rρόπo που θα μπορούσε κανείς

να σε βΟΏθήσει χωρίς να Kαrασrραφεί, είτε ως ΏγέΤΏς, είτε ως θύμα σου Ο ανθρωπάκος μέσα μου ήθελε να

σε κερδίσει, να σε «σώσει» , να roν θωρείς με ro ίδιο δέος που αντΙμετωπίΖεις rα ((ανώτερα μαθΏμαπκά» , επει­

δή δεν έχεις ιδέα π είναι Όσο λιγότερο καταλαβα{νεις, τόσο πεΡΙσσότερο δέος νιώθεις Ξέρεις τον Χίτλερ καλύ­τερα από roν Nίrσε, roν Ναπολέοντα καλύτερα από roν ΠεσrαλότσI Θεωρείς κάποιον βασιλιά σnμαvrικόrερο α­

π ' roν Σίγκμουντ Φρόιντ Ο ανθρωπάκος μέσα μου θέλει

να σε κερδίσει, όπως σε κερδίΖουν συνήθως με τα ταμ­ταμ ΤΏς Ώγεσίας Όταν ο ανθρωπάκος μέσα μου ονει­ρεύεται να ((σε οδΏγήσει σrΏ ν ελευθερία» , σε φοβάμαι Υπάρχει κίνδυνος να ανακαλύψεις μέσα μου roν εαυτό σου κι εμένα μέσα σου, να rρOμάξεIς και γυρεύοντας να δολοφονήσεις roν εαυτό σου, να δολοφονήσεις εμένα

Μα δεν είμαι πια πρόθυμος να πεθάνω, υπερασπίΖοντας ΤΏν ελευθερία σου να είσαι σκλάβος roυ καθενός Δεν καταλαβαίνεις π εννοώ Αντιλαμβάνομαι όπ n ((ε­λευθερία να είσαι σκλάβος roυ καθενός» δεν είναι ευ­κολονόΏΤΏ ιδέα

ΠροκεΙμένου να ξεφύγεις από ΤΏν KατάσrασΏ roυ σκλάβου που είναι αφοσιωμένος σε έναν και μοναδικό αφέντΏ και να γίνεις σκλάβος roυ καθενός, πρέπει πρώ­

τα να σκοτώσεις ro συγκεΚΡΙμένο δυνάσrΏ, roν τσάρο

ας πούμε Δίχως, όμως, επανασrαΠKά KίνΏrρα και υΨΏλά ιδανικά περί ελευθερίας, δεν μπορείς να διαπράξεις έ-

ναν τέroιο πολιτικό φόνο Συνεπώς, ιδρ ύεις ένα επανα­σrαΤΙKό κόμμα κάτω από την nYfafa ενός πραγματικά μεγάλου ανθρώπου, του Ιησού, ας πούμε, του Μαρξ, rov Λfνκολν ιi rov Λένιν Τούroς ο πραγματικά μεγάλος άν­θρωπος παfρνει πολύ σοΒαρά ro θέμα της ελευθερfας σου Αν θέλει να πετύχει πρακτικά αποτελέσματα, εfναι υποχρεωμένος να μαΖέψει γύρω του ένα σωρό ανθρω­πάκια, Βοηθούς κι εKτελεσrIKά όΡΥανα, επεIδιi δεν μπο­ρε! να φέρει σε πέρας ένα τέroιο KOfJOaaIafo έργο μονά­χος

Αν δε συγκέντρωνε γύρω rov μερικά μεγάλα ανθρω­πάκω, δε θα rov καταλάΒαινες, θα rov αγνοούσες Πε­ριΒάλλεται από μεγάλα ανθρωπάκια για να αποκτήσει δύναμη για χάρη σου, να κατακτήσει μιαν αλιiθεIα, ιi να θεμελιώσει μια νέα, καλ ύτερη nfσrn Γράφει ευαγγέλω, φτιάχνει νόμους για να δIασφαλfσεI την ελευθερfα σου

κι υπολογfΖει σrη BoιiθεIά σου και την npoevpfa σου να τον συνδράμεις Σε τραΒάει έξω από τον κοινωνικό Βούρκο, όπου εfχες Βουλιάξει Προκειμένου, όμως, να KρατιiσεI ενωμένα όλα τα μεγάλα ανθρωπάκια και να μη Χάσει την εμΠIσrOσύνη σου, ο πραγματικά μεγάλος άν­θρωπος αναγκάΖεται, λfγo-λfγo, να θυσιάσει τη μεγαλο­arJVn που ανέπτυξε με μόχθο, σε Βαθιά πνευματική απο­μόvωση, μακριά από σένα και τη σύγχυση της καθημε­ρινότητάς σου, μα πάvτα σε σrενή επαφή με τη Ζωή σου Προκειμένου να σε καθοδηγεΙ, πρέπει να σου επιτρέψει

να τον λατρεύεις σαν απρόσιτο Θεό Δε θα rov εfχες καμιά εμΠIσrOσύνη αν παρέμενε ο απλός άνθρωπος που ιiταν και πριν, αν συΖούσε, για παράδειγμα, με μια γυ­vafKG, δfχως να έχουν ενωθε! με τα δεσμά rov γάμου

Έτσι, εσύ ο ίδlΟς δnμlΟυργείς τον κωνούργlΟ αφέvrn σου 'Ομως, εξυψωμένος σro 8αθμό του κωνούργlΟυ α­φέvrn, ο μεγάΑος άνθρωπος Χάνει rn μεγαnοσύvn του, που ήrαν συvισrαμέvn ακερωότnτας, απnότnrας, θάρ­ρους κω επαφής με rnv πραγμαπκότnτα τnς Ζωής Τα μεγάΑα ανθρωπάκ1Ο, που avrnodv το κύρος τους από το μεγάΑο άνθρωπο, KαrαAαμ8άνoυν καίριες θέσεις σrnv Ο1ΚΟ νομ ία, rn διπΑωματία, rn v κυ8έρvnσn, πς τέχvες κω

πς εωσrήμες Εσύ παραμέvεις εκεί που ήσουv εξαΡΧής, στο 80ύρκο! ΕξακοΑουθείς να περιφέρεσω ρακένδυτος, Υια χάρn του ψέΑΑοντος του σοσ1ΟΑlGμού» , ή του «Τ ρί­του Ράιχ» ΕξακοΑουθείς να Ζεις σε ΑασποκαΑύ8ες, σο-8αvrlGμέvες με κοπριά Είσω, όμως, περήφανος γ1Ο το Μέγαρο του ΠοΑπισμού Είσω ικαvοποιnμέvος με rnv ψευδαίσθnσn πως έχεις δύvαμn Μέχρι τον επόμενο πόΑεμο κω rn v πτώσn των κωvούργιωv αφεvrάδωv 'ΑΑΑα ανθρωπάκ1Ο σε μακρινές Χώρες μεnέτnσαv διε­ξοδικά fOV πόθο σου Va είσω σκΑά80ς του καθεvός Κι αυτό τους δίδαξε πώς va γίνοντω μεγάΑα αvθρωπάκ1Ο,

με rn μικρότερn vοnπκή προσπάθε1Ο Τούτα τα μεγάΑα ανθρωπάκ1Ο δε γεvvήθnκαv σε επαύΑεις αvαδύθnκαv από πς δικές σου τάξεις Πείνασα v, όπως κι εσύ Υπέ­φεραν, όσο κι εσύ ΑνακάΑυψαν έναν ταΧύτερο τρόπο

va αnnάΖουv αφέντες Επί εκατοντάδες χρόvια αnnθιvά μεγάΑΟ1 διαvοnτές έκαvαv αvυποnόγιστες θυσίες Αφιέ­ρωσαv το vov κω rn Ζωή τους γ1Ο να σου εξασφαΛίσουv rnv εΑευθερία κω rnv ευnμερία σου Ε, nΟ1πόv, τα αν­θρωπάκ1Ο που αvαδύθnκαv από τους κόΑπους σου, α­νακάΑυψαν πως δε χρειάΖεται να Kαrα8άAεI κανείς τόσο κόπο κω μόΧθο Εκείνο που κατόρθωσαν, μετά από δο-

κιμασίες και σκληρό πνευμαrιKό αγώνα πολλών χρόνων,

οι αλη θινά μεγάλοι διανοητές, αυτοί κατάφεραν να το καταστρέψουν σε λιγότερο από πέντε ΜάΛιστα, τα αν­θρωπάκια από rις τάξεις σου ανακάλυψαν τον τρόπο να επισπεύδουν τη διαδικασία Η μέθοδός τους είναι χυ­δαία και κτηνώδης Σου λένε απερίφραστα όrι εσύ κι η Ζωή σου, τα παιδιά κι η οικογένειά σου δεν αξίΖουν πε­ντάρα· όrι είσαι ένα ηλίθιο ανδράποδο που μπορούν να

το κάνουν ό, rι θέλουν Δε σου υπόσχονται ατομικές, μα εθνικές ελευθερίες Δε λένε λέξη περί α υτοσεΒασμού Σου λένε μονάχα να σέΒεσαι το κράτος Δε σου υπό­σχονται προσωπική μεγαλοσύνη, αλλά εθνικό μεγαλείο Εφόσον η ((ατομική ελευθερία» και η ((ατομική μεγαλο­σύνη» δε σημαίνουν για σένα το παραμικρό, ενώ η ((ε­θνική ελευθερία» και τα ((εθνικά συμφέροντα» διεγεί­ρουν rις φωνηrιKές σου χορδές ακριΒώς όπως τρέχουν

τα σάλlO του σκύλου μπροστά στο κόκαλο Ο ήχος αυτών των λέξεων σε κάνει να ΖητωκραυγάΖεις Φυσικά, κανένα από αυτά τα ανθρωπάκια δεν πληρώνει το τίμημα της γνήσιας ελευθερίας που πλήρωσε ο ΤΖιορντάνο Μπρού­

νο, ο Ιησούς, ο Καρλ Μαρξ ή ο Λίνκολν Δε σ' αγαπούν, ανθρωπάκο· σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό σου Σε ξέρουν απ ' έξω κι ανακατωτά, καλύτερα

απ ' ό, τι σε ξέρουν οι Ροκφέλερ και οι Τόρις ΓνωρίΖουν rις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρfΖεις εσύ Σε θυσίασαν σ' ένα σύμΒολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σ' εξουσιάΖουν Εσύ ο {διος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχfΖεις να τους στη­ρίΖεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους Στο 'παν κατάμουτρα: ((EfaQJ και θα εfσαι πάντα κατώτερος, ανί-

κανος να αναλάΒεις την ηαραμικρή ευθύνη" Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές κω σωτήρες κω φωνάΖεις «Ζή­

τω, Ζήτω»

Σε φοΒάμω, ανθρωπάκο Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάτω το μέλλον της ανθρωπότητας Σε φοΒάμω, ε­πειδή το κυριότερο μέiΊημά σου στη Ζωή είνω να δρα­πετεύεις από τον εαυτό σου Είσαι άρρωστος, ανθρωπά­

κο, άρρωστος Βαριά Δε φτως εσύ γι ' αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς Θα 'χες από καφό αποπνάξει

τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση

κω δεν τη στήΡΙΖες άμεσα με πς πράξεις σου Καμία αστυνομική δύναμη στον κόσμο δε θα ήταν ικανή να σε συvτρίψεI, αν διέθετες στην καθημερινή σου Ζωή έστω

κω μω στάλα αυτοσεΒασμ ό· αν συνειδηΤΟΠΟlO ύσες, πραγμαπκά συνειδηΤΟΠOlούσες, πως χωρίς εσένα η Ζωή

δε θα συνέΧΙΖε ούτε μια ώρα Στο είπε αυτό ο ελευθε­ρωτής σου; Σε αΠOKάiΊεσε ((ΠρολετάρlO του Κόσμου» , αλiΊά δε σου είπε όπ εσύ, κω μόνο εσύ, είσω υπεύθυνος για τη Ζωή σου (κι όχι για την πμή της πατρίδας σου) Πρέπει να συνειδηroΠOlήσεις όπ εσύ αναγορεύεις τα ανθρωπάκω σου καταπιεστές κω φοράς το αγκάθινο στεφάνι του μαρτυρίου στους πραγμαπκά μεγάλους αν­θρώπους Όπ τους σταυρώνεις κω τους λιθοΒολείς, ή τους αναγκάΖεις σε λιμοκτονία Όπ δεν τους σκέφτεσω ποτέ, ούτε λογαριάΖεις όσα έκαναν για σένα �Oπ δεν έχεις ιδέα σε ΠΟlOυς χρω στάς όσα απολαμΒάνεις στη Ζωή

«Πριν σε εμπιστευτώ, θέλω να μάθω π πρεσΒεύεις»

Αν σου πω π πρεσΒεύω, θα τρέξεις γραμμή στον ει­σαγγελέα ή τη ν Επιτροπή AvτωμεΡIKανIKής Δραστηριό-

rηrας, σro FBI ή rn GPU, σrην αγαπημένη σου παΛιο­φυΛΛάδα, rnv Κου Κlιoυξ Κlιαν n roυς διάφορους ηγέrες roυ παγκόσμιου προΛεraριάroυ

Δεν ε[μαι Λευκός μήrε μαύρος, κόκκινος ή K[rρIνoς Δεν ε[μαι XΡIσrIανός, ούrε ΕΒρα[ος, ΜουσουΛμάνος

ή Μορμόνος Δεν ε[μαι ποΛύγαμος, μnrε ομοφυΛόφιλος

ή αναρχικός

Όrαν αγκαΛιάΖω μια γυνα[κα, είναι επειδΩ rnv αγαπώ και rnv ποθώ κι όχι επειδΩ έχω ΠIσroπoIηΠKό γάμου ή είμαι σεξουαλικά πεινασμένος

Δε δέρνω ra παιδιά Δεν ψαρεύω, δεν κυνηγώ κι ας 'ε[μαι καΛός σκοπευrής ΚΙ ας αγαπώ rn σκοποΒολΩ Δεν πα[Ζω μπριrz και δε δ[νω πάρπ για να διαδώσω πς ιδέες μου Αν οι ιδέες μου ευσrαθoύν, θα διαδοθούν από μό­νες roυς

Δεν υποΒάλλω πς εργασ[ες μου σε καμιά IαrρIKή αυ­θεντ[α, εκrός κι αν πς καrανοε[ καΛ ύrερα από μένα Εγώ αποφασ[Ζω ποιος καrα νοε[ π ς ανακαλ ύψεις μου και ποιος όχι

Τηρώ κάθε Λογικό νόμο καrά γράμμα, αλλά μάχομαι rους απαρχαιωμένους n roυς εξωφρενικούς (Μη Βια­σrείς να KαrαφύγεIς σroν εισαγγεΛέα, ανθρωπάκο! Αν ε[ναι έντιμος άνθρωπος, ro [διο κάνει κι εκε[νος) Θέλω ra παιδιά και οι νέοι να απολαμΒάνουν ro σω­μαπκό έρωra δ[χως ανασroλές

Δε θεωρώ όπ για να είναι κανε[ς θρΩσκος, με rnv καλ ύrερη, αυθεvrικόrερη έννοια, πρέπει να καrασrρέψει rnv ερωπκή roυ ΖωΩ και να μουμιοποιηθεί, σrην ψυχή και ro σώμα

ΓνωρίΖω πως εκείνο που αποκαλείς ((Θεός» υπάρχει πραγμαπκά, αλλά όΧΙ με rn μορφn που φαvτάzεσω Ο Θεός είνω n πρωraρχικn κοσμικn ε νέργεΙQ, ο έρωτας στο κορμί σου, n ακεΡQJότnτα του xapaKrnpa σου κω

το αίσθnμα τnς φύσnς, μέσα σου κω γύρω σου

Αν δοκίμαΖε κανείς με οποιοδnποτε πρόσχnμα να ε­πέμ6ει στο έργο μου ως γΙQτρός n εκπωδευπκός, θα τον πετούσα έξω από rnv πόρτα Κι αν με καλούσαν στο δικαστnριο, θα του έθετα μερικές απλές, ξεκάθαρες ε­ρωτnσεις, στις οποίες δε θα μπορούσε να απαvτnσει δί­χως να vτρέπετω σ' όλn του rn Ζωn Κι αυτό γΙQτί γνω­ρίΖω π είνω εσωτερικά ο άνθρωπος ΓνωρίΖω πως κάθε ανθρώπινο ον, έχει rnv ιδΙQίτερn αξία τov Θέλω, επίσnς,

να κυ6ερνάτω ο κόσμος με γνώμονα το έργο κω όχι πς απόψεις περί έργου Έχω πς δικές μου απόψεις κω μπορώ να δΙQκρίνω το ψέμα από rnv αλnθεΙQ Τn xpn­σψοποιώ καθnμερινά σαν εργαλείο arn δουλειά μου ' rnv καθαρίΖω όταν τελειώνω κω rn δΙQτnρώ Kaeapn

Σε φο6άμω, ανθρωπάκο, σε φο6άμω ποΛύ Δεν n­μουν έτσι πάvτα Ήμουν κι εγώ ανθρωπάκος, ανάμεσα

σε εκατομμ ύρια άλλα ανθρωπάκΙQ Κατόπιν έγινα επι­στnμονας κω ψυΧίατρος 'Εμαθα να δΙQκρίνω πόσο άρ­ρωστος είσω κω πόσο επικίνδvνn είνω n αρρώστlQ σου Έμαθα να δΙQκρίνω όπ αυτό που σε καθnλώνει -KQen­μερινά, κάθε ώρα τnς μέρας, ακόμα και δίχως rnv ενί­axvan κάποιας εξωτερικnς πίεσnς- είνω n ψvχικn δΙQτα­paxn σου κι όχι κάποια ανώτερn δύναμn, έξω από σένα

Αν πσουν εσωτερικά zωvτανός κω υγιπς, θα 'χες ανα­τρέψει τους τύραννους, από καΙρό Στο παρελθόν ΟΙ δυ­νάστες σου προέρχονταν από τα ανώτερα κοινωνικά

στρώματα, μα σήμερα ξεπnδούν από roυς κόΛπους σου EfVQJ κι αυro! ανθρωπάκια σαν κι εσένα, ανθρωπάκο Και πρέπει να εfναι στ' αΛήθεια ποΛ ύ μικρο! και ποταπο! για να γνωρfΖουν, από πεfρα, rnv αθΛιότnτά σου και με Βάσn roύτn rn γνώσn να σε καταπιέΖουν αποτεΛεσμαπ­κότερα και στυγνότερα από ποτέ

Δεν έχεις κανένα QJaenrriPIO για να διακρfνεις roν πραγμαπκά μεγάΛο άνθρωπο Ο χαρακτήρας roυ, τα Βά­σανά roυ, n Λαχτάρα roυ, n οργή roυ κι ο αγώνας roυ για σένα σου ε[ναι άγνωστα Αγνοε[ς εντεΛώς πως υπάρ­χουν άντρες και γυναfκες που, από φύσn roυς, ε[ναι α­ν[κανοι να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταΛΛευτούν· άντρες και γυνα[κες που θέΛουν να ε[σαι εΛεύθερος, πραγμαπκά κι αΛnθινά εΛεύθερος Μα α νππαθε[ς τού­τους roυς άντρες και πς γυνα[κες, επειδή ε[ναι έξω από

rn φύσn σου Ε[ναι απΛο[ και ειΛικρινε[ς Εκπμούν rnv αΛήθεια, όσο εκπμάς εσύ rnv Kopnfva ΒΛέπουν μέσα σου σα να 'σαι διάφανος, αΛΛά δε σε περιφρονούν ΘiΊf­Βονται για rn v κατάντια roυ ανθρώπου Μα διαισθάνεσαι πως ΒΛέπουν μέσα σου και νιώθεις να απειΛε[σαι Ανα­γνωΡ[Ζεις rn μεγαΛοσύνn roυς, ανθρωπάκο, μόι.ιο όταν ποΛΛά άΛΛα ανθρωπάΚlQ σού πουν όπ ε[ναι μεγάΛοι Φο­Βάσαι roυς μεγάΛους ανθρώπους, rnv επαφή roυς με rn Ζωή και rn v αγάπn roυς γι ' αυτή Όμως ο μεγάΛος άν­θρωπος σε α γαπά, όπως θα αγαπούσε κάθε Ζωντανό πΛάσμα Δε θέΛει να υποφέρεις, όπως υποφέρεις χιΛιά­δες χρόνlQ τώρα Δε θέΛει να Λες ανοnσ[ες, όπως Λες εδώ και χιΛιάδες χρόνια Δε θέΛει να δουΛεύεις σαν μουΛάρι, επειδή αγαπά rn Ζωή και θέλει να rnv απαΛ­Λάξει από τα Βάσανα και roν εξευτεΛισμό

Ωθείς τους πραγμαπκά μεγάΛους ανθρώπους να σε περιφρονούν, να αποστρέφουν με θΝψη το κεφάΛι στη θέα της μικρότητάς σου, να σε αποφεύγουν και, το χει­ρότερο, να σε Λυπούνται Κι αν τύχει, ανθρωπάκο, να είσαι ψυχίατρος, ένας Λαμπρόσο για παράδειγμα, χαρα­κτηρίΖεις τον αΛη θινά μεγάΛο άνθρωπο εγκΛηματία ή εν δυνάμει εγκΛηματία και τρεΛό, επειδή ο μεγάΛος άνθρω­πος, αντίθετα από σένα, δε ΒάΖει στόΧο στη Ζωή του τα πΛούτη, την κοινωνική αποκατάσταση της κόρης του μ ' έναν καΛό γάμο, την ποΛιτική καριέρα ή τους ακαδημαϊ­κούς τίτΛους Έτσι, επειδή είναι διαφορεπκός από σένα, τον αποκαΛείς <ψεγαΛοφυϊα» ή «παΛαΒιάρη» Εκείνος α­

πό την πΛευρά του είναι πρόθυμος να παραδεχτεί πως δεν είναι μεγαΛοφυϊα, μα ένα απΛό, Ζωντανό πΛάσμα Τον χαρακτηρίΖεις ακοινώνητο, επειδή προπμά να μένει μόνος με πς σκέψεις του, παρά να ακούει ανόητες φΛυα­ρίες στις κοινωνικές εκδηΛώσεις σου Τον αποκαΛείς τρεΛό επειδή ξοδεύει τα Λεφτά του σε επιστημονικές έ­ρευνες, αντί να τα επενδύει στο χρημαπστήριο, όπως εσύ 'Εχει ς το θράσος, ανθρωπάκο, στον αΒυσσαΛέο εκ­φυΛισμό σου, να αποκαΛείς έναν απΛό, ειΛικρινή άνθρω­

πο «ανώμαΛο» Τον συγκρίνει ς με τον εαυτό σου, τον μετράς με τα ευτεΛή σου κριτήρια και Βρίσκεις πως δε φτάνει πς απαιτήσεις της δικής σου ομαΛότητας Δεν μπορείς να δεις, ανθρωπάκο Αρνείσαι να αναγνωρίσεις

όπ εξωθείς αυτόν τον άνθρωπο, που σε αγαπά και θέΛει

να σε Βοηθήσει, μακριά από κάθε μορφή κοινωνικής Ζωής, επειδή την έχεις καταντήσει αφόρητη, είτε στο σα­Λόνι, είτε στην ταΒέρνα Ποιος τον έκανε αυτό που είναι σήμερα, μετά από Βάσανα κι απόγνωση δεκαεπών; Εσύ,

με rnv avaίIynafa σου, rn σrενOKεφαλIά σου, ro διε­σrραμμένO rρόπO σκέψnς και ης «απαράΒαrες αξfες» σου, που efvQJ αvfκαvες να αvrέξουv ης ΚOlνωνικές ε­ξεi\fξεις μιας δεκαεrfας Σκέψου μόνο όλα εκείνα [α α­δlQμφισΒnrnrα σrα onofa ΟΡΚΙΖόσουν rα χρόνω που με­σολάΒnσαv μεrαξύ [ου πρώroυ και rov SerJrepov παΥκό­σμιου πολέμου Πες μου ειλικρινά, ανθρωπάκο, πόσα αvαθεώρnσες από αυrά; Κανένα, ανθρωπάκο Ο μεΥά­λος άνθρωπος σκέφrεrαι προσεΚflκά, αΛλά όrαv αφοσιω­θε! σε μω ιδέα, Βλέπει πολύ μακριά Κι εσύ, ανθρωπάκο, όταν n ιδέα [ου anOSEIKVrJerQJ σωσrΩ κι αvrέχει σro πέ­ρασμ α rov χρόνου, εκε! που n δικΩ σου efvQJ pnxn κι εφnμερn, rov φέρεσαι σαν να 'ναι απόΒλnroς Εξωθώ­vrας rov σro περιθώριο, σπέρνεις μέσα [ου rov rρOμερό σπόρο rnς μοναξιάς Όχι ro σπόρο που Υεννά μεΥάλες πράξεις, αΛλά ro σπόρο rov φόΒου πως θα rov παρε­ξnΥnσεις και θα τον προσΒάΛεις rIarf efaQJ «Ο λαός» ,

«n κοινΩ Υvώμn» , «n avvefBnan rnς ΚOlvωvfας» Αναλο­Υfσrnκες ποrέ σου, ανθρωπάκο, rn ΥΙΥάvrια ευθύvn που συvεπάΥεrαι avrn n ιδιόrnrά σου; Αvαρωrnθnκες ποτέ -πες μου ειΛικρινά!- καrά πόσο, οπό rnv άποψn rnς μα­κροπρόθεσμnς ΚOlνωνικΩς εξέΛιξnς, rnς φ rJan ς, n [ων μεΥάλων εππεύξεων rnς α vθρωπ6rn [ας, από rn σκοπιά του InaorJ, Υια παράδεΙΥμα, ο rρόΠOς σκέψnς σου εfvαι σωσrός n Λάθος; Όχι, δεν αναρωπέσαι ποrέ αν ο rρόΠOς σκέψnς σου εfvαι σωσrός n λάθος Α ναρωηέσαι μονάχα

π θα πει ο Υεfrovάς σου Ω, αν πράrrεις ro σωσrό, πόσα λεφrά θα σου KoσrίσεI Α υrά είναι [α μόνα που αναρω­πέσαι, ανθρωπάκο' αυrά και rfnor' άλλο!

Μα αφού ώθπσες το μεγάΛο άνθρωπο σrπ ν απομό­νωσπ, ξεχνάς Π του έκανες Είπες απΛά μερικές ΒΛακείες παραπάνω, έκανες μια μπαγαποvrιά ακόμα, προκάΛεσες

κι άΛΛο Βαθύ πόνο Ξεχνάς! Ο μεγάΛος άνθρωπος, ό­μως, δεν ξεχνά Δε σχεδιάΖει τπν εKδίKπσrί του, μα προ­σπαθεί να καταΛάΒει γιατί συμπεριφέρεσαι τόσο εΛεεινά Ξέρω όπ κι αυτό είναι έξω από τπ φύσπ σου Πίσrεψέ

με, όμως! Όσες φορές κι αν τον πονέσεις, όσες αγιά­τρευτες πΛπ γές κι αν του προκαΛέσεις, ακόμα κι αν σ' ένα Λεπτό έχεις κιόΛας ξεΧάσει τπ μικρόψυχπ κατεργαριά σου, ο μεγάλος άνθρωπος υποφέρει για τις καrεργαΡJές σου, avrf για σένα Όχι επεIδrί είναι σnμαvrικές, αΛΛά ακριΒώς επεIδrί είναι ασrίμαvrες Προσπαθεί να καταΛά­Βει Π είναι εκείνο που σε κάνει να πετάς Λάσππ σro σύΖυγο rί τπ σύΖυγο που σε αΠOγOrίτευσε · να ΒασανίΖεις ένα παιδί επεIδrί το avrInaeEf κάποιος KαKOrίθπς γείτο­νας- να προδίδεις τους φιΛους σου, να γεΛοιοποιείς τους πονόψυχους, ενώ τους εκμεταΛΛεύεσαι σro έπακρο και

να Ζαρώνεις κάτω από το μασrίγlO Προσπαθεί να κατα­ΛάΒει Π είναι εκείνο που σε κάνει να παίρνεις ό, Π σου δίνουν, να δίνεις ό, Π απαιτούν από σένα κι όμως να μπ δίνεις ποrέ με ΤΩ θέΛπσrί σου, ποτέ από α γάπη · Π σε κάνει να κΛωτσάς εκείνους που έχουν πέσει rί KOvrEtJOVv

να πέσουν, να ψεύδεσαι avrf να Λες τπν αΛrίθεIα και να διώκεις όΧΙ το ψεύδος, μα τπν αΛrίθεIα Ανθρωπάκο, εί­σαι πάvrα με το μέρος των διωκτών

Προκειμένου να κερδίσει τπν εύνοιά σου, ανθρωπά­

κο, να κερδίσει τπν άxρπσrπ φιΜα σου, ένας μεγάΛος άνθρωπος πρέπει να πρoσαρμoσrεί σro δικό σου τρόπο Zωrίς, να Λέει εκείνο που θα 'θεΛες να ακούσεις, να σro-

ΛJστεί τις αρετές σου Μα τότε δε θα ήταν μεγάΛος, α­Ληθινός κι απΛός Αν είχε τις δικές σου αρετές, τη γΛώσ­

σα Kaι τη φιΛία σου, δε θα 'ταν μεγάΛος άνθρωπος 'ΑΛ­Λωστε, το ΒΛέπεις καθαρά ότι οι φιΛοι σου, αυτοί που Λένε ό, τι θες να ακούσεις, δεν υπήρξαν ποτέ μεγάΛοι άνθρωποι

Όχι πως πιστεύεις ότι ο φιΛος σου θα μπορούσε ποτέ

να κάνει κάτι μεγάΛο Περιφρονείς τον εαυτό σου στα κρυφά, ιδιαίτερα όταν επιδεικνύει ς την αξlOπρέπειά σου

Κι εφόσον περιφρονείς τον εαυτό σου, είσaι ανίκανος

να σεΒαστείς το φίΛο σου Δεν μπορείς να πιστέψεις πως οποιοσδήποτε κάθισε στο τραπέΖΙ σου, ή μοιράστηκε το σπίτι σου, είνaι ικανός για μεγάΛα επιτεύγματα Αυτός είνaι ο Λόγος που όΛοι οι μεγάΛοι άνθρωποι είνaι μο­ναχικο{ Κοντά σου είνaι ποΛύ δύσκοΛο να στoxάzετaι κανείς, ανθρωπάκο Μπορεί να σε σKέφτετaι, ή να σκέ­φτετaι για σένα, μα όχι με σένα · καταπνίγεις κάθε με­γάΛη, πρωτότυπη σκέψη

Αν είσaι μητέρα, όταν το πaιδί σου σKέφτετaι Λες, ((Αυτό δεν κάνει για πaιδIά» Αν είσω καθηγητής ΒιοΛο­γίας, Λες, ((Αυτά δεν αρμόΖουν σε σοΒαρούς σπουδα­στές Ακούς εκεί! Να αμφισΒητείς ότι υπάρχουν μικρόΒ{α στον αέρα;» Αν είσaι δάσκαΛος, Λες ((Τα καΛά πωδιά δεν κάνουν αυθάδικες ερωτήσεις» Κι αν είσaι σύΖυγος, Λες, «ΑνακάΛ υψη; Κι επειδή έκανες ανακάΛ υψη; Δεν κοιτάς τη δουΛειά σου Λέω 'γώ, να θρέψεις την οικογέ­νειά σου!» Μα σαν δημοσιευτεί η ίδια ανακάΛ υψη στις εφημερίδες, ανθρωπάκο, τότε την απoδέxεσaι, είτε την καταΛαΒαίνεις είτε όχι

Γι ' αυτό σου Λέω, ανθρωπάκο, έχεις Χάσει τπν αΙσθπ­

σπ ό, τι καΛύτερου υπάρχει μέσα σου Τπν κατέπνιξες Κι

αν τύχει και Βρεις κάτι αξιόΛογο σroυς άΛΛους, σro παιδ! σου, τπ γυναΙκα σου, τον άντρα σου, τον πατέρα ή τπ μπτέρα σου, το σκοτώνεις ΕΙσαι ποΛύ μικρός, ανθρω­πάκο, και θες να παραμεΙνεις μικρός

Αναρωτιέσαι πώς τα ξέρω όΛα αυτά; Θα σου πω

Σε γνωΡΙΖω γιατ! μOιράσrΠKα τις εμπειρΙες σου· σε γνωΡΙΖω από τον εαυτό μου Ως γιατρός σε εΛευθέρωσα από τπ μIKρότπrα μέσα σου Ως εκπαιδευτικός σε οδήγπ­

σα συχνά σro δρόμο τπς αKεραιότπrας και τπς ευθύτπτας Ξέρω με πόσπ Λ ύσσα αντιστέκεσαι στπν ακεραιότπτά σου, το θανάσιμο φόΒο πο υ σε KαrαΛαμBάνεI όrαν σου Ζπτούν να ακοΛουθήσεις τπν αΛπθινή, τπν πραγματική σου φύσπ

Δεν εΙσαι πάντα μικρός, ανθρωπάκο Ξέρω πως έχεις και τις «μεγάΛες σrI γμ ές» σου, τις «εκρήξεις ενθουσια­σμού» και τις «εμπνεύσεις» σου �Oμως, σου ΛεΙπει το σθένος να επιrρέψεIς στον ενθουσιασμό σου να κορυ­φωθεf, να αφήσεις τπ ν έμπνευσή σου να σε ανυψώσει όΛο και ψπΛότερα ΦοΒάσαι να πετάξεις, φοΒάσαι τα ύψπ και rα Βάθπ Στα 'πε κι ο ΝΙτσε, πριν από χρόνια, ποΛύ καΛύτερα από μένα ΉθεΛε να σε εξυψώσει σε υπεράνθρωπο, να ξεπεράσεις το επΙπεδο του ανθρώπου ΑΛΛά υπεράνθρωπος έγινε μονάχα ο Φύρερ σου, ο ΧΙτ­Λερ Κι εσύ παρέμεινες αυτός που ήσουν πάντα, υπάν­θρωπος

ΘέΛω να σε Βοπ θήσω να πάψεις να εΙσαι υπάνθρω­πος και να γΙνεις «ο εαυτός σου» «ο εαυτός σου» , Λέω Όχι n εφπμερΙδα που διαΒάΖεις, μήτε n άποψπ του μο-

Χθηρού σου γεΙτονα, αλλά «Ο εαυτός σου» Εγώ ξέρω π εΙσω κατά Βάθος, ενώ εσύ το αγνοεΙς Στο Βάθος εΙσω

ό, π εΙνω κι ένα ελάφι, ό, π εΙνω κι ο Θεός σου, ο ποι­ητής σου ή ο φιλόσοφός σου Εσύ, όμως, νομΙΖεις πως εΙσω μέλος του συλλόγου Βετεράνων, του αθληπκού o� μΙλου σου, ή της Κου Κί'ιουξ Κί'ιαν Κι επειδή έτσι νομΙ­Ζεις, φέρεσω ανάλογα Αυτό σου το 'χουν ξαναπεί, πριν από πολλά χρόνια, ο Χάινριχ Μαν σrη ΓερμανΙα, ο 'Α­πτον Σινκl1έρ κι ο ΤΖον Ντος Πάσος σrIς Ηνωμένες Πο­λπεΙες Μα εσύ δεν έχεις ιδέα ποιος εΙνω ο Μαν ή ο Σινκλέρ Ξέρεις μόνο τον πρωταθλητή του μποξ κω τον

Αλ Καπόνε Κι αν εΙναι να διαλέξεις ανάμεσα σε μια Bόλrα μέχρι τη ΒιΒλιοθήκη ή ro μαrς, σΙγουρα θα διαλέ­ξεις το ματς

Γυρεύεις τη ν ευτυχΙα δήθεν αλλά θεωρεΙς τη σιγουριά σημανπκότερη, ακόμα κι αν σου σroIxIzεI τα μαλλιοκέ­φαλά σου ή σου KατασrρέφεI τη Ζωή Κι εφόσον δεν έμαθες ποτέ ν' αρπάΖεις τη ν ευτυχΙα, να την απολαμΒά­νεις κω να την πρoσrατεύεIς, σου λεΙπει ro σθένος της ακερωότητας Να σου πω, ανθρωπάκο, π σόι άνθρωπος εΙσω; Ακούς πς διαφημΙσεις σro ραδιόφωνο, διαφημΙ­σεις για καθαρπκά, oδoντόπασrες, ΒερνΙκι παπουτσιών, αποσμηπκά κω όλα τ' άλλα Μα δεν έχεις συναΙσθηση της αΒυσσαλέας ηλιθιότητας, της αηδIασrIKής κακογου­σrIάς σro τραγούδι της σειρήνας, που εΙνω επιμελώς με­λετημένο να τραΒάει την προσοχή σου Αλήθεια, άκου­σες ποτέ με προσοχή rα ασrεIα που λένε για σένα ΟΙ

κωμικοΙ; Για σένα, για κεΙνους, για ολάκερο τον άθλιο κόσμο σου Άκου πς διαφημΙσεις για τη ΒελτΙωση της λεπουργΙας του εντέρου κω μάθε ποιος κω π εΙσω

'Ακου, ανθρωπάκο! Κάθε μικρόψυχη κατεργαριά σου υπογραμμfΖει τη ν αθΛιότητα της ανθρώπινης zωrίς Κάθε μικρόψυχη πράξη σου μειώνει την εΛπfδα να 8εΛτιώσεις, έσrω κι εΛάXIσrα, τη θέση σου Κι αυτό προκαΛε! θJιfψη, ανθρωπάκο, 8αθιά θJιfψη που ραγfΖει την καρδιά Για να ξορκfσεις roύτη ακρι8ώς τη θJιfψη, κάνεις ανόητα ασrεIά­κια Κι αυτό το αποκαΛεfς «afaenan του χιούμορ» Ακούς ένα ανέκδοro για roν εαυτό σου και γεΛάς μαΖ! με roυς άΛΛους Μα δε γεΛάς γιατ! εκτιμάς ro ασrεfο που γfνεrαι σε 8άρος σου ΓεΛάς με roν ανθρωπάκο, δfχως να υποπτεύεσαι ότι γεΛάς με roν εαυτό σου, ότι

ro aσrefo yfverQI σε 8άρος σου Κανένα από τα εκαroμ­μύρlQ ανθρωπάκια δε συνειδητοποιούν πως το aσrefo yfverQI σε 8άρος roυς AJιrίθεIα, γΙQΤ! γεΛούν μαΖ! σου αιώνες τώρα, τόσο ξεKαρδIσrIKά, τόσο ανοικτά, με τόση κακεντρέχεια; Παρατrίρησες πόσο yeAofo παρουσιάΖουν roν κοινό άνθρωπο οι rαινfες roυ κινημαroγράφου;

Θα σου πω γιατ! γεΛούν μαΖ! σου, ανθρωπάκο· ε­πεIδrί σε παfρνω σrα σ08αρά, ποΛύ σrα σ08αρά

Το σκεπτικό σου πάντα Χάνει την ovafa Μου θυμfΖεις δεινό σKoπευτrί που σκόπιμα Χάνει ro κέντρο roυ σrό­χου, από KanpfraIO Διαφωνεfς; Θα σου ro αποδεfξω

Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν σrην ovafa, θα 'χες yfveI κύριος της Zωrίς σου από καιρό Θα σου δώσω ένα παράδειγμα της σκέψης σου:

«Για όΛα φrafνε οι E8pafoI», Λες «Τι efvOI ο 8ραfος;» σε ρωτώ «Κάποιος που σrIς φΛέ8ες roυ κυΛάει ε8ραϊκό afpa», απαντάς «Και πώς ξεχωρfΖεις το ε8ραϊκό afpa από ro afpa των άΛΛων;» Η ερώτηση σου προκαΛε! σύγχυση Μπερδεύεσαι, κομπιάΖεις Ύσrερα Λες, «Εν-

Ε-νοούσα όπ ανήκει στΏ ν εΒραϊκή φυΑή» « Τι είναι n φυ­λή;» σε ρωτώ «Η φ υλή; Α υτό είναι προφανές Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εΒραϊκή» «Και ποια είναι τα χαραΚΤΏριστικά ΤΏς εΒραϊκής φυλής;» « ο ΕΒραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, Υαμψή μ ύΤΏ και δια­περαστικό Βλέμμα Οι ΕΒραίοι είναι άπλΏστοι και κεφα­λαιοκράτες» «Αν δεις ένα Γάλλο ΤΏς Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ' έναν ΕΒραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής » « Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Ε­Βραίος; Το αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων

Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνΏ ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού Και μια και το 'φερε n συΖήΤΏσΏ, έχεις δει ΓερμανοεΒραίους;» «ΜοιάΖουν με τους Γερμανούς» « Τι είναι ο Γερμανός;» « Ο Γερμανός ανήκει στΏ Βόρεια φυλή των Αρίων» « Οι Ινδοί είναι 'Αριοι;» «Ναι» «Είναι Βό­ρειοι;» « Όχι» «Είναι ξανθοί;» «'ΟχΙ>Α «Βλέπεις; Δεν ξέ­ρεις καν π είναι ο ΕΒραίος και π ο Γερμανός» «Μα, υπάρχουν ΕΒραίοι!» «Ασφαλώς και υπάρχουν Όπως υ­πάρχουν Χριστιανοί και ΜωαμεθανΟί» « Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, ΤΏν εΒραϊκή θΡΏσκεία» (/ Ηταν Ολλανδός ο ΡούσΒελτ;» « 'Οχι» «Και γιατί ονομάΖεις τον ΕΒραίο από­γονο του ΔαΒίδ κι όχι τον ΡούσΒελτ Ολλανδό;» «Με τον ΕΒραίο είναι διαφορετικό» « Σε π διαφέρει;» «Δεν ξέρω» Τέτοιες κουταμάρες λες, ανθρωΏάκο Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώ­νουν δέκα εκατομμ ύρια ανθρώπους επειδή είναι ΕΒραίοι

κι ας μΏν ξέρεις να μου πεις π είναι ο ΕΒραίος Να γιατί γελάνε μαΖί σου Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάπ σοΒαρό σε αποφεύγει Να γιατί είσαι χωμένος στο Βούρ­

κο μέχρι το λαιμό Όταν αποκαλείς κάποιον «ΕΒραίο» ,

οισθάvεσοι αvώrερος Αισθάvεσοι αvώrερος, επειδή vιώ­θεις καrώrερος Νιώθεις καrώrερος, επειδή εκε[vο που θέΛεις Va εξοvrώσεις σroυς α vθρώπους που αποκαΛε[ς Ε6ρα[ους, ε[vοι ο [δlOς σου ο εαυrός Και roύro ε[vοι απΛά έvα δε[γμα roυ π ε[σαι σr' αΛήθεια, αvθρωπάκο

Όrav αποκαΛε[ς κάποιοv περιφροvnπκά ((Ε6ρα[0» , n a[aenan rnq μnδαμιvόrnrάς σου ξαΛαφρώvει Αυrό ro αvακάΛ υψα μόΛις πρόσφαra ΑποκαΛε[ς Ε6ρα[0 όποlOV σου εμπvέει ε[rε υπερ60Λικό, ε[rε εΛάXIσro σε6ασμό Σαv va 'σοι αvrιπρόσωπος κάποιας αvώrερnς δύvαμnς επ[ rnq ynq, αvέΛα6ες va αποφασ[Ζεις ποιος ε[vοι κοι ποιος δεv ε[vοι Ε6ρα[ος Αμφισ6nrώ ro δικα[ωμά σου

va ro κρ[vεις αυrό, ε[rε ε[σοι πποrέVlOς 'ΑΡlOς, ε[rε π­ποrέvιος Ε6ρα[ος Μόvο εγώ έχω ro δικα[ωμα va πω π ε[μοι Ε[μοι 610Λογικός ΚΟΙ πoΛIπσrIKός μιγάς κι ε[μαι περήφαvος γι ' αυrό Τόσο σro σώμα όσο κοι σrnv ψυχή, ε[μοι παράγωγο όΛωv rωv rάξεωv, rωv φυΛώv κοι rωv εθvώv Δεv vnOKP[VOPOI πως ε[μοι φυΛεπκά κοι κοιvω­vικά αμιγής όπως εσύ, ούrε σω6ιvισrής όπως εσύ, ασή­μαvrε φασ[σrα, όποια κι av ε[vοι n εθvικόrnrά σου, n φυΛή κοι n rάξn σου Άκουσα πως δε δέχrnκες σrnv nallOIσr[vn κάποιοv ε6ρα[0 μnχαvικό, επειδή ήrαv απε­p[rpnroq Δεv έχω r[nora κοιvό με roυς ε6ρα[ους φασ[­σrες, όπως κοι με roυς υπόΛοιπους φασ[σrες roυ πΛαvή­

rn Δε με συγκιvε[ n ε6ραϊκή γΛώσσα, n ε6ραϊκή epn­σκε[α, ή n ε6ραϊκή κουΛrούρα ΠIσrεύω σro Θεό rωv Ε6ρα[ωv όσο κοι σro Θεό rωv Χρισrιαvώv ή rωv Ιvδώv,

μα ξέρω καΛά πού 6ρήκες εσύ ro δικό σου Δεv ΠIσrεύω

όπ ΟΙ Ε6ρα[οι ε[vοι ((ο περιούσιος Λαός» ΠIσrεύω πως κάποια μέρα ΟΙ Ε6ρα[οι θα χαθούv αvάμεσα σrα αμέ-

rpnra ανθρώπινα πΛάσματα roυ πΛανήτn κι αυτό θα 'ναι προς όφεΛος των [διων KQl των απογόνων τους Δε σ' αρέσει να ro ακούς αυτό, e8pafe ανθρωπάκο Κοπανάς συνέχεια rnv ε8ραϊκότnτά σου επειδή περιφρονεfς roν E8pafo μέσα σου και γύρω σου Ο φαναπκότερος ανπ­σnμfτnς efVQl ο [διος ο Ε8ραfος Κι αυτή efVQl μια πα­νάρχαια αΛήθεια Μα δε σε περιφρονώ, ούτε σε μισώ ΑπΛά δεν έχω rfnora κοινό με σένα, όΧΙ περισσότερα

απ ' όσα μ ' έναν ΚινέΖ9 ή ένα ρακούν, δnΛαδή rnv ΚOlνή μας Kαrαγωγή από rnv κοσμική ύΛn ΑΛήθεια, YIarf σrα­ματάς σrnv nafJQlσrfvn, ε8ραίε ανθρωπάκο; Γιατί δεν ε­ΠIσrρέφεIς σro αρχέγονο πρωτόπΛασμα; Κατά rn δική μου γνώμn n Ζωή fEKfvnae με rnv πΛασμαπκή συσroΛή

κι όΧΙ με rn ρα8ινική eeofJoyfa

Σου πήρε ποΛΛά εκαroμμύρια χρόνια να εξεΛιΧθείς από μέδουσα σε δfποδο τnς ξnράς Η σnμερινή σου 810-Λογική παρέκκΛισn έχει nfJIKfa μερικών χιΛιάδων χρό­νων, και θα σου πάρει εκατό, πεvrακόσια ή πέvrε χι­Λιάδες χρόνια για να ανακαΛύψεις ξανά rn φύσn μέσα σου, rn μέδουσα μέσα σου

ΑνακάΛυψα rn μέδουσα μέσα σου και σrnv περιέγρα­

ψα με σαφήνεια Τnv πρώτn φορά που ro άκουσες, με ανακήρυξες «νέα ιδlOφυϊα» Θα ro θυμάσQl, afyovpa Ήταν arn Σκανδινα8ία, τότε που έψαχνες ΚQlνούργιο Λένιν Εγώ είχα άΛΛα πράγματα να κάνω και αΠΟΠOlήθn­

κα roν τίτΛο /Eπειrα με ανακήρυξες νέο Δαρ8fνο, Μαρξ, Πασrέρ KQl Φρόιvr Από τότε ακόμα σου είπα όπ θα μπορούσες να μιΛάς και να γράφεις τόσο καΛά όσο εγώ, αρκεί να άφnνες κατά μέρος τα Ζήτω, εκΛεκτέ ανθρωπά­

κο Κι α υτό YIarf roύτες ΟΙ θριαμ8ικές Ζnτωκραυγές

θο-λώνουν rn σκέψn σου και παραλύουν rn δnμιουργικό­τnτά σου

Διώκεις για ανΏθικες rις « ανύπανrρες μnτέρες», αν­θρωπάκο Διακρfνεις αυσrnρά μεταξύ « νόμιμων» και «πα­ράνομων» παιδιών ΑλΏθεια rι αξιοθρnνnτο πλάσμα που Efaar, και σ' έχουν και τρέχεις έτσι αμολnτός σε τούτn rnv κοιλάδα των δακρύων! Δεν καraλαΒαfνεις καν το νόnμα των λέξεων τnς γλώσσας σου

Λατρεύεις το παιδf-Χρισrό Μα το παιδf-Χρισrός γεν­vnenKE από μnτέρα που δεν EfxE λnξιαρχικn πράξn γά­μου EKEfvo nov λατρεύεις σro παιδf-Χρισrό, φτωχέ αν­θρωπάκο, που σε κατατρύχει n εμμονΏ του γάμου, EfVaI

rn δικΏ σου λαχτάρα για σεξουαλικΏ EflEveEpfa! Εξύψω­σες το « παράνομο» παιδf-Χρισrό, τον έκανες υιό του Θεού, που δε θεωρε! κανένα παιδ! παράνομο Αλλά κα­τόπιν, σκλnρός και μικρόψυχος καθώς EfaaI, άρχισες, σro πρόσωπο του Aπόσroλoυ Πα ύλου, να διώκεις τα παι­διά τnς αλnθινnς αγάπnς και να ΒάΖεις ra παιδιά του πραγμαrιKoύ μfσους κάτω από rnv npoσraafa των epn­σKευrιKών σου νόμων EfaaI σιχαμερός ανθρωπάκος

Οι γέφυρες που διασχfΖεις καθnμερινά με το avτoKf­νnτό σου είναι σύλλn ψn του μεγάλου Γαλιλαίου Το 'ξε­ρες, ανθρωπάκο όλων των χωρών, όrι ο μεγάλος Γαλι­λαfος απέκτnσε τρία παιδιά δίχως λnξιαρχικn πράξn γά­μου; Μα αυτό φυσικά δεν το διδάσκεις σrα σχολεία Σά­μπως α υτός δεν nrav ένας απ ' τους λόγους που τον κυ­νnγnσες;

Όσο για σένα, ανθρωπάκο τnς πατρfδας όλων των σλαΒικών λαών, ξέρεις όrι όταν ανέΒnκε σrnv εξουσία ο μεγάλος Λένιν, ο πατέρας όλων των εργατών τnς υφn-

Μου (ή μήπως μόνο rων ΣΛάΒων;) καrάργησε rov υπο­χρεωπκό γάμο σου; Ξέρεις όπ συΖούσε με μια γυναίκα χωρίς να έχει Ληξιαρχική πράξη γάμου; Μα αυrό ro κρά­rησες μυσπκό, έrσι δεν εfναι, ανθρωπάκο; Κι ύσrερα, μέσω rov μεγάΛου σου ηγέrη όΛων rων ΣΛάΒων, ανα­Βίωσες roυς παΛιούς γαμήΛιους νόμους, γιαrί ήσουν α­νίκανος να ενσωμαrώσεις rnv rρανή πράξη rov Λένιν σrη Ζωή σου

Δεν rα ξέρεις όΛα roύrα Μα π είνω για σένα η αΛή­θεια, η IσrOρία κι ο αγώνας για rnv εΛευθερία; Κω ποιος είσω, σro κάrω-κάrω, για να 'χεις δική σου γνώμη;

Ούrε που διανοείσαι καν όπ Βρέθηκες να αυroπεριο­ρίΖεσω με rέrοιους νόμους περί γάμου, εξαπίας rης πρό­σrυxης φανιασίας σου και rης σεξουαΛικής ανευθυνό­rηrάς σου

Το 'χω ξαναπεί, μα θα ro πω κω πάΛι Αισθάνεσω μικρός κω άθΛιος, Βρώμικος και νοηπκά ακρωrηριασμέ­νος Αισθάνεσαι σεξουαΛικά ανίκανος, αγχωμένος, άκα­μπroς, απονεκρωμένος κω άδειος Δεν έχεις γυναίκα '

κι αν έχεις, η μόνη σου σκέψη είναι να rnv πηδήξεις για να αποδείξεις πως είσαι άνιρας Δεν ξέρεις π θα πει έρωιας Είσω δυσκοίΛιος Παίρνεις καθαρπκά ΜυρίΖεις άσχημα κω η υφή rov δέρμαrός σου είναι γΛοιώδης ή rραXIά Για ro ΠQ1δf που κραrάς σrην αγκαΛιά σου δε νιώθεις ro παραμικρό κι έrσι θέΛεις να ro μεrαΒάΛεις σε δαρμένο σκυΛάκι

Η σεξουαΛική ανικανόrηrά σου σε ΒασανίΖει σ' όΛη σου rn Ζωή Τρυπώνει διαρκώς σrη σκέψη σου Ανακα­rεύεrQ1 στη δουΛειά σου Σε παράτησε η γυναίκα σου γιωί δεν μπορούσες να της προσφέρεις αγάπη Υποφέ-

ρεις από φοΒίες, άγχος και νευρώσεις Δεν μπορείς να ΒγάΛεις ro σεξ από ro μυαΛό σου Βρέθπκε κάποιος και σου pf'ίInaE για τπ θεωρf'α μου για τπν OIKovopf'a του σεξ, ότι σε καταΛαΒαίνω και θέΛω να σε Βοπθήσω ΘέΛω

να σε Βοπθήσω να Ζεις μια οΛοκΛπρωμένπ ερωτική Ζωή τις νύκτες, για να μπορείς να δουΛεύεις το πρωί, εΛεύθε­ρος από σεξουαΛικές εμμονές ΘέΛω n yvvaf'Ka που κρα­τάς σrπν αγκαΛιά σου να είναι ευτυχισμένπ κι όΧΙ απεΛπι­σμένπ ΘέΛω τα παιδιά σου να είναι ροδομάγουΛα κι όΧΙ ωχρά, σαν το χαρτί' να 'ναι καΛόκαρδα κι όΧΙ απάνθρω­

πα Μα εσύ Λες, (<Το σεξ δεν Ef'VQI ro μόνο πράγμα σrπ Ζωή Υπάρχουν άΛΛα, πιο σπμαντικά πράγμαra» / Ετσι εf'σαι, ανθρωπάκο

Μπορεf' να είσαι MαρξIσrής, ((επαγγεΛμαrίας επανα­σrάτπς» , μεΛΛοντικός εργαroπατέρας, πγέτπς των προΛε­τάριων όΛπς τπς γπς, μεΛΛοντικός πατέρας κάποιας σο­Βιετικής πατρίδας ΘέΛεις να Λ υτρώσεις rov κόσμο από

ra Βάσανα Οι παραπΛανπμένοι εργάτες σε ΒΛέπουν και

ro ΒάΖουν σrα πόδια κι εσύ τρέχεις ξοπf'σω roυς φωνά­Ζοντας, ((Σraθεf'τε! Σraθείτε Βασανισμένες μάΖες! Δεν ro ΒΛέπετε πως εγώ είμαι ο Λυτρωτnς σας; Γιατί δεν ro α­πoδέxεσrε; Κάτω ο καπιταΛισμός!» Δίνω Ζωn σrIς μάΖες σου, μικρέ επανασrάτπ ' roυς δεf'χνω τπν αθΛιότnra τπς μικρnς roυς Ζωnς Και μ ' ακούν, Λάμπουν από εΛπίδα κι ενθουσιασμό και τρέχουν σrIς οργανώσεις σου, επειδn περιμένουν να με Βρουν εκεί Κι εσύ, τι κάνεις; ((Το σεξ είναι pIKpoaσrIKn παρέκκΛισπ» , Λες (<Τα πάντα εξαρτώ­νται από οικονομικούς παράγοντες» Και διαΒάΖεις ro εγ­χειΡf'διο rov Βαν ΒέΛντε για τπ ν rEXVIKn rov έρωτα

Όταν κάΠΟlOς μεγάΛος άνθρωπος ξεκίνnσε να στΏσει ένα επιστnμονικό ίδρυμα για rnv απεΛευθέρωσΏ σου, τον υποχρέωσες arn Λιμοκτονία Συνέrρι ψες rnv πρώτn εκστρατεία τnς αΛΏθειας ενάντια arnv εKrρOΠΏ σου από τους νόμους τnς ΖωΏς Όταν n εκστρατεία του πέτυχε,

σε πείσμα τnς αντίδρασΏς σου, ανέΛαΒες rn διοίκnσn του ιδρύματος και rn συνέrριψες για δεύτερn φορά Tn δεύτερn φορά δεν κατάφερε να σε αντικρούσει, γιατί Ώταν πια νεκρός Δεν κατάΛαΒες ότι μέσω τnς εργασίας, τnς δικΏς σου εργασίας, ανακάΛυψε rn ΖωτικΏ δύναμn που δnμlOυργεί αξίες Δεν κατάΛαΒες ότι σκοπός τnς κοι­νωνιοΛογίας του Ώταν να προστατέψει rnv « κοινωνία» σου από το «κράτος» σου Δεν κατάΛαΒες αποΛύτως τί­ποτα!

ΑΛΛά και με τους «οικονομικούς παράγοντές» σου, τι κατάφερες; Ένας μεγάΛος και σοφός άνθρωπος αφιέ­ρωσε όΛn του rn �ωΏ για να σε διδάξει πως σαν θέΛεις

να πετύχεις κάτι arn ΖωΏ σου, πρέπει να ΒεΛτιώσεις rnv οικονομία Πως ένας Λαός που Λιμοκτονεί δεν μπορεί

να δnμιουργnσει ποΛιτισμό, αΛΛά πρέπει να αναπτυ­Χθούν παράΛΛnΛα όΛοι οι τομείς τnς ΖωΏς Πως πρέπει

να απαΛΛάξεις rnv κοινωνία σου από κάθε είδους κατα­δυναστεύσεις Στnν προσπάθειά του να σε διαφωτίσει ο πραγματικά μεγάΛος εκείνος άνθρωπος, έκανε δυο σφάΛματα Πίστεψε πως όταν θα αποκτούσες rnv εΛευ­θερία σου, θα Ώσουν ικανός να rn διαχειριστείς και να

rn διασφαΛίσεις Το δεύτερο Λάθος του Ώταν που ανακΏ­ρυξε εσένα, τον προΛετάριο, δικτάτορα

Κι εσύ ανθρωπάκο, τι έκανες, με rnv τεράστια πνευ­ματικΏ κΛnρονομιά που σου άφnσε εκείνος ο μεγάΛος

άνθρωπος; Σου έδωσε υψnΛές, μεγαΛεπnΒοΛες ιδέες, μα εσύ κράτnσες μόνο μια Βαρύγδουπn Λέξn: δικτατορια!

Απ ' όΛn εκεfνn rn γενναιόδωρn συνεισφορά μιας τρα­νnς, Ζεστnς καρδιάς μόνο μια Λέξn απέμεινε: δικτατο­ρια! ΌΛα τα άΛΛα τα πέταξες στα σκουπιδια -εΛευθερια, σεΒασμό για rn v αΛnθεια, απεΛευθέρωσn από rnv OlKO­νομικn δουΛεια, μεθοδικότnτα, εΠOlκοδομnτικn σκέψn Μόνο μια άστοχn, αν και καΛοπροαίρετn, Λέξn σού 'μει­νε: δικτατορία!

Από τούτn rn μικρn γκάφα που έκανε ένας άνθρωπος σοφός, εσύ έχπσες ένα κολοσσιαίο σύστnμα γεμάro ψέ­ματα, διώξεις, BaaaVIarnPIa, φυΛακές, δnμlOυς, μυστικn αστυνομία, καταδότες και χαφιέδες, στοΛές, στρατάρχες και μετάλΛια ΌΛα τα υπόΛOlπα τα πέταξες στα σκουπί­δια ΚαταΛαΒαινεις τώρα ΤΙ είσαι, ανθρωπάκο; Όχι ακό­μα; Ωραία, Λοιπόν, ας κάνουμε μια προσπάθεια ακόμα Μπέρδεψες τους «οικονομικούς παράγοντες» που αφο­ρούν rn v ευnμερία σου arn Ζωn και τον έρωτα με τους

«μnχανισμούς» ' rnv απεΛευθέρωσn του ανθρώπου με ((το μεγαΛείο του κράτους» ' rnv προθυμία να θυσιάΖεται κα­νείς για μεγάΛους σκοπούς με rn v ανεγκέφαΛn, ΒΛακώ­

Bn ((κομματικι) πειθαρχια» ' rn v αφύπνισn των εκατομ­μυρίων με τις στρατιωτικές παρεΛάσεις rn σεξουαΛικn απεΛευθέρωσn με τον αχαλίνωτο Βιασμό των γυναικών, όταν nρθες arn Γερμανία ' rnv εξάΛειψn τnς φτώχειας με rnv εξόντωσn των φτωχών, των αδύναμων και των α­Βοnθnτων' rnv παιδεία με rn v ((εκτροφn πατριωτών» ' τον οικογενειακό προγραμματισμό με τα μετάΛΛια (ιγια τις ποΛ ύτεκνες μnτέρες» ΑΛnθεια, μnπως έπεσες ο ίδιος θύμα τούτnς τnς τεΛευταίας ιδέας σου;

Η «Πατρίδα [ων Προnεrάριωv» δεν είνοι φυσικά η μόνη χώρα όπου εκείνη η δυσοίωνη Λέξη, η «δικrαro­ρία» , καμπάνισε σrα αυπά σου Σε άΛΛα μέρη [ην έντυ­σες με μεγαΛόπρεπες σroAές και γέννησες μέσα από πς [άξεις σου το σεξουαΛικά ανίκανο, pvσrIKOnaen, σαδισrn PflOYIarZn που σε οδnγησε σro Tpfro Ράιχ κι έσrεIΛε εξn­ντα εκαroμμύρια δικούς σου σroν [άφο Κι εσύ απrόηrος συνέχισες να φωνάΖεις: «Ζnrω! Ζnrω! Ζnrω!»

/EraI είσοι, ανθρωπάκο ΑΑΛά κανένας δεν [οΛμάει

να σro πει Επειδn σε φοΒούντοι, σε θέΛουν μικρό ΚαrαΒΡΟΧθίΖεις [ην ευrυΧία σου

Δεν απόλαυσες ποrέ εΑεύθερα [ην ευrυΧία σου, αν­θρωπάκο ΓΙ' αυrό [η ν καrαΒΡΟΧθίΖεις, γι ' αυrό δεν α­ναΛαμΒάνεις [η ν ευθύνη να [η διαφυΛάξεις Δεν έμαθες (δε σου δόθηκε ποrέ η ευκαιρία) να καλλιεργείς [ην ευ­[υχία σου με φροντίδα κοι σropyn, όπως καΑΛιεργεί ο κηπουρός rσ ΛουΛούδια roυ κι ο αγρόrης ro σrάΡI rov

Οι μεγάΛοι επισrnμοvες, οι ποιηrές κοι οι φιλόσοφοι πά­ντα σε αποφεύγουν, ανθρωπάκο, επειδn είνοι εύκοΛο

να κωαΒροχθίΖεις [ην ευrυΧία μα δύσκοΑο να [ην καΑ­Λιεργείς, κι εκείνοι nαχrαρούσαv να καλΛιεργnσουv τη δικn roυς

Δε με « πιάνεις» , ανθρωπάκο, έrσι; ΚαΛά, Λοιπόν, θα σου εξηγnσω

Ο πρωroπόρος εργάΖεrοι σκΛηρά επί δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνω πάνω σrην επισrnμη, rσ pnxavnpara n

πς ιδέες rov Η κοινοroμία είνοι Βαρύ φορrίο και πρέπει

να ro σηκώσει μόνος roυ Σrηv πορεία [ων χρόνων υ­ποφέρει από πς ανοησίες σου, πς σαθρές, κίΒδηΛες ι­δέες κοι ιδανικά σου Μαθαίνει να [α αναΛύει, να ra

κατανοε! ΚΟΙ τεilικά ra ανΠKαθJστά με κοινούργlO Όμως εσύ, ανθρωπάκο, δεν roν Βοη θάς στο έργο roυ Κάθε άililο! Δεν πας κοντά roυ να roυ πεις, «ΦfΛε μου, ΒΛέπω πως εργάΖεσοι σκiιηρά Βiιέπω, επfσης, όπ δουilεύεις πάνω στα μηχανnμαrά μου, n εργάΖεσοι γlO ro ποιδ! μου, τη yvvafKa μου, ro φiΛο μου, το χωράφι μου Χρό­νια τώρα με railavfzovv ra npo Bilnpara, αililά δεν μπορώ

να ra Βγάilω πέρα μόνος μου Να σε Βοηθnσω να με ΒΟη θnσεις;» Όχι, ανθρωπάκο, ποτέ δε Βοηθάς roν άν­θρωπο που σε Βοηθά ΦωνάΖεις Ζnrω, παfΖεις χαρπά, ωρύεσοι σrα μ ατς, n δουilεύεις σαν roν σκiιάΒο σrα ερ­γoσrάσια κοι τα ορυχεfα Μα δεν προθυμΟΠOlεfσοι ποτέ

να Βοη θnσεις εκεfνον που σε Βοηθά Θα σου πω γιατί Ξεκινώντας ro έργο roυ ο πρωroπόρος δεν έχει να προ­σφέρει παρά μόνον ιδέες' όΧΙ αποilαΒές, ούτε αυξnσεις, μnrε συililογικές συμΒάσεις για roυς μισθούς των εργα­Ζομένων, ούτε XΡIσrOυγεννIάΠKα δώρα' καμιά οικονο­pIKn napoxn Το μόνο που έχει να μoιρασrε! εfνοι Βά­σανα κι εσύ δε θέΛεις Βάσανα, 'Εχεις, nδη, αρκετά από μόνος σου

Τούτη η σrάση σου δε θα σrεναxωρoύσε τον πρωro­πόρο αν, απilά, κοιrούσες τη δουilειά σου, δfχως να roν Βοηθάς Κι αν σκέφτετοι, ανησυχε! κοι κοινοroμεί, δεν

ro κάνει για σένα Το κάνει ορμώμενος από τη δικn roυ Ζωπκότητα Αφnνει την αρωγn σου, rn φροvrfδα σου κοι roν OfKro γlO σένα σroυς εργαroπατέρες κοι roυς παπά­δες Ο [διος ΠIσrεύεI όπ εfνοι πια καιρός να μάθεις να φροvrfΖεις μόνος σου roν εαυτό σου

Μα δε σου αρκε! που δεν τον Βοηθάς Τον παρενο­χilεfς κοι τον φτύνεις Όταν, μετά από χρόνlO σκiιηρnς