Anna karenina

Op den derden dag ontwaakte Stipan Arkadiewitsch Oblonsky—Stiwa, zooalshij door zijn vrienden genoemd werd—op den gewonen tijd en wel 's morgens om acht uur, doch niet in zijn slaapkamer

*****************************************************************THERE IS AN ILLUSTRATED EDITION OF THIS TITLE WHICH MAY BEVIEWED AS EBOOK (# 1399) at https://www.gutenberg.org/ebooks/1399

*****************************************************************

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost norestrictions whatsoever You may copy it, give it away or re-use it under theterms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online atwww.gutenberg.net

EERSTE BOEK.

De huisvrouw verliet haar kamer niet, mijnheer was sedert eenige dagen

afwezig, de kinderen liepen als vergeten en verlaten door het huis rond De

Engelsche bonne was 't met de huishoudster oneens geworden en schreef aan eenvriendin om naar een andere betrekking voor haar om te zien De kok had denvorigen middag reeds huis en dienst verlaten, ook de onderkeukenmeid en

koetsier eischten hun loon

Op den derden dag ontwaakte Stipan Arkadiewitsch Oblonsky—Stiwa, zooalshij door zijn vrienden genoemd werd—op den gewonen tijd en wel 's morgens

om acht uur, doch niet in zijn slaapkamer, maar in zijn studeervertrek op eenmarokijnlederen sofa Hij keerde zijn welgedaan lichaam nog eens op de kussens

om, om nog weder in te sluimeren, omarmde het hoofdkussen en drukte zijnwang daar stevig tegen aan, doch eensklaps richtte hij zich op, bleef overeindzitten en opende de oogen

"Ja, ja, hoe was het ook weer?" hij zocht zich een droom te herinneren "Ja, hoewas het toch? Juist! Alabin gaf een diner te Darmstadt, neen! niet te

Darmstadt… Het was iets Amerikaansch Ja, maar dan was Darmstadt in

Amerika Ja, Alabin gaf een diner op glazen tafels, en die tafels zongen: Il mio

De oogen van Stipan Arkadiewitsch glinsterden vroolijk en lachend mijmerde hijverder

"Ja, het was heerlijk, heerlijk mooi! O! daar was nog zooveel meer schoons,—men kan zich dat wakend in het geheel niet meer voorstellen—dat is

onmogelijk!"

Daar hij juist een streep daglicht door de rolgordijnen zag schemeren, wipte hijvlug zijn beenen van de sofa, tastte daarmede naar de geborduurde pantoffels,een geschenk van zijn vrouw op zijn laatsten verjaardag, en strekte toen, zooalshij negen jaar gewoon was, zonder zich op te richten, de hand naar de plaats uit,waar in het slaapvertrek zijn chambercloak placht te hangen Daar hij dien nietvond, herinnerde hij zich, waarom hij niet in het slaapvertrek ontwaakt was Delach verdween van zijn gelaat, zijn voorhoofd rimpelde zich

"Ach, ach!" zuchtte hij, terwijl de voorstelling van alle bizonderheden van debewuste scène met zijn vrouw bij hem het besef van de volslagen hopeloosheidvan zijn toestand en het drukkende bewustzijn zijner eigen schuld opwekte

"Neen, zij zal het mij niet vergeven, zij kan niet vergeven! En het ergste is, datalles mijn schuld is! 't Is geheel en al mijn schuld en toch ben ik de schuldigeniet Dat is het tragische er van!" dacht hij

"Ach, ach!" steunde hij wanhopig en herinnerde zich die oogenbllkken van dattooneel, die voor hem het pijnlijkst waren 't Onaangenaamste was dat hij, toenhij vroolijk en vergenoegd uit den schouwburg te huis komend met een grootepeer voor zijn vrouw in de hand, deze niet in het salon aantrof en tot zijn

verwondering ook niet in het woonvertrek, maar in de slaapkamer, met het

ongelukkig, alles verradend briefje in de hand!

Zij, de altijd bekommerde en zorgvolle, de naar zijn opvatting oppervlakkigeDolly, zat daar onbeweeglijk met den brief in de hand en zag tot hem op met eenuitdrukking vol ontzetting en vertwijfeling, maar waarin toch nog de hoop

doorschemerde, dat hij alles zou kunnen loochenen

"Wat is dit? Wat is dit?" vroeg zij en wees op het briefje En zooals het dikwijlsgeschiedt, kwelde Stipan Arkadiewitsch niet zoozeer de zaak zelf, als wel de

hetgeen dezulken overkomt, die onverwachts op iets strafbaars worden betrapt.Het gelukte hem niet zijn gelaat in de plooi te brengen, die bij zijn positie paste

In plaats van zich beleedigd te toonen, of alles te bestrijden, of te trachten zich terechtvaardigen, of om vergiffenis te smeeken, of ook eenvoudig heel

onverschillig te blijven—dit alles zou veel beter geweest zijn dan dat, wat hij nudeed: over zijn gelaat gleed namelijk plotseling (—"een reflex der

hersenwerkzaamheid," meende Stipan Arkadiewitsch, die veel van physiologiehield—) alzoo over zijn gelaat gleed onwillekeurig zijn gewoon, goedmoedig endaarom zoo recht onnoozel lachje En dit onnoozel lachje kon hij zich zelf nietvergeven

Toen Dolly dat domme lachje zag, was het alsof zij van pijn ineen kromp, met dehaar eigen heftigheid brak zij in een stroom van harde woorden los en stormdehet vertrek uit Sinds dien tijd wilde zij haar echtgenoot niet meer zien

"Dat verwenschte lachen is de schuld van alles!" dacht Stipan Arkadiewitsch

"Maar wat te doen? wat nu te doen?" vroeg hij zich wanhopig af en vond geenantwoord

Stipan Arkadiewitsch was tegenover zich zelf tamelijk oprecht Hij kon nietliegen en zich zelf verzekeren, dat zijn handelwijze hem berouwde Hij kon ergeen berouw over gevoelen, dat hij, een vijf-en-dertigjarig man met licht

ontvlambaar temperament, niet op zijn eigen vrouw, moeder van vijf levende entwee gestorven kinderen, verliefd was, te meer daar zij maar een jaar jonger wasdan hij Hij betreurde het slechts, dat hij het niet beter geheim had kunnen

houden "Als men niet gepakt wordt, is men geen dief," dacht hij Maar welgevoelde hij al het netelige van zijn toestand en medelijden met zijn vrouw enkinderen

Misschien zou hij zorgvuldiger zijn zonden voor zijn vrouw hebben weten teverbergen, indien hij had kunnen vermoeden, dat de kennis daarvan zoo op haarzou werken

Nooit nog had hij helder over de geheele zaak doorgedacht, slechts had hij eennevelachtige voorstelling, alsof zijn vrouw er iets van giste en ze door de vingerszag

Het kwam hem zelfs voor, dat zij, een zwakke, vroeg verouderde en niet eensmeer knappe vrouw, een door niets uitmuntende, eenvoudige en slechts goedehuismoeder, volgens recht toegevend zijn moest En nu was hem het

tegenovergestelde gebleken!

"O vreeseljjk, vreeselijk!" klaagde Stipan Arkadiewitsch weer en vond geenuitweg

"En hoe goed hadden wij het tot hiertoe! Hoe goed hebben wij met elkander

Daarbij herinnerde hij zich weer levendig de zwarte, guitachtige oogen en hetbetooverend glimlachje van mademoiselle Roland

"En zoo lang ze bij ons in huis was, heb ik mij toch ook niets veroorloofd! Hetergste is echter, dat zij al… Ach, het moest alles zoo komen! Ach, ach, wat nugedaan, wat nu toch gedaan?"

Op die vraag vond hij slechts het eene, algemeene antwoord, dat het leven op deingewikkeldste en onoplosbaarste vraagstukken geeft: Leef zoo, dat gij elkendag zijn recht geeft, tracht u zelf te vergeten en te bedwelmen in den droom deslevens

"Verder zal het wel terecht komen," sprak Stipan Arkadiewitsch tot zich zelf,stond op, trok een grijzen met blauwe zijde gevoerden chambercloak aan,

maakte die met de van kwasten voorziene koorden vast, zette zijn breede

borstkas door een diepe ademhaling uit, ging met den gewonen elastischen tredvan zijn krachtige beenen, die het weldoorvoede lichaam zoo gemakkelijk

droegen, op het venster toe, trok het gordijn op en schelde

Terstond verscheen zijn oude kamerdienaar Matjeff met rok, laarzen en eentelegram in de hand Achter dezen verscheen de barbier met alle

Stipan Arkadiewitsch antwoordde niet, slechts zag hij in den spiegel Matjeff aan.Aan de blikken, die zij in den spiegel wisselden zag men, dat zij elkander goedbegrepen Stipan's blik scheen te vragen:

"Ik zeide hem, dat hij den volgenden Zondag weerkomen en voor dien tijd noch

u, noch zich zelf onnoodigen last moest aandoen." 't Was blijkbaar een van

buiten geleerd lesje Stipan Arkadiewitsch begreep, dat Matjeff schertste en zijnopmerkzaamheid tot zich trekken wilde Hij scheurde het telegram open en lashet Toen hij de volgens gewoonte verkeerd geschreven woorden raadde,

verhelderde zijn gelaat

"Matjeff! mijn zuster Anna Arkadiewna komt morgen," zeide hij en hield deglimmende, vleezige hand van den barbier, die een rooskleurigen weg tusschen

de krullende bakkebaarden baande, een oogenblik vast

"Goddank!" riep Matjeff uit en bewees daarmede, dat hij het belang van dieoverkomst even goed begreep als zijn heer, dat wil zeggen, dat Anna

Arkadiewna, Stipan's lievelingszuster, zeer veel zou kunnen bijdragen tot deverzoening van man en vrouw

"Ja, meld het En daar, neem het telegram, geef het haar en kom mij mededeelen,wat zij er van zegt."

"Dat is dus een verkenningsboodschap," overlegde Matjeff, doch overluid zeidehij slechts: "Zooals u beveelt."

"Darja Alexdrowna beveelt mij u te melden, dat zij vertrekt en u het naar

goedvinden kan laten inrichten," sprak hij en zag daarbij, het hoofd een weinig

op zijde gebogen, de handen in de zakken en een voet achterwaarts, zijn heeraan

Stipan Arkadiewitsch zweeg Plotseling blonk er een goedmoedig, maar pijnlijklachje op zijn schoon gelaat

verscheen in de deur

"Nu, wat is er aan de hand, Matrescha?" vroeg Stipan Arkadiewitsch

Niettegenstaande hij tegenover zijn vrouw zoo door en door schuldig was, wathij zelf gevoelde, waren toch allen in huis op zijn hand, tot zelfs de

kinderjuffrouw, de vertrouwde van Darja Alexandrowna

"Mijnheer, ga toch naar haar toe en biecht nog eens," zeide zij, "misschien, datGod u helpt Zij lijdt al te veel Het doet iemand pijn dat aan te moeten zien Enalles gaat in huis ten onderste boven Gij moet aan de kinderen denken,

mijnheer! Biecht nog eens, mijnheer? u kan niet anders doen Wie den bal kaatst,moet hem ook…

"Zij wil mij immers in het geheel niet meer zien?"

"Nu goed, goed, ga maar heen!" zeide Stipan Arkadiewitsch plotseling blozend

—"Matjeff, help mij kleeden," en vastberaden trok hij zijn chambercloak uit

Nadat Stipan Arkadiewitsch gekleed was, besprenkelde hij zich met reukwater,trok de manchetten wat op de handen, vulde volgens gewoonte alle zakken metcigaretten, brieventasch, lucifersdoos, horloge met dubbelen ketting en

breloques; sloeg den zakdoek uit de vouwen en daar hij nu zoo frisch,

welriekend en opgeruimd was en zich ondanks zijn ongeluk lichamelijk gezondgevoelde, ging hij met lichten tred in de leeskamer, waar hem reeds de koffie,gerechtsacten, brieven en papieren wachtten De brieven las hij het eerst Eendaarvan deed hem onaangenaam aan Hij was van een makelaar, die het bosch ophet landgoed zijner vrouw wenschte te koopen Die verkoop was noodzakelijk,maar vóór de verzoening met zijn vrouw kon daar natuurlijk geen sprake vanzijn

Die brief trof hem daarom zoo bizonder onaangenaam, omdat nu aan die

verzoening met zijn vrouw een geldelijk belang verbonden werd, en de gedachte,dat dit belang hem zou kunnen leiden, dat hij enkel om den verkoop van hetbosch een verzoening met haar zou kunnen zoeken, die voorstelling beleedigdehem

Nadat de brieven gelezen waren, nam hij de gerechtsacten ter hand,

doorbladerde vluchtig eenige aanklachten, maakte met een groot potlood

kantteekeningen daarbij, schoof ze daarna ter zijde en begon koffie te drinken.Intusschen opende hij een morgenblad, dat nog vochtig was van de pers, en lashet door

Stipan Arkadiewitsch was geabonneerd op een liberaal blad, niet zoozeer eenradicaal, maar een van de richting der meerderheid Ofschoon noch wetenschap,noch kunst, noch politiek hem bizonder belang inboezemde, hield hij zich toch

Hij koos zich geen richting of meening, maar deze kwamen van zelf tot hem;evenzoo als hij nooit een hoed of rok naar eigen smaak koos, maar ze nam,zooals ze op 't oogenblik door ieder gedragen werden Daar hij in een gezochtengezelschapskring verkeerde en de tijdstrooming een zekere mate van

intellectueele werkkracht ontwikkelde, was het voor hem even noodig er eenlevensbeschouwing op na te houden, als een hoed en rok te bezitten En was erook al een grond voor, dat hij de liberale richting boven de conservatieve stelde,waartoe toch ook velen uit zijn kring behoorden, dan was het niet, omdat hij deliberale voor de betere hield, maar eenvoudig omdat ze beter met zijn

levensbeschouwing overeenkwam De liberale partij verkondigde, dat alles inRusland slecht was, en inderdaad Stipan Arkadiewitsch had vele schulden enkwam nooit met zijn geld rond; de liberale partij zeide, dat het huwelijk eenverouderde instelling is en noodzakelijk moet gewijzigd worden, en waarlijkschonk het huwelijksleven Stipan weinig vreugde en dwong hem te liegen en tehuichelen, hetgeen toch met zijn natuur in strijd was; de liberale partij zeide ofliet doorschemeren, dat de godsdienst nog slechts een teugel was om de

onontwikkelde volksklasse in bedwang te houden, en waarlijk Stipan

Arkadiewitsch kon zonder pijn in de voeten te krijgen, zelfs niet de kortstegodsdienstoefening bijwonen en kon maar niet begrijpen, waartoe al die

verschrikkelijke en groote woorden over het leven hiernamaals toch moestendienen, daar men zonder dat ook in deze wereld heel goed leven kon Zoo werddus het volgen van de liberale richting voor Stipan een gewoonte en hij was eeneven groot vriend van de courant als van zijn cigaar na het middagmaal, omdat

ze in zijn hersenen een aangenamen nevel te voorschijn riep

Hij las het hoofdartikel, waarin uit elkander gezet werd, hoe er geheel onnoodigeen geschreeuw was opgegaan, alsof het radicalisme alle conservatieve

elementen dreigde op te ruimen en dat de regeering nu verplicht zou zijn

pogingen in het werk te stellen om de revolutionaire Hydra te onderdrukken,maar dat in tegendeel "naar onze zienswijze" het gevaar niet schuilde in derevolutionaire Hydra, maar in de hardnekkigheid der traditioneele richting diealle vooruitgang tegenhield enz Hij las ook een financiëel artikel, waarin

Bentham en Mill genoemd en aan het ministerie eenige speldeprikken

toegebracht werden Met het hem eigen vlugge bevattingsvermogen begreep hij

de bedoeling van elke zinspeling, van wien ze kwam, op wien ze gemunt was en

Nadat hij den tweeden kop koffie gedronken en een broodje verorberd had, stondhij op, schudde de broodkruimels van zijn vest, zette een hooge borst, lachtevergenoegd, niet omdat hij zoo bizonder prettig gestemd was, neen, dit

vergenoegde lachje werd alleen door zijn goede spijsverteering te voorschijngeroepen Maar juist dit lachen herinnerde hem terstond aan het voorgevallene

en stemde hem ernstig

Twee kinderstemmen (Stipan herkende de stem van Grischa, het jongste zoontje,

en van Tania, het oudste meisje) klonken achter de deur Zij schoven iets voor enlieten dat vallen

"Ik zei het immers wel, wij mogen de passagiers niet boven op de kap zetten,"riep het meisje in het Engelsch

"Nu kun jij ze er weer opzetten, hoor!"

"Ach, ach! alles is in de war," dacht Stipan; "daar loopen de kinderen nu alleendoor het huis rond."

Hij ging naar de deur en riep ze binnen Zij lieten de doos, die een wagen moestvoorstellen, staan en gingen naar hun vader Het meisje, zijn lieveling, liep fluks

op hem toe, omarmde hem en hing lachend aan zijn hals Zij hield veel van haarvader, van zijn liefkozingen en den heerlijken geur, die uit zijn baard opsteeg.Het meisje kuste zijn door de gebogen houding blozend gelaat, dat van

teederheid straalde en wilde weer wegloopen Haar vader hield haar echter

tegen

"Hoe gaat het toch met mama?" vroeg hij en streelde het poezele halsje van zijndochtertje "Goeden morgen!" zei hij vriendelijk tot den hem nu ook groetendenknaap Hij besefte, dat hij van dezen minder hield, en deed zijn best dit niet tetoonen Maar de knaap gevoelde het en beantwoordde den koelen lach van zijnvader niet

Stipan Arkadiewitsch zuchtte "Dus heeft ze weer den ganschen nacht niet

geslapen!" dacht hij

"Is zij opgeruimd?" Het meisje bloosde Zij wist, dat er tusschen haar ouders ietsvoorgevallen was, en dat mama daarom niet opgeruimd zijn kon, dat papa datweten moest en dus huichelde, als hij daar zoo losjes naar vroeg Het meisjebloosde over haar vader Hij begreep het terstond en bloosde ook

"Ik weet het niet," sprak het kind; "zij zeide, dat wij vandaag niets behoefden teleeren en met miss Gull naar grootmama mochten wandelen !"

"Nu, ga dan maar uit, Tanischka! Maar wacht nog een oogenblik!" zeide hij, haarterughoudend en het zachte handje streelend Toen nam hij een bonbondoos enzocht er haar lievelingsstukjes van chocolade en fondant uit

"Is dit voor Grischa?" vroeg zij en wees naar de chocoladebonbons

"Ja, ja!" hernam hij en streelde haar schouders nog eens, kuste hand en haren,ook haar hals en toen eerst liet hij haar gaan

"Het rijtuig is voor!" meldde Matjeff "Er is ook een vrouw om u te spreken,"voegde hij er bij

De suppliante, de vrouw van een kapitein Karenina, had een onmogelijk en

zinneloos verzoek

in de rede te vallen, gaf haar een uitvoerigen raad, tot wien en waarheen zij zichmoest wenden, en schreef zelfs voor haar met groote, duidelijke hand vlug eenbriefje aan dengene, die haar wellicht zou kunnen helpen

Nadat hij de kapiteinsvrouw had laten gaan, nam hij zijn hoed en stond een

oogenblik na te denken, of hij ook iets vergeten kon hebben Hij had echter nietsvergeten als dat, wat hij vergeten wilde, zijn vrouw

"Ja zoo!" Hij liet het hoofd hangen en zijn innemend gelaat nam een pijnlijkeuitdrukking aan

"Zal ik gaan of niet gaan?" vroeg hij zich af Hij meende een inwendige stem tehooren, die hem influisterde niet te gaan, daar hij toch zou moeten liegen Hetwas toch immers een onmogelijkheid, dat hun betrekking tot elkander weer

worden kon als voorheen; zij toch kon niet weer bevallig worden en zijn liefdeopwekken; hij kon toch geen grijsaard worden, bij wien alle verlangen naar

liefde uitgestorven was Zonder huichelarij en leugen kon er niets meer terechtgebracht worden en valschheid en leugen streden tegen zijn natuur

"Maar het moet toch eens geschieden, zoo kan het niet altijd blijven!" sprak hij,zich zelf vermannend om tot een besluit te komen Hij richtte fier het hoofd op,nam oen cigarette, deed eenige trekjes, wierp ze toen weer in een paarlmoerenaschbakje, schreed ijlings door het salon, dat hem nu ondanks alle schilderijen,bronsgroepen en versieringen zoo vervelend en somber voorkwam, en opendetoen de deur van de kamer zijner vrouw

Darja Alexandrowna stond tusschen allerlei in 't rond gestrooide voorwerpen aaneen geopend schrijfbureau, in négligé, met dunne opgestoken haarvlechten, eendoor kommer verwrongen gelaat en groote, verschrikte oogen

Toen zij zijn tred hoorde, hield ze op en zag naar de deur, terwijl zij vergeefsmoeite deed haar gelaat een strenge en verachtelijke uitdrukking te geven Zijvoelde, dat zij hem, of liever de op handen zijnde samenkomst, vreesde Zijbeproefde dat te doen, wat zij in deze drie dagen wel tienmaal te vergeefs

beproefd had, haar goed en dat van de kinderen in te pakken en naar haar moeder

te rijden Ook nu weer moest ze zich zelf bekennen, dat het zoo niet blijven kon

en dat zij iets doen moest om hem te bestraffen en hem, was het ook slechts ingeringe mate, de smart te doen gevoelen, die hij haar veroorzaakt had Zij wildehem verlaten en voelde, dat het haar onmogelijk was, geheel en al onmogelijk,daar ze zich niet kon ontwennen hem als haar echtgenoot te beschouwen en hemlief te hebben Zij voelde dat zij niet in staat was te vertrekken, maar terwijl zijzich zelf bedroog, zocht ze haar goed bijeen en deed alsof zij wegreizen wilde

Toen ze haar man zag, begon zij in een schuiflade te schommelen, als zocht zijiets, daarna vermande zij zich en zag naar hem om Haar gelaat, dat strengheid

en vastberadenheid moest uitdrukken, teekende echter onbeholpenheid, angst ensmart

"Dolly!" sprak hij met zwakke, vreesachtige stem

Hij liet het hoofd tusschen de schouders zakken om er beklagenswaardig enonderworpen uit te zien, zijn gelaat straalde daarbij echter van frischheid engezondheid Zij mat hem met vluchtigen blik van het hoofd tot de voeten

goedigheid, waarom ieder hem prijst en bemint—ik haat ze!"

Haar lippen klemden zich op elkander, de rechterwangspier van haar bleek gelaatwerd zenuwachtig vertrokken

komen, en had daardoor rustig zijn courant lezen en zijn koffie drinken kunnen

Nu echter, nu hij haar bekommerd gelaat zag en aan den klank harer stem

hoorde, hoe ongelukkig en wanhopig zij was, nu was het hem alsof zijn keeltoegeschroefd werd en zijn oogen vulden zich met tranen

"Mijn God, wat heb ik toch gedaan! Dolly, om Godswil….!"

Hij kon niet verder spreken, snikken verstikten zijn stem

Zij sloot het bureau en zag hem aan

"Dolly! Wat kan ik zeggen? Slechts dit eene: vergiffenis, vergiffenis! Bedenktoch, kunnen negen jaren, die wij te samen geleefd hebben, niet één

oogenblik…."

Zij sloeg de oogen neder en wachtte in spanning af, wat hij verder zeggen zou

"… Een oogenblik… van… verleiding… uitwisschen…." sprak hij en wildenog meer zeggen, maar bij die woorden trilden haar lippen en de spieren harerrechter wang, als had ze physieke smart

"Ga heen! ga toch heen!" riep zij nog schriller "en spreek mij niet meer van uw

Zij wilde wegsnellen, doch wankelde en moest zich aan een stoel vastgrijpen omniet te vallen

Zijn gelaat teekende groote droefheid, zijn oogen werden met tranen gevuld

"Dolly!" sprak hij snikkend, "denk om Godswil aan de kinderen Die toch zijnonschuldig… Ik heb gefaald, straf mij, laat mij mijn schuld boeten Wat ik ookdoen moet, ik ben tot alles bereid Ik heb schuld, ik kan niet zeggen, hoe diepschuldig ik mij gevoel, maar Dolly! vergeef mij!"

Zij zette zich neder Hij hoorde haar zware, benauwde ademhaling en werd dooronuitsprekelijk medelijden met haar bewogen Zij beproefde eenige malen tespreken, maar kon niet Hij wachtte

"Gij denkt aan de kinderen, om je met hen te vermaken, ik denk echter ook aanhen en weet nu, dat zij verloren zijn." Hier bracht zij klaarblijkelijk een phraseuit, die zij zich zelf in deze drie dagen voortdurend had opgedrongen

Omdat zij hem met je aansprak, zag hij dankbaar tot haar op en wilde haar handnemen Zij wendde zich echter met afschuw van hem af

"Ik denk aan de kinderen en voor hen zou ik alles ter wereld willen doen Maar

ik weet niet, hoe ik het best voor hen zorgen kan, door ze aan hun vader te

ontnemen of hen bij een liederlijken vader te laten, ja! bij een liederlijken vader!Zeg nu zelf, of er na het voorgevallene nog mogelijkheid bestaat om samen televen! Zeg, is het mogelijk?" herhaalde zij met verheffing van stem, "nadat mijnechtgenoot, de vader mijner kinderen, een minnehandel heeft aangeknoopt met

de gouvernante zijner kinderen?"

"Maar hoe kan ik het toch weer goed maken ?" vroeg hij op klagenden toon enliet het hoofd steeds dieper zinken

"Gij zijt mij onuitstaanbaar," riep zij uit, zich al meer en meer opwindend "Uwtranen hebben voor mij geen waarde! Gij hebt mij nooit bemind, gij hebt geenhart, geen edelmoedigheid! Gij staat mij tegen, gij zijt voor mij een vreemde, jageheel een vreemde geworden!" Dat woord "vreemde", dat haar zelf het

verschrikkelijkst klonk, bracht zij met smart en toorn uit

Stipan Arkadiewitsch zuchtte, wischte zich het gelaat af en verliet met langzameschreden de kamer

"Matjeff zegt, dat alles nog wel terecht zal komen, maar ik zie daar geen

mogelijkheid toe.—En hoe afschuwelijk en plat heeft zij geschreeuwd!" sprakhij tot zich zelf en dacht aan de woorden: 'liefje en laag mensch.' "En misschienhebben de meiden dat gehoord! Hoe vreeselijk plat, hoe vreeselijk."

Stipan Arkadiewitsch stond eenige oogenblikken stil, wischte de oogen af, hiefhet hoofd weer fier omhoog en verliet het vertrek

Het was Vrijdag en in de eetkamer trok een Duitsch horlogemaker juist de

klokken op Stipan herinnerde zich een schertsende woordspeling over dienbraven, kaalhoofdigen Duitscher, dat zijn geheel bestaan opgetrokken was doorklokken op te trekken… en hij glimlachte

"Ach, misschien dat de bui bij ons ook nog optrekt," dacht hij Matjeff, die juistbinnen kwam, riep hij toe:

Inmiddels had Darja Alexandrowna haar kind getroost en daar zij aan het rollenvan het rijtuig hoorde, dat haar man uitgereden was, keerde zij naar haar

slaapvertrek terug Dit was voor haar het eenig toevluchtsoord voor alle

huiselijke zorgen, die haar in beslag namen, zoodra zij het verliet Zelfs nu inden korten tijd, dat zij zich in de kinderkamer bevond, hadden de Engelschebonne en Matrona Filimonowna een menigte vragen tot haar gericht, die geenuitstel konden lijden en die zij alleen beantwoorden kon Hoe de kinderen voor

de wandeling gekleed moesten worden, of ze melk moesten drinken, of er omeen anderen kok gezonden zou worden…

"Ach, laat mij met rust!" had zij geantwoord en toen in haar slaapvertrek tot deplaats, waar zij het laatst met haar man gesproken had, teruggekeerd zijnde,vouwde zij de magere handen en begon zich het geheele gesprek voor den geestterug te roepen

"Weggereden? En of hij nog in betrekking staat met haar? Of zij elkander nogontmoeten? Waarom heb ik hem daar niet naar gevraagd? Neen, neen, een

verzoening is niet mogelijk! Wanneer wij ook al in één huis blijven wonen, zoozullen wij toch vreemden voor elkander zijn, voor altijd vreemden!" Met

bizonderen nadruk herhaalde zij dat haar zoo pijnlijk woord "En hoe zeer heb ikhem bemind! En bemin ik hem nu misschien nog niet meer dan vroeger! Het

Stipan Arkadiewitsch had het aan zijn goeden aanleg te danken, dat hij in schooltamelijk goed geleerd had Hij was echter traag, haalde allerlei streken uit enverliet ze daardoor vrij laat Ondanks zijn lichtzinnigheid en jeugd viel hemvroeg een eervolle betrekking als president van een Moskouer gerechtshof tendeel, waaraan een groot inkomen verbonden was Deze betrekking had hij tedanken aan den echtgenoot zijner zuster Anna, Alexei Alexandrowitsch Karenin,die een der gewichtigste posten aan het ministerie bekleedde Doch al had ookKarenin zijn zwager deze plaats niet bezorgd, dan zou Stiwa Oblonsky toch dooreen aantal andere personen, broeders, zusters, ooms en nichten deze of een

dergelijke betrekking met zes duizend roebels inkomen, die hij noodig had,gevonden hebben; want hoewel zijn vrouw vermogen aangebracht had, warenzijn financiën altijd in de war Stipan was aan half Moskou en Petersburg

verwant Hij behoorde tot de élite der Russische maatschappij Een derde deroude staatslieden waren vrienden zijns vaders geweest en kenden hem van jongs

af aan, met het tweede derde stond hij op heel familiaren voet en het laatstederde waren goede kennissen van hem Zoo waren de machtige schenkers vanwereldsche goede gaven, bestaande uit: ambten, toezeggingen, inkomsten enz.,allen te samen zijn vrienden en konden hun standgenoot en vriend niet

voorbijgaan Oblonsky behoefde zich volstrekt geen moeite te geven om eenwinstgevende post te krijgen Hij behoefde alleen niets af te wijzen, niet te

Moskouer gerechtshof had waargenomen, won hij niet alleen de genegenheid,maar ook de achting van zijn collega's, zijn ondergeschikten en superieuren,kortom van allen, die met hem in betrekking stonden De algemeene achting, diehem in zijn werkkring ten deel viel, berustte eendeels op de buitengewone

toegevendheid jegens anderen—en deze was voornamelijk in het bewustzijnzijner eigen tekortkomingen gegrond; ten andere in zijne vrijzinnigheid Niet dievrijzinnigheid, die hij uit de nieuwsbladen putte, maar een hem aangeborene, diehem met alle menschen, zonder aanzien van stand en vermogen, op dezelfdewijze deed omgaan; en eindelijk in de volslagen onpartijdigheid, waarmede hij

de zaken behartigde, waardoor hij zich nooit door andere invloeden liet

meesleepen en dus ook geen fouten maakte

Toen Stipan Arkadiewitsch het gerechtshof binnenkwam, ging hij, eerbiedigdoor een portier met portefeuille gevolgd, in zijn kabinetje, deed zijn uniformaan en betrad de gerechtszaal

De schrijvers en ondergeschikten stonden allen vroolijk en eerbiedig groetendvan hun plaatsen op Stipan ging vlug als altijd naar zijn plaats, drukte zijn

collega's de hand en zette zich neder Hij sprak en schertste juist zooveel alsnoodig was, voor hij aan het werk ging Niemand verstond zoo goed als hijbinnen de perken van vertrouwelijkheid en dienstplicht te blijven, hetgeen zoonoodig is om een gemeenschappelijken werkkring aangenaam te maken.—De

"Wij hebben toch het bericht van het Pensạsch gouvernement ontvangen Voegthet u dat in te zien?"

"Zoo is het dan toch gekomen!" sprak Stipan, zijn wijsvinger op de acten

leggend "Dan willen wij beginnen, mijne heeren!…." en de zitting was geopend

"Als zij eens wisten, welk een schuldige knaap hun voorzitter een uur geledennog was," dacht hij en boog onder het voorlezen van het bericht zijn hoofd eenweinig, terwijl zijn oogen lachten

De zitting duurde tot twee uur onafgebroken voort, toen was er pauze om eentweede ontbijt te gebruiken Even voor twee uur werden de groote glazen deurenvan de gerechtszaal plotseling geopend en trad iemand binnen Alle ambtenaren,die onder den spiegel en het borstbeeld van den czaar zaten, richtten, verheugdover het oponthoud, hun blikken naar de deur; maar de portier wees den

binnentredende terstond terug en sloot de deur achter hem

Zoodra de aan de orde zijnde proceszaak voorgelezen was, stond Stipan

Arkadiewitsch op, rekte zich een weinig uit, stak in de gerechtszaal een sigaar op

en begaf zich naar zijn kabinet Twee zijner collega's, een oud beambte Nikitin,die al vele dienstjaren telde, en de kamerheer Grinewitsch vergezelden hem

"We zullen er na het ontbijt wel mee klaar komen," zeide Stipan

Arkadiewitsch

"Als wij nog maar tijd genoeg hebben!" merkte Nikitin aan

"Die Foomin moet toch een groote schurk zijn !" sprak Grinewitsch Hij meendeeen der in het proces voorkomende personen

Stipan fronste de wenkbrauwen om daarmede te kennen te geven, dat het

doelloos was een overijld oordeel te vellen, en antwoordde niets

"Wie was hier zooeven?" vroeg hij den portier

"Er kwam, toen ik mij even had omgekeerd, iemand binnenstuiven, excellentie!

Stipan Arkadiewitsch stond boven aan de trap, zijn goedig gelaat blonk bovenden geborduurden uniformkraag uit en verhelderde zich nog meer, toen hij dennadertredende herkende

"Zijt gij het waarlijk, Lewin!" zeide hij en zag Lewin met een vriendelijk,

spotachtig lachje aan, toen deze hem omhelsde en kuste

"Wel, ijsde je er niet van, mij in dit hol op te zoeken?" voegde hij er in het

Fransch bij, "en dat nog wel in West-europeesch costuum," ging hij voort en zaghem op nieuw lachend aan

"Ik ben pas aangekomen en was erg verlangend je te zien!" sprak Lewin en zagdaarbij bevangen en tegelijk onrustig en geërgerd om

"Nu, kom dan maar in mijn kabinet," zeide Stipan Arkadiewitsch, die Lewinslicht geraakte, bloode eigenliefde kende, nam hem bij de hand, trok hem achterzich voort, alsof hij met hem tusschen twee dreigende gevaren doorlaveerde

Lewin en Oblonsky waren van denzelfden leeftijd en hun vertrouwelijkheiddagteekende niet van een champagnegelag, maar Lewin was de vriend en

speelgenoot zijner vroegste jeugd; zij hielden van elkander ondanks hun

uiteenloopende karakters en geheel verschillende neigingen, ofschoon iederhunner het leven, dat hij zelf leidde, voor het eenig ware en dat van zijn vriendvoor een schijnleven hield, wat zoo dikwijls voorkomt bij lieden, die een geheelverschillenden werkkring hebben Lewin kwam dikwijls van zijn landgoed, waarhij altijd bezig was, naar Moskou over Wat hij daar buiten deed, kon Stipan zichmaar niet begrijpen en hij stelde er dan ook weinig belang in; maar bij Lewinsaanblik, wanneer deze te Moskou kwam, kon hij nooit een spotlachje

levensbeschouwing mede Stipan lachte er om en toch beviel het hem

Lewin verachtte evenzeer het grootsteedsche leven van zijn vriend, vond zijndienstwerk onbeduidend en lachte er ook om Maar dit was het verschil,

Oblonsky lachte zelfbewust en goedig, omdat hij deed wat allen deden, maarLewin lachte niet zelf bewust en dikwijls minachtend

"Wij hadden je reeds lang verwacht," zeide Oblonsky het kabinet binnentredend

en liet Lewins hand los, als om hem te toonen, dat nu alle gevaar voorbij was

"Ik verheug mij zeer je te zien Hoe gaat het je? Wanneer ben je gekomen?"

Lewin zweeg en nam het hem onbekende gezelschap, de beide collega's vanStipan, op Vooral viel zijn oog op de hand van den eleganten Grinewitsch metlange, gele en spits afgeknipte nagels en reusachtige, glinsterende

manchetknoopen Deze hand nam zoozeer al zijn opmerkzaamheid in beslag, dathij zijn gedachten onmogelijk bij iets anders kon bepalen

Oblonsky bemerkte dit terstond en glimlachte

"Ach ja, laat ik u voorstellen," zeide hij: "Mijn collega's Philip IwanowitschNikitin en Michael Stanislawowitsch Grinewitsch; een werkzaam medelid derSemstwo, een athleet, die met één hand vijf pud [1] kan opheffen, groot

veefokker en jager en mijn vriend Constantin Dimitrisch Lewin, broeder vanSergei Iwanowitsch Kosnischeff."

"Zeer aangenaam," lispelde de oude heer

"Ik heb de eer uw broeder te kennen," zei Grinewitsch en stak hem zijn hand met

de lange nagels toe

Lewins gelaat betrok, koel drukte hij de hem toegestoken hand en wendde zichterstond tot Oblonsky Hoewel hij groote achting voor zijn in geheel Rusland alsschrijver beroemden broeder koesterde, kon hij toch niet velen, dat men hem nietals Constantin Lewin, maar als den broeder van den beroemden Kosnischeffaansprak

"Ik ben geen lid der Semstwo meer; ik heb met allen oneenigheid gehad en ganiet meer naar hun vergaderingen," zei hij tot Oblonsky

"Dat is een lange geschiedenis, die vertel ik je eens op een anderen keer," sprakLewin, maar begon evenwel terstond te vertellen "Om kort te gaan, ik ben tot deovertuiging gekomen, dat de Semstwo in het geheel geen recht van bestaanheeft, noch hebben kan." Hij sprak op een toon alsof iemand hem beleedigd had

"Ten eerste speelt men daar parlementje, en ik ben noch jong noch oud genoeg

om mij met speelgoed te kunnen vermaken, en van den anderen kant" … hierbleef hij even steken… "is zij voor de coterie van het district slechts een middel

om geld in handen te krijgen Wat de oude voogdijschappen en gerechten waren,dat is nu de Semstwo, met dit onderscheid dat nu het streven niet op

vooruitgang, maar alleen op het verkrijgen van een onverdiend inkomen gerichtis." Hij had dit met zooveel nadruk gezegd, alsof een ander zijn beschouwingbestreed

"Wel, wel, ik hoor, dat ge weer een nieuwe phase zijt ingetreden, en wel de

conservatieve," sprak Stipan, "maar daarover later meer."

"Ja, later! Maar ik moest je toch even zien," zei Lewin, en beschouwde daarbijmet iets als haat in zijn blik, Grinewitsch' hand

Stipa Arkadiewitsch lachte onmerkbaar

"Waarom draag je nu een Europeeschen en geen Russischen jas?" vroeg hij, hetnieuwe, klaarblijkelijk door een Franschen coupeur gemaakte kleedingstuk

beschouwend, "ja, ik begrijp, dit behoort ook al tot de nieuwe phase!"

Lewin bloosde plotseling en het was vreemd dit verstandig mannelijk gelaat meteen kinderlijken blos bedekt te zien

"Waar ontmoeten we elkander? Ik moet je zeer noodig spreken."

Oblonsky bedacht zich "Zou het niet beter zijn, in plaats van hier in het café eenslechte cotelette te verorberen, een paar schreden verder te gaan en bij Gurin eengoed ontbijt te gebruiken? Hoor eens! ga nu met mij mee ontbijten, dan kunnenwij nog een poosje praten Tot drie uur ben ik vrij!"

"Neen, zei Lewin, even nadenkend, ik moet eerst nog een bezoek afleggen."

"Goed, dan zullen wij samen dineeren!"

"Zeg dan die paar woorden dadelijk en het andere bespreken wij van middag."

"Slechts twee woorden, anders niets bizonders!"

Zijn gelaat nam door de inspanning om die woorden te vinden een sombereuitdrukking aan

"Hoe is 't bij de Tscherbatzky's? Alles bij het oude?"

Stipan Arkadiewitsch, die reeds lang wist, dat Lewin zijn schoonzuster Kittyliefde toedroeg, lachte fijntjes en zijn oogen glinsterden vergenoegd

"Gij hebt mij met weinige woorden gevraagd, ik kan je zoo kort niet

antwoorden, want… Och! excuseer een oogenblik."

Er was een secretaris binnengetreden, die Stipan naderde met gemeenzameneerbied en een zeker bescheiden zelfbewustzijn, dat alle klerken eigen was, daarzij beseften in zaakkennis de meerdere van hun chef te zijn Onder den schijnvan een verzoek te doen, begon hij over een bezwaar te spreken Zonder hem tothet einde toe aan te hooren, legde Stipan welwillend de hand op den arm van densecretaris en sprak, terwijl een lach de scherpte zijner woorden verzachtte:

"Ik begrijp niet, wat je hier eigenlijk doet en hoe ge dat met zooveel ernst kuntopnemen!"

"Nu goed, goed, wacht maar, daar komen wij ook al aan toe Gij hebt het maardrommels goed met je drie duizend desjatinen in het Ezremowsche district, metzulke spieren en een blos als van een twaalfjarig meisje! Maar ge wordt nogeenmaal een der onzen! O, ja zoo! je vroeg mij daarnaar: er is nog niets

veranderd, maar 't is jammer dat ge in zoo lang niet hier waart."

"Waarom dat?" vroeg Lewin verschrikt!

"Ja, zie…! maar we spreken daar wel eens nader over Waarom ben je eigenlijkhier gekomen?"

"Ach, daar spreken we ook later over!" zeide Lewin en werd tot over de oorenrood

"Nu goed, ik begrijp je," sprak Stipan; "zie je, ik zou je wel bij mij verzoeken,maar mijn vrouw is niet heel wel Maar hoor eens, als je hen zien wilt, zij zijntusschen vier en vijf uur bepaald in den dierentuin Kitty rijdt daar schaatsen; gadaar ook heen, ik haal je daar later af en dan rijden wij samen ergens heen om tedineeren."

"Goed! Tot weerziens dan."

"Maar hoor eens, vriendje! Ik ken je zoo goed, je zult de afspraak misschien gladvergeten en zoo maar in eens naar buiten terug rijden," riep Stipan hem lachendna

"Dat schijnt een zeer energiek heer te zijn!" zeide Grinewitsch, toen Lewinvertrokken was

"Ja, vadertje!" antwoordde Stipan, "dat is nu eerst een gelukkige: drie duizenddesjatinen in het Ezremowsche district, nog een schoone toekomst voor zich endaarbij zoo oorspronkelijk—zoo geheel anders als wij."

"En wat hebt gij dan te klagen, Stipan Arkadiewitsch?"

"'t Is erg, ach, heel erg," sprak deze bij zich zelf en slaakte een diepe zucht

Toen Oblonsky aan Lewin vroeg, waarom hij eigenlijk was gekomen, was hijrood geworden en had zich over zich zelf geërgerd, dat hij het werd, want hij kontoch niet antwoorden: "Ik ben gekomen om je schoonzuster Kitty ten huwelijk tevragen," hetgeen toch het doel zijner reis was De Lewins en Tscherbatzky'sbehoorden tot oudadellijke familiën en hadden altijd in vriendschappelijke

betrekking tot elkander gestaan

Dit verkeer werd nog vertrouwelijker in den tijd, dat Lewin de hoogeschoolbezocht, waar hij met den jongen vorst Tscherbatzky, den broeder van Dolly enKitty, studeerde In dien tijd kwam hij zeer dikwijls bij de familie Tscherbatzky

en verliefde daarop; hoe zonderling het klinken moge, het was waar Lewin wasverliefd op het huis, op de familie, vooral op de vrouwelijke leden dezer familieTscherbatzky Hij had zijn moeder nooit gekend, zijn eenige zuster was veelouder, zoodat hij sinds den vroegen dood zijner ouders zeer eenzelvig was

opgegroeid In het huis van vorst Tscherbatzky werd hij voor het eerst in eenoudadellijk, beschaafd en hoogst achtenswaardig gezin opgenomen

Alle leden dezer familie, vooral de vrouwelijke, waren voor hem als van eengeheimzinnigen, poëtischen sluier omgeven, en hij zag niet alleen geen feilen,maar onder dien sluier vermoedde hij de edelste en uitstekendste beginselen endeugden

Waarom de drie jonge meisjes altijd om den anderen dag Fransch en Engelschspreken en om beurten op bepaalde uren piano spelen moesten; waarom op

bepaalde tijden leeraars in de Fransche en Italiaansche letterkunde, in muziek,teekenen en dansen kwamen; waarom de drie jonge dames op bepaalden tijd metmademoiselle Linon in een kales naar den Twerskoyboulevard reden, allen in

en Kitty in een korten, zoodat haar slanke voetjes in de strak getrokken kousenzichtbaar werden; waarom zij daar onder geleide van een met goud

gegalloneerden bediende op en neder moesten wandelen; waarom zij allerleiverrassingen voor hun vader instudeeren moesten, zooals concertstukken optwee piano's of Fransche tooneelvoorstellingen; waarom men Dolly later eenhorloge schonk, haar een lang kleed naaide en naar het eerste bal geleide,—datalles begreep hij niet, maar hij wist, dat het zoo behoorde en dat het noodig was

en hij was betooverd door de geheimzinnige wijze, waarop dat alles gebeurde

Het was hem, alsof hij noodzakelijk op een der dochters verlieven moest, hijwist maar niet op welke Als student was Dolly zijn ideaal; die trouwde echterspoedig met Oblonsky Nauwelijks was Natalie in de wereld gebracht, of zijtrouwde met een diplomaat, Lwoff genaamd Kitty was nog een kind, toen

Lewin de universiteit verliet

De jonge Tscherbatzky had bij de marine dienst genomen en verdronk kort

daarop in de Oostzee Na dien tijd verflauwden de relatie met de Tscherbatzky's

Dit jaar was hij bij het begin van den winter om een veetentoonstelling naarMoskou gekomen, en nu hij Kitty in een lang kleed had weergezien, Kitty, die erals jong meisje oneindig bekoorlijker uitzag dan vroeger als kind, nu werd hethem helder, op welke van de drie het hem voorbeschikt was te verlieven

Oogenschijnlijk was er voor hem, een twee-en-dertig-jarig man, die eer rijk danarm was, niets eenvoudiger, dan de vorstin Tscherbatzky ten huwelijk te vragen,want naar alle omstandigheden te oordeelen was hij een goede partij Maar

Lewin was werkelijk verliefd en daarom kwam Kitty hem in alle opzichten alseen zoo volmaakt, zoo boven al het aardsche verheven wezen voor en

beschouwde hij zich zelf als zulk een nietswaardig schepsel, dat hij er in deverste verte niet aan denken durfde, dat anderen hem waardig achten zoudenhaar te bezitten

Nadat hij als in een droom twee maanden te Moskou doorgebracht en Kitty bijnadagelijks gezien had, zeide hij plotseling tot zich zelf, dat er niets van komenkon, en ging naar zijn goederen terug Hij zag in zich zelf twee groote gebreken,

Hij hield zich zelf voor een eenvoudig, lang niet innemend man, en zoo iemand,dacht hij, kon men wel als vriend beminnen, maar om bemind te worden metzulk een liefde, als hij Kitty toedroeg, moest men in alle opzichten boven velenuitblinken Hij had er wel eens van gehoord, dat vrouwen dikwijls leelijke enalledaagsche menschen lief hadden, maar dit geloofde hij niet; hij beoordeeldeanderen naar zich zelf, en hij kon slechts schoone, belangwekkende en

schitterende vrouwen beminnen

Na twee maanden alleen op het land doorgebracht te hebben, gevoelde hij echter,dat het geen voorbijgaande neiging was, zooals hem in zijn eerste jeugd wel voorkorten tijd bedwelmd had, maar dat dit gevoel hem nu geen oogenblik rust liet,dat hij niet leven kon zonder de vraag beantwoord te weten, of zij zijn vrouwwilde worden ja of neen; daarom was hij naar Moskou gekomen met het vastevoornemen het aanzoek te doen en te trouwen, als hij aangenomen mogt worden,of… Neen hij kon zich niet voorstellen, hoe het zijn zou, als zijn hoop

onvervuld bleef

Met den morgen trein te Moskou gekomen, begaf hij zich naar zijn oudsten

broeder Kosnischeff, kleedde zich en trad diens kabinet binnen met het

voornemen hem zijn plan mede te deelen en zijn raad in te winnen Zijn broederwas echter niet alleen Een bekend professor in de philosophie was zijn gast

Sergei Iwanowitsch ontving zijn broeder met het zelfde vriendelijke, koele

lachje, waarmede hij iedereen begroette, en zette na de wederzijdsche

voorstelling zijn gesprek met den professor voort Na verloop van een half uurvertrok de gast en wendde Sergei zich tot zijn broeder

"Het verheugt mij zeer dat ge gekomen zijt! Hoe gaat het buiten met onze

zaken?"

Lewin wist, dat zijn oudste broeder zich weinig om de bezittingen bekommerde

en er alleen naar vroeg om hem genoegen te doen Daarom sprak hij enkel overden tarweoogst en van hun geldzaken Hij gaf het voornemen om zijn broederzijn huwelijksplannen mede te deelen op, want nadat hij diens gesprek met den

professor had gevolgd en daarna den beschermenden toon had opgemerkt,waarmede Sergei naar de oeconomische aangelegenheden vroeg (het vaderlijkerfgoed was niet verdeeld en Lewin beheerde het voor beide partijen), gevoeldehij, dat deze zijn plannen anders zou beoordeelen, dan hij het wenschte, en hijdus niet met hem daarover kon spreken.

Precies om vier uur steeg Lewin voor den zoölogischen tuin uit de droschke ensloeg met kloppend hart den weg in naar de ijsbergen en de rijbaan, ten volle

gerustgesteld haar daar te zullen aantreffen, want hij zag het rijtuig der

Tscherbatzky's voor de poort wachten 't Was een helder vriezende dag, voor deningang stond een langen rij droschken, sleden en gendarmen Onder de menigtewandelaars kwam hem een bekende tegen, die hem iets toeriep, Lewin herkendehem in het geheel niet Hij kwam in de nabijheid der sneeuwbergen en hoordehet rammelen der kettingen, waarmede de sleden de hoogten op- en afgetrokkenwerden, het stommelen der naar beneden glijdende sleden en vroolijke stemmen

Na nog enkele schreden gegaan te zijn, stond hij bij de ijsbaan en herkende

terstond te midden van alle schaatsenrijders haar.

Zij stond aan de overzijde in gesprek met een andere dame Oogenschijnlijk was

er niets bizonders aan haar, noch in haar houding, noch in haar kleeding, maarvoor Lewin was het even gemakkelijk haar onder die menigte uit te vinden alseen roos onder brandnetels

"Zou ik werkelijk op het ijs durven gaan en haar naderen?" dacht hij; de plaats,waar zij stond, scheen hem een ongenaakbaar heiligdom, en een oogenblik stondhij op het punt om weer heen te gaan Hij moest zich alle geweld aandoen omhet ijs te betreden en vermeed het haar lang aan te zien, als ware zij de zon, maareven als deze zag hij haar toch, zonder tot haar op te zien

Op dezen tijd van den dag placht zich hier een clubje onder elkander bevriendemenschen te vermaken; in Lewins oogen waren die allen hoogst gelukkig, daar

ze in haar nabijheid waren; en toch reden ze haar allen zeer onverschillig

voorbij, spraken eens met haar en schenen zich, zonder verder acht op haar te

Nicolai Tscherbatzky, Kitty's neef, zat met korte jas en nauwe broek en schaatsenonder de voeten op een bank en riep, zoodra hij Lewin gewaar werd, dezen toe:

"Aha, de champion der schaatsenrijders! Sedert wanneer hier? Waar hebt ge deschaatsen?"

"Ik heb er geen meegebracht," antwoordde Lewin, zeer verwonderd over zichzelf, dat hij in haar tegenwoordigheid zoo onbevangen spreken kon Hij

gevoelde, dat de zon hem naderde

Zij had juist een wending gemaakt en reed nu de kleine, hooggeschoeide voetjeseenigszins stijf houdende, voorzichtig op hem toe Een jongen in Russisch

kostuum, die geweldig met de armen zwaaide en wiens neus bijna den grondraakte, joeg haar voorbij

Zij reed tamelijk onvast, nam de handen uit den mof, die aan een koord om haarhals hing, om er mede te balanceeren, en hield haar blik strak op Lewin, dien zijherkend had, gericht, terwijl zij, half verheugd over de ontmoeting en half

verlegen over haar onbeholpenheid, hem toelachte

Door een zwenking reed zij vlak tegen Tscherbatzky aan, hield zich aan dezenvast en knikte Lewin lachend toe Zij was nog schooner, dan hij zich voorgesteldhad

Zij beschouwde hem oplettend, als wilde zij de reden van zijn verlegenheid

uitvorschen "Zulk een lof van u zegt veel, want uw goede naam als eerste

schaatsenrijder is hier bewaard gebleven," hernam zij en klopte met de kleinegehandschoende hand de sneeuw van den mof

"Ja, vroeger was ik een hartstochtelijk liefhebber en deed mijn best er een

matador in te worden."

"Ik geloof, dat ge alles met hartstocht doet," sprak zij lachend "Ik zou u gaarneeens zien rijden Neem spoedig een paar schaatsen, dan zullen wij eens samenrijden."

"Samen, met haar te zamen?" dacht hij en sprak luide: "Ik zal ze terstond

aandoen." Haastig verwijderde hij zich om er een paar machtig te worden

"Wat zijt gij lang niet hier geweest," sprak de baanveger, terwijl hij hem de ijzersaangespte "Er was na u geen zoo'n meester in 't rijden! Zitten ze zóó goed?"

"Ja goed, goed, alles goed," zeide Lewin, een gelukkig lachje, dat onwillekeurigzijn gelaat verhelderde, terug dringend "Ja!" dacht hij, "dit is leven, dit is geluk!Zal ik het haar terstond zeggen? Neen, nu durf ik er haar niet van spreken, nu ikzoo gelukkig ben, gelukkig door de hoop, maar dan? Maar ik moet, ik wil hettoch doen! Weg met alle zwakheid!"

Nu stond hij op zijn schaatsen, trok den overjas uit en gleed zonder de geringsteinspanning over de gladde vlakte, alsof zijn wil alleen zijn bewegingen versnelde

en vertraagde of er de richting aan gaf Bevangen naderde hij haar, maar haarvriendelijk lachje schonk hem moed Zij reikte hem de hand en zij gingen naastelkander, allengs hun vaart versnellend; maar hoe sneller zij reden, hoe vaster hijden druk harer hand in de zijne voelde

"Met u had ik het gauwer geleerd," sprak zij, "met u voelt men zich zoo zeker."

"Ik gevoel mij ook zoo zeker, als gij op mij steunt," antwoordde hij en schroktegelijkertijd over dat antwoord en bloosde En inderdaad, nauwelijks waren diewoorden gesproken, of even als de zon achter de wolken, verdween de

vroolijkheid van haar gelaat en Lewin werd daarop die eigenaardige veranderinggewaar, die een dieper nadenken er op te voorschijn placht te roepen Op het

"Hindert u iets? Maar ik heb geen recht daarnaar te vragen," sprak hij haastig

"Waarom niet? Neen er is niets, dat mij drukt," antwoordde zij koel en liet erterstond op volgen: "Hebt ge mademoiselle Linon al begroet?"

"Neen, nog niet!"

"Och, ga dan naar haar toe; zij heeft zooveel met u op."

"Wat is dat? Ik heb haar beleedigd… Mijn God, help mij!" dacht Lewin enbegaf zich naar de Française met de grijze haren, die op een bank was gezeten

Deze ontving hem als een oud vriend, terwijl ze lachend haar valsche tandenzien liet

"Ja, kinderen worden groot!" sprak zij, met de oogen op Kitty duidend, "menwordt ouder! Rijd toch maar door, houd u niet op Rijdt mijn Kitty niet goed?"

Lewin snelde weer naar Kitty toe Haar gelaat was niet meer gestreng, haaroogen hadden een zachte en openhartige uitdrukking Zij sprak vroolijk overhaar oude gouvernante, over haar eigenaardigheden, en zeide hem zelfs, dat haarmoeder mademoiselle niet genoeg waardeerde

Dit oordeel over haar moeder tegenover hem uitgesproken gaf Lewin weer

nieuwen moed Zij sprak met hem over haar moeder; zij geloofde alzoo aan de

mogelijkheid, dat zij bij hem meer instemming zou vinden dan bij haar eigenmoeder

"Ik weet het niet Het hangt van u af!" sprak hij

Of zij zijn woorden gehoord had of niet, plotseling was het of zij struikelde; zijstiet tweemaal met haar schaatsen krachtig op het ijs en gleed van hem weg Zijschoot op mademoiselle Linon toe, wisselde eenige woorden met haar en begafzich toen naar het huisje, waarin de dames gewoonlijk haar schaatsen afdeden

"Ach, dat had ik nu nog niet moeten zeggen!" dacht hij, "mijn God, help mij!"Behoefte gevoelend zijn gemoed eens lucht te geven, nam hij een aanloop enbeschreef allerlei kringen en figuren, waardoor hij spoedig aller

opmerkzaamheid tot zich trok

Op dat oogenblik kwam er juist een jongmensch, de beste der jongere

schaatsenrijders, uit een restauratie Hij had de schaatsen onder de voeten en eensigaar in den mond, liep met veel beweging en allerlei sprongen de trappen af engleed op het ijs in eens door vooruit, zonder de houding van lichaam en armenmerkbaar te veranderen

"Aha, dat is een nieuw kunststuk," zeide Lewin en ging tegelijkertijd naar boven

om het na te doen

"Bezeer je maar niet," riep Tscherbatzky hem toe, "dat gaat zoo maar niet zonderoefening!"

Lewin ging tot aan den drempel der restauratie, stiet met kracht af en vloog langs

de trappen naar beneden Bij de onderste trede struikelde hij even, maar

nauwelijks den grond met de hand aanrakend, stond hij weer recht op en vloogverder

"Die goede, beste vriend!" dacht Kitty, die juist met mademoiselle Linon uit hethuisje te voorschijn kwam, en zag hem met een teeder, vriendelijk lachje, als eengeliefden broeder na

"Is het mogelijk, dat ik schuld heb? Heb ik waarlijk verkeerd gedaan? Men

noemt dat coquetteeren Maar ik weet, dat ik hem niet bemin, en toch ben ik zoogaarne met hem samen Hij is zoo goed! Waarom heeft hij dat ook gezegd?"dacht zij