ego to rompot - isaak asimoph

Με ακρίβεια ρολογιου, τα δευτερόλεπτα μετρήθηκαν, και στο έκατοστό, τα βλέφαρα σηκώθηκαν, και τα κόκκινα φωτεινα μάτια του Ρόμπυ αρχισαν να έΡΕUνOυν την περιο­... ρώτησε ή Γκλόρια, άνοίγ

ΕΓΩ, ΤΟ ΡΟΜΠΟΤ

L·

Ισααl( Ασιμωφ ΕΥω, το ρομποτ

Μετάq:ραση

Δ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ι.·ιΙ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΣfΜΙΙΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΩΝ ΡΟΜΠΟΤ

1 Δεν επιτρέπ εται στο Ρομποτ να 6λά,πτη τον άνθρωπο -η με την α.δρά,νειά, τοι.> ν' α.φ�ση να πά,θη κακό

2 Το Ρομποτ πρέπει να ύπα κ ούη στις διαταγε; ποu λαμ6&.­ νει α.πΟ τον α.νθρωπο, έκτο; εα.ν οί διαταγε; αδτες ερχον­ ται σε α.ντιθεση με τον ΠρΙ'i)τΟ Νόμο

3 ΤΟ Ρομποτ πρέπει να προστατεύη την {)παρξ� τοu, εφ'

όσον -ή φροντίδα αότη δεν σuγκρούετα.ι με τον Πρώτο 'Υ.αΙ Δεύτερο Νόμο

'Εγχειρίδιον Ρομποτικ'ijς 56'1j ΖΧ80σις 2058 μ.Χ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 'Έρριξα μιOC μ:χτιOC σΤLς ιτημειώσεις μου κ:χ1 πάλι δεν μου 1.­ρεσαν ΕΙχα ξοδέψει τ?εις μέρες στ' 'Aμε?ικ:χν�κoc Ι)ομποτ xιxt θιi 1jταν το rato αν είχα μείνει σπίτι μου κα� εΙχα συμβουλευθη -;:''r,v 'Γελουρικ-η Έγκυ κ λ ο π α ίδει Ct

ΟΙ σ'1jμειώσεις μου υεγαν 0-;: ι 7ι Σούζαν Κάλβιν είχε γεννΊjθ1}

το 1982 δ-ηλ -ηταν τώρα εβδoμΊjντα πέντε χρονων "Oλo� ό κόσμος

το �ξεpε αύτό KΙXL κατOC σύμπτωσ-η, 7ι 'Ανών')μος 'Εταιρεία Ρομποτ καt μ-ηχανικων ά.νθρώτ.ων των Η.Π.Α Ίjταν επ[σΊjς έβδομηντα πέν­

τε χρονων, εφ' οσον -;:ον χρόνο πο\; γενν'ήθηκε 7ι Δρ Κάλβιν δ Λωρενς Ρόμπερτσον, ε ίχε πάρει τ-ην πρώτ-η cXaEtCt Ιδρυσεως για την εταιΡεί«

"ο\; �γινε τελικOC δ πιο παρά ξ ενος βιομ-ηχανικος γίγας στΥιν άνθ?ώ ϊο ινη ίστορΙα, κα! αύτο επίιτης 1jταν γνωστο σ' Ολους

Σε -ήλι)ίας 20 χρονων 7ι Σουζαν Κάλβιν φοιτοuσε σ' ε κε ίνο -τΟ σεμινι:ipιo τ5Ίν Ψυχο - Μαθηματικων στο όποιο ό Δρ 'Άλφpεn Λά,νινΎΚ τω" • Αμ ε ρ ι καν ι κων Ρομποτ επέδειξε το πρωτο όμ • λοϋΥ κινούμενο Ρομπότ 'Ήταν ενα μεγάλο ά.δέξto κα� ασχημο Ρομποτ που μύριζε μηχανόλαδο καΙ -ηταν προωρισμ.έ'Ιο για τα όρυχεΙoc πο,) σχεδιαζόνταν νOC γίνουν στο Έρμη 'Aλλιi fLr:opo'Jae να μιλήση χ-χτιχ­ νο-ητά

Ή Σούζαν δέν είπε -;:[ποτα στο σεμινάριο αύτο ουτε �λαβε μέρος στην συζ'ήτηιτη ΠΟ'J ε ϊο ακ ο λου&φε ΤΗ ταν ενCΙ ψυχρο κορ[τσι άπλο καΙ όίχρωμο πο\; προστάτευε τον εαυτό της ά.πΟ εναν κόσμο ΠΟ'J αντιπα­ θoUQE πίσω ά.πο μια ά.νέκφραστη μάσκα xrXΙ μέ μια διανοητιΚ"Γ, ,:.ιπερ­ τροφΙοι 'ΑλλOC καοως παρατηροσσε καΙ ακουγε, αίσθάνθ',Ικε μέσα: της

τιΧ πρωτοι σΚιΡτηματιχ ένος ψυχρου ενΟουaιασμο:'ί

ll'ijpe το πτυχΙο της ά.πο το Π ανεπιστημιον της Κολούμπια το

2003 κιχι �κανε μεταπτυχιακές σπουδές στΥιν Κυβερν-ητικ'ή 'Όσα εΤχαν επιτευχθ'ij στο τομtα των ύπολογιστικων μΊjy'ocνων γύρω στιΧ μέσα τοϋ 20ου αιωνος, είχαν ά.νcιτpαπεί μέ την έφε'J?εσ7j το\) «ΠοζιτρονLκοϋ έ-yκεφcXλOυ» ά.πο τον Ρόμπερτσον ΤΙΧ μΙλLα των ένLσχuτων καΙ των φωτοκυττάρων ά.ντικατεστάθ-ησαν ά.πο την 1':0-

7

ρώ8'1] σφιχ!ριχ &.πό πλιχτινοφΙ8ιον πού είχε περΙπου τό μ έγε ος ΈVoςθ

&.vθρωπίνου έγκεφάλου

Ή Σοόζιχν �μιxθε νιΧ δπολογΙζη τιΧ στΙΧθεριΧ 07)με!ιχ πού χρει­ ιχζόντιχν γιιΧ νιΧ προσ3ιοριστοϋν οΙ πιθιχνες μετιχβλ'l)τες μέσιχ στον

Ή ιΧποχώρ7)σ'ή σας θα 07)μά:ν7) το τέλος μιιΧς έποχ'ijς»

«Θέλεις την προσωπικη πλευρα της 'Ιστορίιχς;» Δεν μοϋ χιχμογέ­ λιχσε Δεν νομίζω δτι χαμογελιΧ ποτέ • 'Άλλα τα μά:,τιχ της -ητιχν διιχ­ περιχστικOC, Ι>χι δμως θυμωμένα Αlσθocνθ'l)ΧΙΧ το βλέμμιχ της να μt 8ιιχπερνιΧ καΙ να βγαΙν7) &.πΟ το πίσω μέρος τοϋ κεφΙΧλιοσ μου κιχΙ ηξερα: δτι ημουν σα.ν 8ιαq>ΙXνής για ιχότην Ό κΙΧθένιχς 1jorιxv

'Αλλα της είπιχ «ΣωστOC»

« Ή προσωπική πλευρα της 'ΙστορΙιχς των ρομπότ; Είνιχι ά.ντιφιχ­ τιχό»

«'Όχι 8όκτωρ της δικ'ijς σιχς Ιστορίας»

«'Όμως ΙΙχουν 'Π'ij δτι είμιχι κι' έγω �ιx ρομπότ ΣΙγουριχ θα: σa.ι;

lχoυν 'Π'ij δ ι 8εν είμαι &νθι:ωπος»

Μο\) το εΤχιχν 'Π'ij &'λλα 8εν "�τ ιxv ΚΙΧιΡος να το πω

Σ'l)κώθ7)κε &'πό τ ο κ OCθι σμ OC της Δ� 1jorιxv ψ'l)λή κιχι φrιι.ν6τlXν

ciσOevtX'ή Τήν &'κoλoόθ'l)σιx στο πιχρOCθυρο κιχΙ κοιτά.ξιχμε Ιξω τα: γριχφε!ιχ κιχΙ τα: έργοστOCσιιχ των • Aμεριxιxvικων Ρομπότ ciπo­

πλoϋσιxv μια: μικρή πόλ'l) όργιxvωμέν'l) κιχΙ τιχκτική Ξιχπλωνότιχν μπΡοστOC μιχς σα.ν μια έν ΙΧ έρι ιχ φωτογραφίΙΧ

(ι'Ότιχν 1jλθΙΧ για πρώτη φορα έδω» εΤπε «είχιχ ινιχ μιχρο δωμOCτιο

σ' ινιχ κτΙριο που βρισχότιχν έχε! περίπου που εΤνιχι τώριχ δ Πυροσβε­

στικός στΙΧθμόι;», μοσ ΙΙ8ειξε, «ΚιχτεδιχφΙι:ιτηκε πρΙν γενY1Jθ'ijς Μικριχ­ ζόμουν το δωμά.τιο με τρε!ς ιf.λλoυς Είχιχ για: δικό μου μισό 'YfJΙXtpCLO

'Ό λ ιχ τα: ρομπότ τα χιχτιχσκευάζιχμε σ' ινιχ κτίριο ΠCφιxyωyή, τρΙ την έβδομά.8ιχ- ΚιχΙ τώριχ δίς μας>)

«Πεν'ίjντx Χρόνιοι» �χα:να: τ'Γιν τετρψμtνη πrxρα 'f;;;ηση, «εIνot πολλά))

«'Όχι οτα:ν τα βλέπεις &να3ρομικά», είπε «' Λπορείς πως εξ:χφσι­νΙστ1)κσιν τόσο γρήγορα:»

ά.φοσιωμένα σ' α:ύτόν Ή άνθρωπό,η.α: δεν εΤν α: ι πια μόνη ΤΟ σκέ­φτηκες ποτε το ζ'f;ΤΊJiLα άπο την αποψη σιύ,7) ;»

«Πολύ φοβάμοιι πως Οχι Μπορω ν' άνα:φέρω τα λ6γιοι σα.ς;»

«Μπορείς Για σένοι ενσι ρομποτ είναι ενα ('ομπό, Γρανάζι&, κ«Ι μέταλλο, Ίιλεκ,ρισμος καΙ ποζιτρόνια Νους κ'ΧΙ σΙοερο ! ' Ανθρώ­πινο κοιτασκευσισμοι! Κσιι, εαν είναι άνάγκη, κάτι που δ όίνθρωπος μπορεΊ: να κσιτασ,ρέψΊJ Άλλα ίιεν εχεις ίιουλέψει μαζυ τους καΙ ετσι δεν τα ξέρεις ΕΙνσιι μια γενια πιο κσιθσιρη καΙ πιο καλη άπο μας.ι) Προσπάθησα να την παΡακιv-f;σω ελαφρα με λόγια ιιΘα θέλσιμε

ν' άκουσουμε Ηγα άπο τα πράγματα ϊ.ου θα μΠΟΡΟ'Jσατε να μας πητε

να: μάθουμε τις άπόψεις σοις, Υυρω &π' τα Ι>ομπότ»

Δεν ήταν άνάγΚ'η να την παρακινήσω Δεν με ακουγε άλλα &κο­λουθοσσε τη σωστη XOΙTEUOuvcrΊJ

«Θα επρεπε να το �ξεpαν &πο την άρχή Τό,ε ΠΟUλΟ'Jσαμε ρομποτ για να χρησιμοποιηθοσν στην ΓΊj, &κόμα καΙ πρι.ν &1.0 την εποχή μου Φυσικα ήτοιν τό,ε που τα ρομποτ 8εν μιλουσαν Κοιτόπιν τα ρομποτ

«ρχισαν να YLvov'tOΙL πιο &νθρώπ�να και "ότε αρχισε ή άντΙ8ρασ'η

ΟΙ εργοιτικες ένώσεις, βέβαια, &ν'tι8Ρουσαν οπως '�'tIXv 'j)ucrιxo στο συνσιγωνισμο των ρομπο" για "Ις 80υλειες που εκαναν οΙ ανθρωποι κα:Ι ίιιάφορες θρησκευ'tικες όργανώσεις είχαν τι.ς έχθρικες προλήψεις τους 'Όλα αύ'tα ήτοιν βέβαια γελοία καΙ ασκοπα ΚαΙ δμως ύπ ρχανll 'Όλσι αύτα "α �γpαφα στο μαΎVΊJτόφωνo τσέΠΊJζ πο':; είχσι καΙ προσπαθοσσα να μην άντιλr;φθη τΙς κινήσεις ,ων 3ακ,'Jλων τ ου χεριοΙ) μου .Με λ[γη εξάσκηση φθάνει κανεις στο σημείο να μπορη να κ.χνη ciχΡιβ7j έγγραφη χωρι.ς να βγάλΊJ το μικρο μ'ηχά.νημα &πο ,ην τσέπη το'.)

«"Ας πάροuμε την πε ρΙπ,ωση του Ρόμπu, είπε «Δεν τον γνώ­ρισα ποτ': Τον 8ιέλυσαν ενα χρόνο πριν πιάσω 80υλεια στην έταιΡε[οι 'Ήταν άπελπισ'nκα παλΊjός Άλλα ε'ί8α το μικρο κοριτσάκι στο μου­

σ εLοι)

Σταμάτησε άλλα έγω 8εν είπα τ(ποτε "AψΊJσε να βοuρκώσουν

τιΧ μιΧτια; της και το μυαλό ΤΊJς να τσιξι8έΥ'η στο παρελθόν ΕΙχε τόσιχ πολλα χρόνια; να ξαναθuμηθ'ij

«'Άκουσα γι' αύτον &ργότερσι και οταν μας άϊ.οκοιλουσαν βλάσφη­μους και 8ημιουργους 8αιμόνων, πάντοι τον σχεπτόμοuν Ό Ρόμπu

1 «Ένενηνταοχτώ, ένενηνταενιά, έκατό» Ή Γκλόρια

τράβηξε το παχουλο μπρατσάκι της, απ' τα μάτια της και στάθηκε μ ια στιγμή, σουφρώνοντας τη μύ­

τη κι' ανοιγοκλείνοντας τα μάτια της, για να συνηθίση το δυνατο φως "Έπειτα, προσπαθώντας να κοιτάξη προς όλες τις διευθύνσεις συγχρόνως, τραβήχτηκε δ ισταχτικα μερικα 6ήματα, απ' το δέντρο, που ήταν ακουμπισμένη

Τέντωσε το λαιμό της έρευνώντας μια συστάδα θάμνων πρός τα δεξιό: και μετα προχώρησε λίγο ακόμα για να δη καλύτερα μέσα στη σκοτεινη φυλλωσιά 'Ήταν απόλυτη ή­συχία κι' ακουγότανε μονάχα το αδιάκοπο ζουζούνισμα των

εντόμων και το αραιο κελάίδισμα κάποιου πουλιοΟ που α­ψηφοΟσε τον καυτο μεσημέριατικο ήλιο

στο σπίτι, και τουχω πει χίλιες φορες πως αύτο είναι 60λιά»,

ζα-Με τα χειλάκια της σφιγμένα και κατσουφιασμένο το μουτράκι της, προχώρησε αποφασιστικα προς το διώροφο σπίτι, στο βάθος του κήπου

'Άργησε πολι) ν' ακούση το θόρυ60 απ' το 6ιαστι κο ά­

νασήκωμα και ϊΟ χαραχτηριστικο ρUΘμΙKO γδοΟπο των με­ταλλικων πελμάτων του Ρόμπυ που ακολούθησε Γύρισε α­

Γεμάτη χαρά, εστρεψε πρός τον πιστό της PόμΠU, και

με τη μεγαλύτερη αχαριστία τον άντάμ�ιψε για τη θυσία του, πειράζοντάς τον σκληρα για τιΙν ανικανότητά του στο τρέξι μο

«'Ο Ρόμπυ δεν μπορει να τρέξη», Φώναξε μ' όλη τη δU­ναμη της παιδικης της φωνούλας «Πάντα τον νικάω, πάντα τον νικάω» Έπαναλάμβανε ΤΡαΥουδιστα τις λέξεις

Ό Ρόμπυ, δεν απάντησε, φυσικά, με λέξεις 'Αντίθετα, εκανε πως τρέχει, οπισθοχωρώντας λίγο ως που ή Γκλόρια 6άλθηκε να τον κυνηγάη, χωρις να μπορη να τον πιάση, καΘως της ξέφευγε συνεχώς, αναγκάζοντάς την να τρέχη γύρω - γύρω, με τα χέρια της να χτυπανε τον αέρα

«Ρόμπυ», τσίριξε, «σταμάτα! » Και το γέλιο 6γηκε α­

θέλητα μαζι με τη λαχανιασμένη της ανάσα

Τότε γύρισε απότομα, τη σήκωσε ψηλα κι' αρχισε να

τη στριφογυρίζη τόσο γρήγορα ωσπου ό κόσμός, για τη Γκλόρια, εγινε ενα γαλάζιο φόντο απο πάνω κι' απο κάτω

μια πράσινη μάζα σπο δέντρα Μετα βρέθηκε πάλι καθισμέ­

νη στο γρασίδι γέρνοντας πάνω στο πόδι του Ρόμπυ και κρατώντας ακόμα ενα σκληρο μεταλλικο δάχτυλο

ΝΕπειτ' απο λίγο, ξαναβρηκε την κανονικη αναπνοή της ΝΕσιαξε τ' ανακατωμένα μαλλιά της με μια κίνηση που εί­

«"Όχι, οχι, Ρόμπυ Δε θα σε δείρω Τώρα δμως είναι ή σει­

ρά σου να φυλάξης, γιατι εχεις μεγαλύτερα πόδια και μου ίιποσχέθηκες να μην τρέξης πριν σε ορώ»

Ό Ρόμπυ εγνεψε καταφατικα με το κεφάλι του - ενα μικρο παραλληλεπίπεδο με στρογγυλεμένες ακρες και γω­ νίες που συνδέονταν μ' ενα εύλύγιστο Ελασμα με ενα πα­ ρόμοιο, άλλα πoΛU μεγαλύτερο παραλληλεπίπεδο που απα­ τελουσε το κύριο σώμα - και υπάκουα γύρισε προς το δέν­

τρο Μια λεΠΤ11 μεταλλικη μεμβράνη κατέβηκε μπρος απο

τα φωτεινα μάτια του και μέσ' απ' το σώμα του αρχισε ν' ακούγεται ενας σταθερος ρυθμικος ήχος

«Μην κρυφοκοιτάζης και μην κλέψης στο μέτρημα», προ­ ειδοποίησε Τι Γκλόρια κι' ετρεξε να κρυφτη

Με ακρίβεια ρολογιου, τα δευτερόλεπτα μετρήθηκαν, και στο έκατοστό, τα βλέφαρα σηκώθηκαν, και τα κόκκινα φωτεινα μάτια του Ρόμπυ αρχισαν να έΡΕUνOυν την περιο­

«Κ ρυφοκοίταζες !» ξεφώνισε πε ισματάρικα «'" Ασε, πoV 6αρέθηκα πια να παίζω κρυφτό Θέλω να με πάρης κα6άλ­ λα»

Ό Ρόμπυ, ομως είχε προσβληθη άπ' τήν άδικη κατη­ γορία, γι' αυτο κάθησε κάτω με προσοχή και κούνησε αρ­ νητικα το κεφάλι του

Ή Γκλόρια κατάλαβε πως επρεπε να τον καλοπιάση

«'Έλα, Ρόμπυ 'Αστεία τ6λεγα πως κρυφοκοίταζες 'Έλα 1!"άρε με κα6άλλα»

Ό Ρόμπυ δμως δεν ηταv απ' αυτους πoU εξευμενίζoνταv είίκολα Κοίταξε με πείσμα τον ουρανο και κουνουσε το κε­ φάλι του πιο εντονα

�Σε παρακαλω, Ρόμπυ, πάρε με κα6άλλα, σε παρακα­ λω» Άγκάλιασε το λαιμό του με τα τρυφερα χεράκια της και τον εσφιξε 'Έπειτα, αλλάζοντας ξαφνικα διάθεση άπα­ τρα6ήχτηκε «"Αν δε με πάρης, θα 6άλω τα κλάματα» Και σούφρωσε τα χειλάκια της ετοιμη να πραγμαΤΟ1Τοιήση την άπειλή της

ΆσUΓKίνηΤOς, ό Ρόμπυ, δεν εδωσε καμμια σημασία στην

άπειλή της, και κούνησε για τρίτη φορα το κεφάλι του Τότε ή Γκλόρια αναγκάστηκε να 6άλη σ' ενέργεια τα μεγά­

λα μέσα

«�Aν δε με πάρης», φώναξε πεισματάρικα, «δε θα σoU

πω άλλα παραμύθια πιά, ουτε ενα!»

Ό Ρόμπυ, ύποχώρησε αμέσως και χωρις δρους μπροστα σ' αυτο το τελεσίγραφο, γνέφοντας καταφατικα με το κε­ φάλι του, τόσο δυνατα πoU το ελασμα τoU λαιμου του αρ­ χισε να τρίζη Με προσοχή, σήκωσε το κοριτσάκι και τΟδα­

λε επάνω στους φαρδείς επίπεδους ωμους του τα δάκρυα της Γκλόρια εξαφανίστηKΑV αμέσως και ξεφώνισε· απο χα­

ρά Ή μεταλλικη επιδερμίδα του Ρόμπυ που διατηρουσε μια σταθερη θερμοκρασία 180 χάρις στα εσωτερικα πηνία ύψηλης τάσεως την εκανε να αισθάνεται πoΛU εύχάρίστα και ό ομορφος ηχος που εKανΑV τα τακούνια της καθως χτυ­ πουσαν ριιθμικα πάνω στο στηθος του την ένθουσίαζε

«ΕΤσαι αεροπλάνο, Ρόμπυ, είσαι ενα μεγάλο ασημένιο αεροπλάνο Ν Ανοιξε τα χέρια σου - ετσι πρέπει, Ρόμ1TU, αφοίι είσαι αεροπλάνο»

το επιχείρημα ήταν λογικό τα χέρια του Ρόμπυ ηταν

τα φτερα που εσκιζαν τον αέρα κι' δ ίδιος ηταν το άεροπλά­

νο Ή Γκλόρια εστριψε το κεφάλι του ρομπΟτ και εγειρε πρΟς τα δεξιά Αυτος γύρισε απότομα Ή Γκλόρια έφωδία­

σε το αεροπλάνο με μια μηχανη που εκανε «μπρρρ : και

με οπλα που εκαναν «μπάμ, μπάμ, και κχχχ » τους KU­

νηγουσαν καταδιωκτικα του έXθρoCι και τα πολυ6όλα του

αεροπλάνου α�ισαν το τραγούδι τους Τ α καταδιωκτικα του έχθρου επεφταv σα μύΙΥες

«Το φάγαμε κι· αύτο - κι· άλλα δύο», φώναξε

Μετα «πιο γρήγορα παιδιά», εΤπε ή Γκλόρια με στόμφο,

«Μας πλειώνουν τα πυρομαχικά» Σημάδεψε πάνω &Π' τον ώμο της μ' άννπέρ6λητο θάρρος, κι' δ Ρόμπυ ήταν ενα χον­ τροκομμένο διαστημόπλοιο, που διέσχιζε το άπειρο με τη

μεγαλύτερη δυναηΊ ταχύτητα Πέρασε δρμητικα το χωράφι, μέχρι τη λουρίδα τοσ ψηλοΟ γρασιδιοσ &Π' την άλλη μερια και σταμάτησε τόσο άπότομα, ετσι, που εκανε την ξαναμ­ μένη έπι6άτιδά του να στριγγλίση τρομαγμένη και μετα την άκούμπησε μαλακα στο πράσινο ταπέτο

Ή Γκλόρια κοντανάσαινε λαχανιασμένη, ξεφωνίζοντας κάθε τόσο, «Τί ώραία που ήταν r»

Ό Ρόμπυ, περίμενε ώσπου να ξανα6ρη την κανονική της άναπνοη και μετα της τράβηξε tλαφρα τη μπ ο ύκλα

«θες τίποτα;: ρώτησε ή Γκλόρια, άνοίγοντας διάπλατα

τα μάτια της και δίνοντας στο πρόσωπό της την πιο &θώα εκφραση του κόσμου ή δποία όμως δΕν κατάφερε να ξεγε­ λάση την τεράστια γκου6ερνάντα της την τρά6ηξε πιο Δu­

«�Eτoιμoς, λοιπόν, μια φορα κι' εναν καιρο ήταν ενα δ­

μοΡφΟ κοριτσάκι που το φώναζαν 'Έλλα ΕΤχε μια 1TOΛU κα­ κια μητρυια και δυο πoΛU άσκημες και πολι) κακες άδερφες

καΙ :'

Ή Γκλόρια εφτανε στο πιο ένδιαφέρον σημείο του πα­ραμυθιού - XΤUΠOυσαν μεσάνυχτα και όλα ξαναγύριζαν στην άρχικη άσκημη μορφή τους, ένω δ PόμΠU, άκουγε με

πως σήμερα - κι' οταν ήταν φερνό1"αν μ' έγκαρδιότητα και κα1"ανόηση Ή μητέρα της Γκλόρια δμως ήταν μ ια πη­

Ό Ρόμπυ εκανε να φύγη, ό:λλα δίσταζε καθως ή Γκλό­ρια ανέλα6ε την υπεράσπισή του « Στάσου, μαμά, πρέπει

να τον αφήσης να μείνη Δεν του τελείωσα τη Σ ταχτοπου­

τα του υποσχέθηκα να του την πω και δεν την τέλειωσα ακόμα»

«Γκλόρια! »

«Άλήθεια, στ' ορκίζομαι, μαμά, θα κάτση τόσο ησυχα που ούτε θα καταλά6ης πως εΊναι έδω Θα κάτση στην κα­ρέκλα του στή γωνια και δε θα 6γάλη μ ιλιά, - θέλω να

πω δε θα κάνη τίποτα ΝΕτσι δεν εΤναι , Ρόμπυ;»

Ό Ρόμπυ, κούνησε μια φορα το χοντρό του κεφάλι γνέ­φοντας καταφατι κά

καλο χορταστικο γευμα, ενα μαλακο κρεδάτι για να ξαπλώ­

ση, ενα φύλλο των Τάϊμς, με τις παντουφλες και χωρις που­κάμισο ήταν δτι θα μποροΟσε να έπιθυμήση περισσότερο ενα τέτοιο απόγευμα Γι' αυτο δεν εύχαρίστήθηκε πολι) ό­

ταν εΊδε τη γυναΊκα του να μπαίνη "γστερα απο δέκα χρόνια συζυγικης ζωης ήταν ακόμα αρκετα ό:νόητος ώστε

να την άγαπάη και δεν ύπηρχε αμφιδολία πως πάντα χαι­ρόταν να τη δλέπη�στόσo τα Κυριακάτικα απομεσήμε­

ρα, μετα το γευμα ήταν ίερα γι' αυτον και την ανάπαυση την έννοουσε σα δυο ώρες απόλυτης μοναξιας Γι' αυτό, έ­ξαKOλ�OCισε να διαΌάζη με προσοχη τα τελευταΊα νέα για την άποστολη Λεφέιμπρ - Γιοσσίντα, στον Ν Αρη - έπρό­κειτο να ξεκινήση άπο μια σεληνιακη Όάση και εΊχε μεγά­λες πιθανότητες έπιτυχίας - κάνοντας πως δεν την εΊδε

Ό Τζωρτζ ακούμπησε την έφημερίδα στο πάτωμα και στράφηκε άκεφα προς τη γυναΊκα του «Τί συμδαίνει, χρυ­

σή μου;»

«Ξέρεις, τί συμδαίνει, Τζώρτζ Πρόκειται για τη Γκλό­ρια κι' αυτη τη φοδερη μηχανή»

«Ποιά φοδερη μηχανή;»

«Τώρα κάνεις πως δεν καταλαδαίνεις τί σου λέω; Σου λέω γι' αυτο το ρομπότ, τον Ρόμπυ, δπως το λέει ή Γκλό­ρια Δεν την αφήνει οϋτε στιγμή»

«Και γιατί να την αφήση; Ύποτίθεται πως ετσι πρέπει

να κάνη Και σίγουρα δεν εΊναι φο6ερη μηχανή ΕΤναι το καλύτερο ρομποτ που ύπάρχει στην άγορά, και μου κόστι­

σε ενα σωρσ λεφτά Τ' αξίζει σμως, εΤναι πολι) πιο εξUΠΝOς

απ' τους περισσότερους ύπαλλήλους του γραφείου μου» 'Έκανε να πιάση πάλι την έφη-μερίδα του, αλλα ή γυ­ναίκα του πρόφτασε και του την άρπαξε

«Πρόσεξέ με, Τζώρτζ Δεν μπορω να έμπιστεύουμαι την κόρη μου σε μια μηχανή Δεν μ' ένδιαΦέρει αν εΊναι εξυπνη Δεν εχει ψυχή, και κανεις δεν ξέρει τί μπορεί' να σκέπτεται

τα παιδια �ν πρέπει να εχουν για γκουΌερνάντες αύτα τα μεταλλ ικα πράγματα»

Ό Γουέστον συνωφρυώθηκε «'Απδ πότε απέκτησες αύ­τες τις ίδέες; Είναι δυο χρόνια που τον εχουμε και προσέ­χει την Γκλόρια και ποτε δεν σε εΤδα ν' ό:νησυχης και τώ­

ρα »

«'Ήταν διαφορετικα στην αρχή Ήταν μια καινοτομία,

με άπήλλαξε άπ' την πoΛU φροντίδα, καί έπι τέλους, ηταν της μόδας Τώρα όμως, δεν ξέρω Οί γείτονες »

«Μά κάτι μπορει να χαλάση Κάτι κάποιο», ή κυ­ρία Γ ουέστον ηταν μCxλλoν άδαης περι τα έσωτερικα των ρομπότ, «κάποια 6ίδα μπορει να φύγη άπ' τη θέση της και

το φο6ερο αυτο πρδ:γμα να τρελλαθη καί καί» Δεν μπό­ρεσε να ολοκληρώση την ολοφάνερη σκέψη της

«Άνοησίες», δήλωσε ο Γουέστον, με ενα άκούσιο νευρι­

κο ρίγος «Πέρα για πέρα γελοιότητες Συζητήσαμε λεπτο­μερως, όταν άΥοράσαμε τον Ρόμπυ, για τον πρωτο νόμο της ρομποτικης Ξέρεις πoΛU καλα πως εΊναι άδύνατο, τα ρομποτ να 6λάψουν ανθρωπο, πως αν φθάση στο σημειο να

πρόκειται να παρα6η το πρωτο νόμο ο μηχανισμός του παύει αύτόματα να λειτουργη Είναι μαθηματικη άπιθανότης Έξ

άλλου, δυο φορες το χρόνο ερχεται ενας μηχανικος άπ' την

«Ρομποτ, ΗΠΑ, ΑΕ.» και κάνει γενικο Ελεγχο Και να ξέ­ρης περισσότερες πιθανότητες να τρελλαθοΟμε εχουμε έγω και σύ, παρα ο Ρόμπυ 'Εξ &λλου, πώς θα καταφέρης να

τον πάρης απ' την Γκλόρια;»

"Έκανε άκόμα μια μάταιη προσπάθεια να πιάση την έ­φημερίδα του, &.λλα ή γυναικα του την άρπαξε και την πέ­ταξε θυμωμένα μακριά

«Γι' αύτο άκρι6ως πρόκειται, Τζώρτζ! Δεν θέλει να παίξη με κανέναν αλλον Ύπάρχουν ενα σωρό άγοράκια και κοριτσάκια που μποροΟσε να κάνη παρέα, μα δεν θέλει Δεν

τα πλησιάζει καν, έκτος αν την ύποχρεώσω έγώ ΕΊναι σω­στα πράγματα αυτα για ενα κοριτσάκι της ήλικίας της; Δεν θέλεις ή κόρη σου να είναι τελείως νορμάλ; Δεν θέλεις

να μεγαλώση σωστα και να πάρη τη θέση της στην κοινω­νία;»

«Βγάζεις έσφαλμένα συμπεράσματα, Γκραίης "Ας πoU­

με πως ό Ρόμπυ ηταν σκύλος ΝΕχω δει χιλιάδες παιδια που προτιμοΟν τον σκύλο τους άπ' τον ίδιο τους τον πατέρα»

«'Ο σκύλος εΊναι άλλο πρδ:γμα, Τζώρτζ Πρέπει να άπαλ­λαΥοΟμε απ' αύτο το φριχτο κατασκεύασμα Μπορεις να το πουλήσης πάλι στην έταιρία τους ρώτησα αν γίνεται, και μοΟ είπανε ότι γίνεται»

«τους ρώτησες; ΝΑκου δω, Γκραίης, δεν θέλω να φτά­σουμε στα ακρα Θα κρατήσουμε το ρομποτ ώσπου να με­γαλώση ή Γκλόρια, και δεν θέλω καμμια συζήτηση για το

θέμα αVτo άπο δω και στο έξη9 Και δ Τζωρτζ βγήκε οια­στικα άπ' το δωμάτιο

Δυο μέρες αργότερα η κυρία Γουέστov περίμενε τον άν­δρα της στην πόρτα «θέλω να σου μιλήσω, Τζώρτζ Ξέρεις"

πολλα λένε για μας στο χωριό»

«Μπά, γ ιατί ; ρώτησε ό Γουέστον Π ροχώρησε και μπη­:μπήκε στην τουαλέτα κι' ό θόρυβος του νερου έπνιξε κάθε α­

«Μα έμείς έμπιστευόμαστε το παιδί μας στον ΡόμΠ}J»

«Ναί, άλλα οί άνθρωποι δεν καταλα6αίνουν αίιτα τα πρά­γμα' -:χ»

«Να πανε στο διάολο τότε»

«Δεν λύνεται το πρόβλημα με το να τους στέλνης στο

διά-60λο Έγω πηγαίνω κάθε μέρα στο χωριο για ψώνια, τoUς συναντω κάθε μέρα Και στις πόλεις εΤναι ακόμα χειρότερα

με τα ρομπότ Στη Νέα Ύόρκη 6γήκε διαταγη που άπαγο­ρεύει την κυκλοφορία των ρομπότ στους δρόμους απ' τTιv­δύση μέχρι την ανατολη του ηλίου»

«Σύμφωνοι, άλλα δεν μπορουν να μας έμποδίσουν να κρα­

τήσουμε τον Ρόμπυ Γκραίης, το κατάλα6α, εΤναι κι' αίιτο

ενα απ' τα κόλπα σου για να διώξης τον Ρόμπυ Μάθε δ­

μως, ότι ή απάντηση είναι η ίδια, οχι! Θα κρατήσουμε ΤοΥ' Ρόμπυ !»

Κ ι' όμως άγαποίισε τη γυναίκα του - και το' κα κο ή­ταν ότι η γυναΊκα του το ήξερε αύτό 'Ο Τζωρτζ Γουέστον, στο κάτω - κάτω, δεν ήταν παρό: ενας άνδρας - δ δύστυ­

χος - και Τι γυναίκα του EKΑVΕ χρήση όλων των μέσων που

διαθέτει το ασθενες φυλο, απο λογικη και πειΘω μέχρι κλά­

,ματα και απειλές

Δέκα φορες την βδομάδα που ακολούθησε, ό ΓουέστοΥ' φώναζε «'Ο Ρόμπυ θα μείνη, χώνεψέ το καλά!» άλλα κάθε

φορα ή <ΧΠάντησή του ηταν λιγώτερο σταθερη και συνωδευό-­ταν άπο ενα μούγκρισμα όλο πΙο δυνατό, δλο 1Τιο αγωνιωδες Τελικα μια μέρα ό Γουέστον, με ένοχο ύφος, πλησίασε:

17

,.ην κόρη του, και της πρότεινε να την πάρη στο χωριο να

δουνε μια παράσταση «Βιζι6όξ»

Ή Γκλόρια πήδησε «(1'τ' ηΊ χαρά της, «Να πάρουμε και ίον Ρόμπυ μαζί μας;»

«"Όχι, χρυσό μους, εΊπε, κι' ό ήχος της φωνης του τον παραξένεΨε, «δεν επιτρέπουν ρομποτ στο «8 ιζι6aξ - αλ­

λα θα τοΟ διηγηθοUμε το εργο σταν γυρίσουμε» Κόμπιαζε συνεχως και άπέφεuγε το βλέμμα της Γκλόρια

Ή Γκλόρια ήταν ένθουσιασμένη σταν έπέστρεψαν ΤΟ 8ιζι60ξ εΊχε ενα πoΛU ωραίο εργο

Περίμενε τον πατέρα της να παρκάρη το αύτοκίνητο ,.ζετ Q'TO ύπόγειο γκαράζ, «Περίμενε να διηγηθω το εργο 'στον Ρόμπυ, μπαμπα, θα τοΟ αρέση πολύ 'ΕκεΊ που Τι Φράν­σις φαν τα βάζει με τους 'Ανθρώπους - Λεοπαρδάλεις και τους νικάει σλους» Γέλασε πάλι, «'Αλήθεια, μπαμπα, ύ­

-πάρχουν &vθρωπoι - λεοπαρδάλει ς σηι Σελήνη;ι/

«Μαλλον οχι», είπε ό Γουέστον αφηρημένα, «αστεΊες φανταστικες ίστορίες» ΕΤχε τελειώσει το παρκάρισμα τοΟ

·αίιτοκινήτου Δεν μποροΟσε να κα8υστερήση κι' &λλο 'Έ­πρεπε ν' αντιμετωπίση Τιlν κατάσταση

Ή Γκλόρια ετρεξε προς το σπίτι «Ρόμπu-Ρόμπυ!: Τότε σταμάτησε απότομα καθως εΊδε στη βεΡάντα ενα ομορφο σκυλάκι, που την κοίταζε σο6αρα κουνώντας την οίιρ6: του

«Ώ! τί ώραίΌ σκυλάκι! » Ή Γκλόρια ανέοηκε τα σκα­λοπάτια της βεράν'ϊας, το πλησίασε με προσοχη κο:l το χάϊ­-δεψε «Δι κό μου εΤναι , μπαμπα;»

Ή μητέρα της εΤχε πλησιάσει στο μεταξύ «Ναί, Γκλό­,ρια Δεν είναι χαριτωμένο; Κι' είναι καλό, κι' αγαπάει τα μικρα κορίτσια;»

«Ξέρει πα ιχνίδια;»

«Βέβαια Ξέρει ενα σωρο κόλπα Να τον βάλουμε να σοΟ ,κάνη κανένα;»

«Ναί, ναί, αλλα θέλω να τα δη κι' ό Ρόμπu-Ρόμπυ !» Σταμάτησε απότομα «ΕΞΤμαι σίγουρη στ ι κλείσίηκε στο -δωμάτιό του έπειδη θύμc,)σε που δεν τον πiJρα στο Βιζl-

6όξ Πρέπει να του έξηγ�σης έσύ, μπαμπα, ΜπορεΊ να μη

με π ιστέψη έμένα, άλλα ο,τι λες έσυ το π ιστεύει»

Ό Γουέστον εσφιξε τα χείλη του Κ ύτταξε τη γυναίκα ίου, αλλ' αίιτη απέφυγε το 6λέμμα του

Ή Γκλόρια &φμησε κάτω στο ύπόγειο φων6:ζοντας : 1:Ρόμπυ, Ρομπάκο, ελα να δης τί μοUφεραν ό μπcψπας κι' '11 ·,μαμά ΜοUφεραν ενα σκύλο, Ρόμπυ»

Σ' ενα λεπτο γύρισε πίσω με ύφος φοβισμένο «Μαμά,

ό Ρόμπυ δεν εΤναι στο δωμάτιό του ΠοΟ εΤναι ;» Καμμια α­

ίτάντηση κι' ό Τζωρτζ Γουέστον αφοΟ ε6ηξε αμήχανα, βάλ­-θηκε να κυττάζη ενα σύννεφο που φάνηκε στο 6άθος του

όρίζοντα Ή Γκλόρια, ετοιμη να κλάψη, ξαναρώτησε: «ποι)

εΤναι ό Ρόμπυ, μαμά; »

Ή κυρία Γουέστον κάθησε και τρά6ηξε άπαλα ην Γκλό­ρια κοντά της «Μην κάνης ετσι, Γκλόρια Μου φαίνεται πως

Ή κυρία Γουέστ ον κύτταξε τον σύζυγό της σαν να ζήτα­

γε δοήθ1Ξ:ια, αλλα αυτος έξακολούθησε vαxη το βλέμμα καρ­φωμένο στο σύννεφο Ή κυρία Γουέστ ον έξακολούθησε αβο­ήθητη την προσπάθει ά της να παρηγορήση την κόρη της

«Μα γιατί κλαΊς, Γκλόρια; Ό Ρόμπυ δεν ήταν παρα μια

μηχανή, μια παλιομηχανή Δεν ήταν ζωντανή»

«Δεν ηταν μηχανή!» τσίριξε ή Γκλόρια, άγρια «ΤΗταν­άνθρωπος όπως έσυ κι' έγώ, και ήταν και φίλος μου ΤΟν­θέλω πίσω ΤΩ, μαμά, τον θέλω πίσω» '

Ή μητέρα της αναστέναξε απελπισμένη και εφυγε άφή­νοντας την Γκλόρια στη θλίψη της

«Ν Αστην να κλάψη», είπε στον άνδρα της «Οί λύπες των παιδιων δεν διαΡKoίJν πολύ Σε λίγες μέρες θό:χη ξεχάσει άκόμα και την ϋπαρξη του φοβερου αυτου ρομπότ»,

Ό καιρος όμως άπέδειξε, ότι ή κυρία Γουέστον ήταν τrερισσότερO αισιόδοξη άπ' 000 έπρεπε Ή άλήθεια είναι πως ή Γκλόρια επαψε να κλαίη, επαψε όμως και να γελάη Κι' δσον πέρναγαν οί μέρες, τόσο πιο σιωπηλη και πιο σκυ­θρωπη ήταν ή Γκλόρια Αυτη ή παθητικη αντίσταση έξενεύ­ρισε άφάνταστα την κυρία Γουέστον, άλλα δεν ξέσπασε, για­

τί δεν ήθελε να παραδεχθη Τ11ν ηττα της στον άνδρα της

vEva βράδυ, μπηκε φουριόζα στο λί6ιγκ ρούμ, κάθησε

σε μια καρέκλα σταυρώνοντας τα χέρι α της, ένω άπ' το­ϋφος της φαινόταν πως εβραζε άπο θυμό

_ Ό άνδρας σήκωσε το κεφάλι του για να την δη πίσω απ' την έφημερίδα του

«Τί συμ6αίνει, Γ κραίης;»

«Αότο το παιδί, Τζώρτζ Σήμερα αναγκάστηκα να

δώ-σω πίδώ-σω το σκυλί Ή Γκλόρια δήλωσε δη οίίτε να το 6λέ­

πη δΖν μπορεΊ Αυτο το παιδι θα με τρελλάνη»

Ό Γουέστον &φησε Τιlν εφημερίδα του και μια λάμψη -ελπίδας διαγρ6:φηκε στο βλέμμα του «Η Ι σως ϊσως ν5:πρε­

πε να φέρουμε πίσω τον Ρόμπυ ΜπορεΊ να γίνη, ξέρεις Θα συνεννοηθω μέ »

«'Όχι!» "ον διέκοψε πεισματάρικα ή γυναίκα του

«00-τε ν' ακούσω γι' αυτό ΝΕτσι εUκολα θα υποχωρήσουμε; το παιδί μου δεν θα ανατραφη απο ενα ρομπότ, εστω κι' αν

χρειαστουν χρόνια να την κάνουμε να το ξεχάση»

Ό Γουέστον πηρε πάλι τι)ν εφημερίδα του με άπογοη­τευμένο υφος «Αιυτη ή κατάσταση Θα με γεράση πριν την i)pa μου»

«l:Ξύτυχως που με 60ηθας πολύ, Τζώρτζ», ήταν ή ψυχρη aπάντηση «Έκείνο που χρειάζεται ή Γκλόρια εΊναι ή άλ­λαγη περιβάλλοντος Και 6έ6αια δεν ,μπορεΊ να ξεχάση τον Ρόμπυ εδω τα πάντα της τον θυμίζουν, "Ας είΎαι, αυη) εΊναι η πιο ανόητη κατάσταση που αντιμετώπισα ποτέ �E­

να παιδι να λυώνη απο τη στενοχώρια του επειδη XάiθηKε ενα ρομπότ»

«Καλά, μη ξεφεύγης δμως άπο το θέμα Τί αλλαγη περι­-δάλλοντος έτοιμάζεις;»

,«Θεέ μου», γκρίνιαξε το ετερον ημισυ, «δ σο σκέπτομαι

,τα πεζοδρόμια της Νέας Ύόρκης Καμίνια της Κόλασης!»

«Πρέπει να πάμε! », ήταν ή ασυγκίνητη απάντηση «Ή Γκλόρια έχασε δυο κιλα τον τελευταΊο μηνα, και ή υγεία της κόρης μου εΊναι πιο σημαντικη άπ' την άνεσή σου»

«ΚρΊμα που δεν σκέφτηκες την υγεία της κόρης σου δτΑV aπOφάσισες να διώξης τον Ρόμπυ της», μουρμούρισε ό

Τζωρτζ χωρις να τον ακούση ή γυναίκα του

Ή Γκλόρια εδειξε μερικα σημεΊα 6ελτιώσεως δταν της εΤπαν για το ταξίδι στην πόλη Δεν μιλοσσε πολί) γι' αυτό, αλλ' σταν μιλοσσε, έδειχνε μια κάποια ζωηρη ανυπομονησία

Σ ιγα - σιγα αρχισε να γελάη πάλι κι' ή όρεξή της αρχισε -να επανέρχεται στα παλιά της επίπεδα

Ή κυρία Γ ouέστον ήταν γεμάτη χαρα και δεν εχανε

ευ-καφία νά θριαμ60λογη σίον ανδρα 'Της, ό όποιος άκόμ α εΤ­

χε τις αμφιβολίες του

«Βλf.ΠΕις, Τζώρτζ, με βοηθάει με μεγάλη προθυμία να

έτοιμάσω τα πράγματά μας, κι' ολη T11V ciιpa τιτιβίζει σαν ϊΤουλcκι, λ�ς και δ�v εχει καμμια εννοια Θυμάσαι τί σoUλε�

γα α υτο που χρειάζεται εΊναι να της βρουμε νέα ενδlαφέ­ ροντα»

«Χμ . », ηταν Τι σκεπτικη απάντηση, «ελπίζω VΑXης δίκιο»

Οί προετοιμασίες τέλειωσαν γρήγορα Είδοποίησαν να τους έτοιμάσουν το σπίτι τους στην πόλη και προσέλαβαν δύο οικονόμους για να προσέχουν το σπίτι της έξοχης κατα

ϊΟ διάστημα της απουσίας τους 'Όταν τελικα έφθασε Τι μέ­

ρα της αναχωρήσεως, Τι Γκλόρια είχε 6ρη ολότελα τον πα­

λιό της έαυτό, και ούτε καν ανέΦεΡε το όνομα του Ρόμπυ

Σ ε πολυ μεγάλα κέφια Τι οικογένεια μπηκε σ' ενα γυρο ϊαξί-ό Γουέστ ον θα προτιμοίΊσε να χρησιμοποιήση το δικό

γείωσης με συνεχως αυξανόμενο ένδιαφέρον 'Ήταν πολι)

μικρή για να νοιώση φόβο οταν το εδαφος χάθηκε απο κάτω,

σαν νάχαν ανοίξει μια καταπακτή, και Οταν το 66:ρος της

έγινε απότομα διπλάσια απ' το συνηθισμένο, αλλ α δεν ηταν τόσο μικρη ωσ τε να δείξη ενδlαφέρον κι' απορία 'Όταν πια

ϊΟ έδαφος δεν ήταν παρα ενα σύμπλεγμα απο μlκροσκοπι­ κες λουρίδες, ξεκόλλησε απ' το τζάμι και στράφηκε στη μη­ 'ϊέρα της:

«Θα φθάσουμε γρήγορα σΤ11ν πόλη, μαμά;» ρώτησε τρί­

�oνTας την παγωμένη απ' το τζάμι μύτη της, ενω κύτταζε

με ενδlαφέρον Τ11ν κηλίδα άπο ύδρατμούς, που εΊχε δημιουρ­ γήσει Τι ανάσα της στο τζάμι, να μικραίνη και να εξαφανί­

ζεατι

«Σε μιση ωρα περίπου, χρυσό μου» Και συνέχισε, ενω ίχνη ανησυχίας άρχισαν να διαγράφωνται στο 6λέμμα της -«Δεν εΤσαι χαρούμενη που θα πάμε; Δεν θΟ:μαστε είιτυχισμέ­ νοι στην πόλη, με τα ψηλα κτίρια και τους πσλλους Cxνθρώ­

'Πους; Και τόσα πράγματα να δουμε! Θα πηγαίνουμε στο 8ιζι60ξ κάθε μέρα, θα παμε στα θέατρα, στο τσίρκο, στην 'Πλάζ, στό

«Ναί, μαμά», είπε ή Γκλόρια, χωρΙς εVΘoυσιασμO σμωι;

Το τζετ πέρναγ ε μέσα άπο μια σειρα σύννεφα εκείνη τιι στι­γμη κι' ή Γκλόρια απορροφήθηκε γιΟ: λίγο στο ασυνήθιστο θέαμα λΑετά, μόλις βγηκαν πάλι στον καθαρο ουρανό, στρά­

φ ηκε στη μητέρα της, παίρνοντας το μυστηρ ιωδες ίJφoς τoLι ανθρώπου, που ξέρει κάποιο μυστ ικό:

«Ξέρω γιατί πάμε σΤΙ1ν πόλη, μαμά! »

«Ξέρεις;», ή κι;ρία Γουέστον απόρησε «Γιατί, χρυσό

μου;»

«Δεν μου τσπες, γιατ] ηθελες να μου κάνης εκπληξη, εγω δμως ξέρω» Για μια στιγμΤI σώπασε και φάνηκε να άπολαμ -

6άvη τιιν αμηχανία της μητέρας της, μετα γέλασε χαρού­μενα: «παμε στη Νέα Ύόρκη για ν:::Χ 6ρουμε τον Ρόμπυ, ετσι;-Με ντετέκτιβ»

Ή δήλωση αυτη της Γκλόρια 6ρηκε τον Τζωρτζ Γουέ­

στον την ωρα που Επινε ενα ποτηρι νερό, και το αποτέλεσμα ήταν μαλλον δυσάρεστο πρωτα πιάστηκε ή αναπνοή του, λες κι' εκλεισε ό λαιμός του, μετα το νερο σκορπίστηκε, και τέλος ενας ασταμάτητος βήχας 'Όταν του πέρασε τελικά ,

-παροuσιασε ίΟ ΟIΚίΡΟ θέ.αμα ένο<; αvθρώποu καιακκόκ\vοu,

βρεγμένου και πολυ απελπ ισμένου

Ή κυρία Γουέστον διατι'ιρησε την ψυχραι μία της, οταν δμως ή Γκλόρια επ νέλαβε Τιιν ερώτησή της, κάπως ανήσυχη αυτη 111 φορά, ενοιωσε τα νευρα της να σπάζουν

«Ηlσως», απάντησε ξερά �Tώρα κάτσε ησυχα, για ονο­

μα του 0εου»

Ή Νέα Ύόρκη του 1998 μ.χ ήταν ενας πραγματικος

παράδεισος για τον επισκέπτη Οί γονεις της Γκλόρια το ήξεραν αυτο και θέλησαν να επωφεληθουν

Ό Τζωρτζ Γουέστον, άκολουθώντας τις ύποδ είξεις της γυναίκας του, είχε κανονίσει τις δουλειές του ετσι ωστε να μην εΊναι απαραίτητη ή παρουσία του για ενα μηνα ΝΕτσι θαταν ελεύθερος να βοηθήση την Γκλόρι α να «σωθη απ' την καταστροφή» Ό Γ ουέστον ήταν ενας μεθοδικος ανθρωπος και κανόνιζε τις δουλειές του βάσει προγράμματος ΝΕτσι και τώρα εΤχε προγραμματίσει 111 διασκέδαση της Γκλόρια, και το πρόγραμμά του αυτο τηρήθηκε κατα γράμμα

την πηγε σ111ν κορυφη του ρ ουζ6ελτ λλπίλντιγκ, πο&

ήταν οκτακόσια μέτρα ψηλό, για να Ο:πολαύση το συναρ'!Τα­στικο πανόραμα της Νέας Ύόρκης Έπισκέφτηκαν το ζωο­

λογικο κηπο, δπου με δέος ή Γκλόρι α απήλαυσε το θέαμα ένος «άληθινου λιονταριου» (απογοητεύθηκε δμως δταν εΤδε πως οί φύλακες το τάϊζαν με ωμα μπιφτέκια άντι με αVΘρώ­

-πους, δπως περί μενε), και ζήτησε επί μονα να δη και μια: φάλαινα

Δεν παρέλειψαν τα διάφορα μουσεία, τα πάρκα, τις πλαζ και το ενυδρείο

πηγαν έκδρομη στον ποταμο XoUΝτσOν μ ενα παλαιϊκο cnμόπλοιο του 1 920 Ταξίδευαν στη στρατόσφαιρα με το Ειδικο «σκάφος έπιδείξεως» κι' είδαν τον OUρανο να γίνεται 6αθυκόκκινος, τ' αστέρια να βγαίνουν, και τη γη απο κάτω

να φαίνεται σαν μια τεράστια όμιχλώδης σουπιέρα Μέσα σ' ενα γυάλινο 6αθύσκαφος κατέβηκαν στον 6ι.13Ο ϊ11ς θάλασσας στ' ανοιχτα του Λογκ 'Άϊλαντ, κι' απήλαυσαν το μαγευτικο

�έαμα του βυθου με τα παράξενα ζωσ του

Άπ' την αλλη μεριά, ή κυρία Γουέστον πηρε Τιlν Γκλό­ρια στα μεγάλα καταστήματα για ν' ανακαλύψη εκεί' ενα

&λλο εΤδος χώρας του παραμυθιου

�Oταν πέρασε ό μήνας, ό κύριος και ή κυρία Γουέστον ήταν 6έ6αιοι , δτι εκαναν δ,τι περνοΟσε απ' το χέρι τους για

να κάνουν Τ11ν Γκλόρια να ξεχάση τον Ρόμπυ, δεν ηταν δμως 6έβαιοι για την έπιτυχία τους

Ή αλήθεια ι1ταν δτι δπου κι' αν πηγε ή Γκλόρια, έδει ξε

ίΟ μεγαλύτερο ενδιαΦέρον γ ια τα ρομποτ που έτυχε να αν­ναντήσουν 'Όσο ένδιαΦέρον και καινούργι ο να ήταν το θέα­

μα πού ε6λεπε, το παράταγε για να αφοσιωθη στα ρομπότ

Ή κυρία Γουέστ ον εΊδε πως ήταν αδύνατον να κρατήση ίην κόρη της μακρυα απ' δλα τα ρομπότ

ΤΟ πρδ:Υμα εφτασε στο άπροχώρητο με το επεισόδιο στο ΜουσείΌ 'Εφηρμοσμένων 'Επιστημών ΤΟ ΜουσεΊο εΊχε αναγ­γείλει ενα είδικο πρόγραμμα για παιδιά, στο όποιο επρό­κειτο να επιδειχθουν, με τρόπο που να γίνη αντιληπτος άπο ϊΤαιδιά, δλα τα τελευταια επιτεύγματα της επιστήμης Φυσι­

κά, οί γονεις της Γκλόρια θεώρησαν απαραίτητη την παρα­κολούθηση του προγράμματος αίιτου

'Ενώ λοιπον οί Γουέστ ον τελείως απορροφημένοι 1<ολουθοίΊσαν τις επιτεύξεις ενος Ισχυρώτατου ήλεκτρομα­γνή-ι, ξαφνικα ανακάλυψαν δτι ή Γκλόρια δεν ήταν δίπλα ,ου\, Στην αρχη αναστατώθηκαν, μετα δμως ηρέμησαν και J.1E Τ\ V 6011Θεια τριών υπαλλήλων αρχισαν να ψάχνουν με­θοδικά το κτίριο

παρα-Ή Γκλόρια δΖν ηταν απ' τα κορίτσια που τους αρέσει

να τριγυρίζουν άσκοπα Σ' αίιτο το σημεΊο εΊχε ακολουθήσει τις συμ60υλες της μητέρας της Είχε δη μια μεγάλη επι­γραφη στο τρίτο πάτωμα, που εγραφε: «Προς ΌμιλοίΊν Ρομ­ϊΤότ» ΤΟ διά6ασε και 6λέπovτας πως ΟΙ γονεί'ς της δεν εΤxαv σκοπο να πάρουν Τ11ν κατεύθυνση ποϋδειχνε το 6έλος κάτω απ' την επιγραφή, περίμενε νάρΘη μια στιγμη που δεν πρό­σεχαν οί γονεί'ς της, τους ξέφυγε με χίλι ες προφυλάξεις και πηρε 6ιαστικα Τ11ν κατεύθυνση της έπιγραφης

ΤΟ Όμ ιλουν Ρομποτ παρ' δλον δτι ηταν ενα κατόρθωμα ίεχνικης, ήταν τελείως άχρηστο, χρησιμοποιούμενο μόνο

για λόγους δημοσιότητος Κ άθε μ ια ωρα διάφορα γκρουπ επισκεπτών, συνοδευμένα από ενα μηχανικό ρομποτίστα στε­κόταν μπροστα απ' τό ρομπότ και εκανε ψ ιθυριστα διάφορες ερωτήσεις "Οσες απ' τις ερωτήσεις αυτες εκρινε ό μηχανι­κός κατάλληλες για τα κυκλώματα του ρομπότ, μεταδι δά­ζονταν στό Όμιλουν Ρομπότ

" Ήταν μαλλον ανιαρό Μπορεί' ναναι ώραί'ο να ξέΡης πως

τό τετράγωνο του δεκατέσσερα είναι έκατόν ενενηντα εξη, δτι αυτη T11 στιγμη ή θερμοκρασία είναι 1 00, δτι τό ειδικο βάρος σιδήρου εΤναι 56, αλλα δεν εΤναι ανάγκη να ρωτήσης ρομπότ να δώση αUτες τις πληροφορίες

Πολλοl λίγοι απ' τους επισκέπτες ξαναγύριζαν να πα­ρακολουθήσουν Τ11ν επίδειξη γ ια δεύτερη φορά, ενα κορίτσι δμως ηλικίας περίπου δέκα πέντε χ ρόνων καθόταν ησυχα σ'

ενα πάγκο περι μένοντας να παρακολουθήση την επίδε ιξη για τρίτη φορά ' Ήταν τό μόνο πρόσωπο στό δωμάτιο, δταν μπηκε ;i Γκλόρ ια

Ή Γκλόρια δεν την είδε Γι' αυTlΙν εκείνη τη στιγμή, οι

αλλοι αv8ρωποι ηταν άντικείμενα ανευ σημασίας "Όλη ή προσοχη ήταν συγκεντρωμένη σTlΙν τεράστ ια μηχανή, πoLι στηριζόταν σε τροχούς Για μ ια στιγ<μη δίστασε, κάπως α� πογοητευμένη Δεν εμοιαζε με τ' αλλα ρομπότ που είχε δη Διστακτικα και προσεκτικα ίJψωσε την τρεμάμενη φωνή της « Σας παρακαλώ, κύριε Ρομπότ, έσεις εΤσθε τό «Όμι­

λοΟν Ρομπότ;» Δεν ήταν σίγουρη, cXλλα πίστευε δτι σ' ενα ρομπότ που μιλάει, αξιζε να φέρεται κανεις με ξεχωριστη ευ­γένεια

Ή Γκλόρια κύτταξε τό ρομπότ κάπως απογοητευμένη

8 έδαια, μιλουσε, αλλα ό ήχος εδγαινε κάπου από μέσα Δε\!' ύπηρχε πρόσωπο να μ ιλάη «Μπορεί'τε να μέ δoηθήσετε� κύριε Ρομπότ; », εΊπε

Τό ΌμιλοΟν Ρομπότ ήταν σχεδιασμένο να απαντά η σε

ερωτήσεις, και μέχρι σΤ ΙΥμης μόνο ερωτήσεις που ήξερε τη\!' άπάντηση, του εκαναν ' Ήταν σίγουρο για την ίκανότητά του, γι' αυτό απάντησε : « Mπoρώ-να�ε-60ηθήσω»

« Εύχαριστω, κύρ ιε Ρομπότ Μήπως ε"ίδατε τόν Ρόμπυ; »

« Ποιός-εΤναι-ό-Ρόμπυ;»

«ΕΤναι ενα ρομπότ, κύριε Ρομπότ Είναι δυό μέτρα ψη­λός, κ ι ' εΤναι πολι) καλός Κ αι ξέρετε, εχει και κεφάλ ι Έ­σεί'ς δεν εχετε, cXλλα αύτος εχει, κύρ ιε Ρομπότ»

Το Όμ ιλoιJν Ρομποτ εΤχε μείνει 7τίσω �'Ένα-Poμ­ πότ ; »

«Ναί, κύριε Ρ ομπότ " Ενα ρομποτ Ο'Πως έσείς, μόνο που δεν μ ιλάει, μοιάζει όμως με άνθρωπο»

«' Ένα-Ρομποτ όπως-έγώ ; »

«Ναί, κύριε Ρομπότ»

Ή άπΆVΤηση του Ρομποτ ήταν ενα Ο-ύνολο ακατάληπτων ήχων Π ροσπαθώντας να απαντήση σε μ ια γενικη έρώτηση , εκαψε αρκετα απο τα πηνία του Διάφaρα προε ιδοποι ητικα φωτα άναψαν και κουδούνια άρχ ισαν να χτυπανε

( Το δεκαπεντάχρονο κορίτσι εφυγε σ' αύτο το σημείΌ ΕΤχε ηδη αρκετες σημειώσεις γ ια τη μΟ\ιογραφία της «Π ρα­ κτικαι απόψεις της «Ρομποτικης» Αυτη ή μονογραφία, ήταν

ή πρώτη της σει ρδ:ς μονογραφιων έπι του θέματος αυτου, που εγραψε ή Σ ούζαν Κάλδιν )

Ή Γκλόρια περί μενε ακόμα, προσΊταθώντας να κρύψη την O:νuπoμoνησία της, οταν ακουσε τη Φωνη πίσω της : (ι:Νά, έδω εΤνα ι», και αναγνώρισε τη φωνη τη� μητέρας της

«Τί κάνεις εκεί" παλι οκcφιτσο,: »" �Yαξε ή κυρία ΓDιJέ­ στον, ένω ή μέχρι στιγμης ανησυχία της μετριαζόταν σε θυμό «Ξέρεις δτι μας τρόμαξες έμένα KCXi τΟν μπαμπα σου; Γιατί τδσκασες ;»

Ό μηχανικος - ρομποτίστας ωρμησt στο δωμάτιο τρα­ δώντας τα μαλλιά του, και ρωτώντας ίfoιός απ' τον κόσμο πoU εΤχε μαζευθη εΤχε παίξει με την μηχ;ανή «Δεν ξέρετε να διαδάσετε τις έπιγραφές ;», φώναζε «Δf;.ν επιτρέπεται ή εί­

σοδος σΙ αίιτο το δωμάτ ιο παιδιων ΑVευ σuνoδoυ:ι>

<Η Γκλόρια ύψωσε τη φωνούλα μέσ� στο γενικο πανδαι­

μόνιο : « ' Ή ρθα να δω το «'Oμ ιλoιJν Ρ ομΊτότ», μαμά Νόμ ισα πως θα μπορουσε να μουλεγε που εΤναι δ Ρόμπυ, άφοϋ κ ι '

«'Όχ ι, ΦUΣΙKά, σχι:

«Τότε, λέγε "Ί σως ναπρεπε να σ' ακούσω "Όλα όσα εκανα έγω δεν ωφέλησαν»

.:Λοιπόν, ακου τί σκέφθηκα Το κακο εΤναι πως ή Γκλό­ ρια πιστεύει πως ό Ρόμπυ εΊναι άνθρωπος κι' όχι μηχανή Φυσικά, δεν μπορεί' να τον ξεχάση Τώρα, αν κατορθώναμε

να τιιν πείσουμε πως ό Ρόμπυ δεν εΊναι παρα ενας ογκος χάλυ60ς και χαλκοΟ σε μορφη έλασμάτων, φύλλων, έλατη­ ρίων και συρμάτων, και πως ό ηλεΚίρισμος είναι ή δύναμη που τοΟ δίνει ζωή, πόσο νομίζεις στι θα κρατοΟσε ή νοσταλ­ γία της; ΕΤναι μ ια ψυχολογικη προσ60λή, αν με καταλα- 6αίνης»

« Κ αι πως σκοπεύεις να το κάνης;»

«Είναι πολι) απλό ΠοΟ νομίζεις πως ημουνα χθες το 6ράδυ; 'Έπεισα τον Ρόμπερτσον της «Α.Ε Ρομποτ και Μη­ χανι κων 'Ανθρώπων, Η Π Α», να αφήση να κάνουμε μια έπι­ στα μένη έπίσκεψη στα έργοστάσια αυριο Θα παμε κι' 0'1 τρεις μας, κι' δταν τελειώση ή επίσκεψη, νάσαι 6έ6αιη πως

ή Γκλόρια θα τ6χη χωνέψει μ ι α και καλη πως ενα ρομποτ δεν είναι κάll το ζωντανό»

τα μάτ ια της κυρίας Γουέστον ανοι ξαν διάπλατα, και κάτι σαν θαυμαοψος φάνηκε στο 6λέμμα της

«Τζώρτζ, είναι αλήθεια καλη ιδέα ! »

ΤΟ στηθος τοΟ Τζωρτζ φούσκωσε απο περηφάνεια «'Α­

πο ιδέες αλλο τίποτα»

Ό κύριος ΣτροΟδερς ήταν ίνας ευσυνείδητος Γενικος Δι­ εUΘυντης και απο φυσικοΟ του είχε την τάση να εΊναι λ ίγο φλύαρος Ό συνδυασμος αύτός, έπομένως, κατέληξε σε μ ια ύπερ το δέον κατατοπιστικη ξενάγηση σ' δλα τα τμήματα τοΟ έργοστασίου Ή κυρία Γ ουέστον δμως δεν φάνηκε να πλήττη καθόλου 'Αντίθετα, τον διέκοπτε τακτικά, ζητών­ τας να έπαναλάβη τις έξηγήσεις με απλούστερους σρους ώστε να καταλά6η και ή Γκλόρια

Ό Τζωρτζ Γουέστον, σμως, δεν μποροΟσε να κρύψη την ανυπομονησία του

«Με συγχωρητε, κύριε ΣτpoCιδερς», είπε, διακόπτοντάς τον στη μέση μ ιας μ ι κρης διαλέξεως περι φωτο-ηλεκτρικων κυττάρων, <ι:δεν εχετε κανένα τμημα στο έργοστάσιο που να χρησι μοποιουνται μόνο έργάτες - ρομπότ; »

«'Έ; 'Ώ, ναί, 6έ6αια ! » Χαμογέλασε σTlιν κυρία Γουέ­ στον « Είναι φαυλος κύκλος, κατα κάποιο τρόπο, ρομπΟτ να κατασκευάζουν άλλα ρομπότ Βέ6αια, δεν εχουμε γενικεύσει 'Το σύστημα αύτό Κατ' αρχήν, δεν μας το έπιτρέπouν τα έργατικα συνδικάτα Χρησι μοποιοΟμε, δμως, μερικα ρομποτ

γ ι α την κατασκευη άλλων ρομπότ, σαν είδος έπιστημονικoU πειραματισμοΟ Βλέπετε, αύτο που δεν μποροΟν να καταλά-

60W τα εργατ ικα συνδικάτα-μή νομ ίσετε στ ι δεν 6λέπω με συμπάθει α τα εργατικα κ ινή ματα-είναι το δτ ι ό έρχομος

τού ρομποτ άναπόφευκτα θά »

«Ναι, κύρι ε Σ τρoUδερς», διέκοψε πάλ ι ό Γουέστον, «άλ­

λα αύτο το τμημα του εργοστασίου που lμας ε'ίπατε-μπο­ ρουμε να το δουμε; Θα εΤναι πολυ ενδιαφέρον Είμαι 6έ-

6αιος'>

«Ναί, ναί, 6έ6αια» , εΊπε κάπως ενοχλημένος δ κύριος

Σ τρουδερς Ξερό6ηξε αμήχανα «ΆKOλOUΘηστε με, πα ρα­ καλω»

Ήταν σχετικα σ ιωπηλος καθως τους ώδηγουσε σ' ενα μακρυ δ ιάδρομο πoU κατέληγε σε μ ια σκάλα Άλλ' σταν κα­ τέ6ηκαν τιι σκάλα και μπήκαν σε μ ια μεγάλη κατάφωτη αί­ θουσα γεμάτη Ο:πο μεταλλική δραστηρ ιότητα, ξανα6ρήκε

την δμιλητικότητά του κι' οί επεξηγήσεις άρχισαν να πέφτοw

6ροχή

«Όρίστε ! » εΤπε με περηφάνεια «Μόνο ρομπότ ! Μόνο πέντε άνθρωποι KΆVOW τους επιστάτες, κ ι ' αύτοl χωρις να ε[ναι άπαραίτητο να μένουν στήν ai'8oucra Στα πέντε χρό­νια πoU λε ιτουργεΊ αύτο το τμήμα, δεν εΤχε το παραμ ικρο άτύχημα Φυσικά, τα ρομποτ πoU συναρμολογουνται έδω, εΤVΑΙ σχετικως άπλα, άλλά »

Ή φωνη του Γενικου Διευθυντού είχε απο ώρα σ6ύσει

στ' αίιτια της Γκλόρια και ,μόνο ενα σι.ιγκεχυμένο 60ητο ά­

ΚΟυΥε Ή ξενάγηση της φαι νόταν μCxλλOV άνιαρη και ασκο­

πη, αν και συνάντησε αρκετα ρομπότ Άλλα κανένα δεν ε­μοιαζε, οϋτε και λίγο, του Ρόμπυ, και τα κύτταζε όλα με φανερη περιφρόνηση

Κ αι οί τρείς μεγάλοι τρομαγμένοι , καθως στέκονταν κα­

θηλωμένοι στις θέσεις τους, εΤδαν αίιτο πσU 11 Γκλόρια μέσ' στη συγκίνησή της δεν εΤδε εvα τεράατιο τρακτερ ΠoU τυ­

φλCx ερχόταν κατα πάνω της

Χρειάστηκαν χιλιοστα του δευτερολέπτου γ ια νό: συνέλ­

θη Ο Γουέστον, κ ι ' αύτό: τα χιλιοστό: σήμαιναν τα πάντα, γιατι ήταν αδύνατον να προλάβη πια την Γκλόρια Παρ' όλο

που πήδησε το κιγκλίδωμα με μια απελπισμένη απόπειρα, ηταν φανερο ότι ή προσπάθειά του ήταν μάταιη Ό κύριος

Σ τρουδερς κουνουσε απελπισμένα τα χέρια του να σταματή­σουν το τρακτέρ, οί έπιστάτες όμως ήταν άνθρωποι που

χρειάζονταν χρόνο για να ένεργήσουν

Ό Ρόμπυ, δμως, έδρασε Kεραuνo6όλα και με ακρί6εια

Με τα μεταλλικά του πόδ ια, τρώγοντας κυριολεκτικα τΟ διάστημα που τον χώριζε απο την μικρή του κυρία, ώρμησε

άπ' την αντίθετη κατεύθυνση UΟλα εγ ιναν με ταχύτητα α­

στραπης Άπλώνοντας το χέρι του, Ο Ρόμπυ αρπαξε τη" Γκλόρια, χωρις να μειώση καθόλου την ταχύτητά του Ό

Γουέστ ον, χωρις καλα - καλα να καταλά6η τί γ ινόταν, ΤΟΥ

εΤδε η μάλλον τον αισθάνθηκε να περ� δίπλα του και νό:

σταματα απότομα τ ο τρακτερ πέρασε απ' το σημείο που βρισκόταν ή Γκλόρια, μισο δευτερόλεπτο αφου την αρπαξε

ό Ρόμπυ, και σταμάτησε με θόρυ60 τρία μέτρα πιο κάτω

Ή Γκλόρια αφου δέχθηκε μια σειρα απο θερμους έναγκα­

λ ισμους απ' τους γονεις της, στράφηκε με λαχτάρα στο" Ρόμπυ Γι' αύτη ν τίποτα δεν είχε συμβη, απλώς εΤχε ξανα-6ρη τον φίλο της

'Αλλα ή εκφραση της κυρίας Γουέστον εΤχε μετα6ληθη άπο εκφραση ανακούφισης σ' εκφραση ύπσψίας Σ τράφηκε στον σύζυγό της και του ειπε : �Έσυ τα σκάρωσες δλα αύ­

τά, ετσι ; »

Ό Τζωρτζ Γ ouέστον σφούγγισε το ίδρωμένο μέτωπό του

με το μαντηλι του ΤΟ χέρι του ετρεμε και τα χείλια μόλις μπόρεσαν να διαγράψουν ενα τρεμάμενο και πολι) αδύνατο

χαμόγελο

Ή κυρία Γουέστον συνέχισε αμείλικτη : «Ό Ρ όμπυ δεν ήταν κατασκευασμένος γ ια έργασίες μηχανικές η κατασκευ­αστικές Δεν εΤχε να προσφέρη τίποτα έδώ Έσυ φρόντισες

Ή Γκραίης Γουέστ ον δεν απάντησε Στράφηκε πρΟς τη"

Γκλόρια και τον Ρόμπυ και τους κύτταξε αφηρημένα ytq λί­

γο Ή Γκλόρια εΤχε αγκαλιάσει τον λαιμο του ρομπότ, τό­

σο δυνατά, που αν δεν ηταν απο μέταλλο, θα εΤχε σίγουρα πάθει ασφυξία, και τρελλη απ' τη χαρά της του μ ίλαγε

μπερδεύοντας συνεχώς τα λόγ ια της τα χαλύβδινα μπρά­τσα του Pόμπυ ίKανCx να λυγ ίσουν ατσάλ ι πάχους πέντε

'Πόντωv ηταν άπαλα τυλ ιγμένα γύρω άπα τα κοριτσάκ ι , Ενω στα μάτια του Ελαμπε μ ια 6αθειά, 6αθεια κόκκινη λάμψη

«"'Ας εΤναι:., εΤπε τέλος ή κυρία Γουέστον, «μπορεί να

μείνη μαζί μας ωσπου να σκουριάση:

Ή Σο6ζαν Κάλβιν σΎιχωσε τούς C>μουc; της με &:διαφορΙα «Φυσιχ� δεν �μεινε Αύτα γινόταν το 1 998 "Εως το 2008 εrχαμε βγάλει τΟ­ κινούμενο δμιλοϋν ρομπ-οτ το όποίο φυσιχ;): άχρήστευσε δλα τα μη όμιλοϋντα μοντέλα καΙ Υιταν 1) σταγόνα που ξεχείλισε το ποτηρι δσον άφορOC την άντίορασι έναντΙον τών ρομπότ ' Απο το 2003 �ωι;

τό 200; οΙ περισσότερες κυβερνήσεις τοϊ> κόσμου είχαν &:παγopεύσε� τΎ)ν χρήση τοϋ ρομποτ στη Γη για όποιοδήποτε σκοπο έκτος άπο την έπιστημονικ-η t:ρευνcω

«'Ώστε 1) Γκλόρια άναΥχάστηκε τελικα να εγχαταλεΙΨ7J -roV' Ρόμπυ;)}

«Νομίζω ναι Φαντάζcμαι δμως ι.:τι δ χωρισμος θα 1jTΙXV πι� ε(\χολος δταν 1)ταν δέκα πέντε χρονών παρα τότε πού 1)ταν όκτώ Κι'όμως 1) crTcXcr7J αύτη τηςάνθρωπότητος 1jταν άνόητη καΙ ,&σκοπη τα

, λμερικανικα Ρομποτ 1;ταν στο ναοίρ τους, &:πο οΙκονομικης πλευρOCς, Ύ'JΡω στα 2007 την έποχ-η πού με προσέλαβαν Στ-ην άρχΎ) νόμιζα οτι 1) δουλειά μου θα τελείωνε ιiπότoμα σε μερικούς μηνες άλλα: κcι­ τόπιν ιiνoίξαμε την έξωγήινη ιiγopά)}

«ΚαΙ φυσικά, ιiπo τότε σταθεροποιηθήχο:τε)}

«'Όχι εντελώς 'Αρχίσαμε προσπαθώντας να μετατρ έΨουμε τα

μοντέλα πού εiχαμε �oη στην διάΟεσΎι μας "Οπως Π.χ τα πρώτα δμιλοϋντα μοντέλα Είχαν περΙπου 4 μέτρα ()ψος, 1jταν πο)/ι άδέξιιχ καΙ ΙSχι πολύ κο:λά τα: στείλαμε στον Έpμ'ίj για να βοηθήσουν στην κατασχευη τοϊ> Μετιχλλευτιχοϊ> Σταθμοίί εκεί άλλα άπέΤUχαν)) Τον κοίταξα �χπληκτoς «' AnotΤUlf' ; Μα τα Μεταλλεία τοϊ:> 'EPIL1j είναι μια έπιχεΙρηση πού ιiξΙζει πολλα οισεχατομμ6ρια �oλλά­ ρια:))

«(Τώρα ναΙ &'λλα 1jTιxν 1) δεύτεΡ7J ιiπoστoλΎ) πού πέτuχε.'Eάν νεαρ� μου θέλεις να μάθη ς περισσότερα γι' αύτήv, σε συμβιυλεύω va a1jc; τον Γχρέγκορυ Πάουελ Αύτος καΙ δ Μάϊχλ Ντόνοβιχν χεφίστηχινν ,:,Ις πιο δ6σκολες ύποΟέσεις μας τ.JΡω στο 2020 καΙ 2030 ' Έ χω χρόv�cx

να μάθω νέα ιiπo τον Ντόνοβαν ιiλλα: δ Πά,ουελ ζ1j έδώ στην Νέα

·Τόρκη Είναι τώρα παπποϋς ιXv καΙ ιiκόμα: δεν μπορώ να συV7jθΙσω στην Ιδέα α.ύτή IIιivTa τον φαντά�oμα:ι σα:v vio Φυσικα -ημοuv χι' ε/ω νεώτερη τότε))

Προσπάθησα vιx τηv κάνω va συvεχΙση «ΈιΧv ΔΙ' Κάλβιv μο\) δώσετε τΙς yevLxt; Ύραμμες θα: μπορέσω va πάρω τΙς λεπτομέρειεζ άργότερα ιiπo τον κ Πάουελ)) ('Όπως κι' άκριβώς lxιxνιx ιipγ6τεριx ) Απλωσε τα: λεπτιt της δciκτuλα στο γραφείο χαΙ τιt κοl't"αξε:

«EIvιxt δύο - τρε'i:ς περιπτώσεLς)) εΤπε «YLιt τΙς δποΙες ξέρω λΙΥΙΧ πριΧΥ­

μιχτα»)

<ι" Ας ciρχΙσουμε ιιιε -rov Έ ρμ1j)) της πρότιLVιx

«Λοιπον νομΙζω δτι �τα:ν το 2015 δτα:ν ξεχΙνΊJσε iι 8εύΤ;;ΡΊJ άπο­

στολΊ) για τον Έρμη "Ήτα:ν έξερευνΊJτικΊ) άποστολΊ) κα:Ι τ-ην ΧΡΊJμα:­

"t"ο80τουσα:ν άπο κοινου τ' 'Αμερικα:νικα Ρομποτ κα:ί τα Ήλια:κσ; Μετα:λλεύμα:τα: τ-ην άποτελουσα:ν ενα: νέο μοντέλο ρομποτ ποι �τα: , άχόμΊJ στο πειρα:μα:τιχο Στιi8ιo, ό Γκρέγκορυ Πιioυελ κα:ι δ Mιi;;XΛ Ντόνοβα:ν»

τα μάτια του Πάουελ ανοι ξαν διάπλατα γ ι α μ ι α στιγμη ­και κοντοστάθηκε Κ ατόπιν συνηλθε και συνέχισε ν' άνε6αί­

νη τι ς σκάλες Δεν εΊπε τίποτα μέχρι που εφτασε στο κε­φαλόσκαλο και τότε

ή περίπτωσή τους ήταν πολι) άσχημη ακόμη και γ ι α τον

<Ερμη

'Ο Πάουελ εΤπε «ΈξήΥησέ μου τί σuνέ6η άπο την άρχη και να προσπαθήσουμε να τα κανονίσουμε»

' Ήταν τώρα στο δωμάτιο του ασυρμάτου - με τον έξο­πλισμό του που ήταν κιόλας λίγο άπηρχαιωμένος <Xv και εΤχε μείνει άπείραχτος στα δέκα χρόν ια που εΤχαν περάσει 1Τριν άπο την άφιξή τους Γ ιατι δέκα χρόνια εΤναι πάρα πολ­

λα άπο τεχνολογ ικης πλευρας ΠαράδεΙΥμα ο Σ πίντυ σε σύγκριση με τα ρομποτ που εΤχαν τότε το 2005 Βέ6αια ή πρόοδος της ρομποτικης στο διάστημα αίπο ήταν κατα­πληκτική Ό Πάουελ άγγ ιξε προσεκτικα μια μεταλλικη ε-

πιφcXνεια που γυάλιζε &κόμα tH &τμόσφαιρα της άχρη­

στίας που κυριαρχουσε στο δωμάτιο - και σ' όλο το Στα­θμο - ηταν πoΛU καταθλιπτική

Ό Ντόνο6αν το d:ντελήφθηκε Αρχισε να μ ιλα <ιΠροσ­πάθησα να τον έντοπίσω με τον d:σύρματο d:λλα δεν εγινε τίποτα Ό άσύρματος εΤναι άχρηστος σTlΙν μερια του Έρ­

μη που βλέπει στον "Ηλιο - τουλάχιστον σε άκτί'να πάνω· άπο δύο μίλια Αίιτος είναι ενας λόγος που απέτυχε ή Πρώ­

τη Άποστολή Κ αι δεν μπορουμε να έγκαταστήσουμε για μερlκες έβδομάδες τα μηχανήματα ύπερκυμάτων»

«�Aστα αύτά Τ ί πέτυχες ; »

«'Εντόπισα το μη όργανωμένο σημα του σώματός του στα βραχέα κύματα Δεν μου χρησίμευσε σε τίποτε άλλο έκτος άπο το να μου δείξη τη θέση του Με τον τρόπο αύ­

το τον παρακολούθησα επι δύο ώρες και σημείωσα στον χάρτη τ' αποτελέσματα»

Στην τσέπη του πανταλονιου του εΤχε ενα κιτρινισμένο τετράγωνο κομμάτι περγαμηνή " Ένα απομεινάρι απο την άποτυχημένη Πρώτη 'Αποστολή - και το χτύπησε πάνω στο γραφεί'ο με μανία" ανοίγοντάς το με την παλάμη του χεριου του Ό Πάουελ με τα χέρ ι α σταυρωμένα στο στηθος

το κοίταξε άπο μακρυά

ΤΟ μολύβ ι του Ντόνο6αν εδειξε νευριασμένα «6 κόκκι­νος σταυρος εΤναι ή λίμνη με το σελήνιο, την εχεις σημειώ­σει μόνος σου»

«ΠΟΙά άπ' όλες εΤναι αύτή ;» τον διέκοψε δ Πάουελ:' «'Υ­πάρχουν τρεί'ς που μας τις εδειξε δ Μακ ΝτοίιΥκαλ πριν φύ­γη»

«Φυσικα εστειλα τον Σ πίντυ στην πιο κοντινή : 'Απείχε

1 7 μ ίλια Άλλα τί σχέση εχει αύτό;» Ή φωνή του εγινε εντονη «Αύτες οί κουκίδες με μολύβ ι δείχνουν τις θέσεις του Σ πίντυ»

Για πρώτη φOρCx ή προσποιητη ψυχραι μία του Πάουελ κλονίστηκε και το χέρι του τεντώθηΚΕ απότομα για να πά­

ρη το χάρτη

«Σοδαρα μ ιλας; Αύτο εΤναι αδύνατο»

« Κ ι ' όμως ετσι εΤναι», μούγκρισε δ Ντόνοδαν

Οί μικρες τελεΊες που εδειχναν τις θέσεις σχημάτιζαν ενα άτεχνο κύκλο γύρω απο τον κόκκινο σταυρο που σημείω­

σε την λίμνη με το σελήνιο Και το χέρι του Πάουελ χάϊ­δεψε το καστανο μουστάκι του, αλάνθαστο σημάδι της άνη­

συχίας του

Ό Ντόνοδαν πρόσθεσε «Μέσα σε δυο ώρες που τον πα­ρακολούθησα εφερε τέσσερει ς φορες 6όλτα γύρω άπο την καταραμένη λί,μνη Μου φαίνεται δτι, δπως πάη θα σΥVΕXί­

ση ετσι έπ' άπειρον Κατάλαβες σε τί θέση βρισκόμαστε;

»-Ό ΠάoUΕΛ του ερριξε μια σύντομη ματια και δεν εΤπε

-τίποτα Και 6έ6αια ήξερε την θέση που 6ρισκόταν ΤΟ

συμ-1Τέρασμα ε6γαινε πολύ Εϋκολα Οί μπαταρίες με τα φωτο­'κύτταρα, που &Ποτελουσαν τον μοναδικο φραγμο ανάμεσα

σ' αύτους και στην τερατώδη δύναμη του ήλιου στον Έρμη ήταν σχεδον κατεστραμμένες ΤΟ μόνο πρCryμα που θα τις έσωζε ήταν το σελήνιο Και ό μόνος τρόπος γ ια να πάρουν ,ο σελήνιο ήταν ό Σπίντυ Έαv ό Σπίντυ δεν ξαναγύριζε, δεν θα εΤχαν σελήνιο οίίτε και μπαταρίες φωτοκυττάρων.Χω­ρις μπαταρίες φωτοκυττάρων το σιγανο ψήσιμο δεν ήταν μια άπο τις πιο εύχάριστες μορφες θΑVα.Oυ

Ό Ντόνο6αν εξυσε με μανία το κοκκινοτρίχικο κεφάλι -του και εΤπε π ικραμένος «Θα γίνουμε ό περίγελος όλου τοΟ

Σ υστήματος, Γκρέγκ πως εγινε και πηγαν όλα τόσο στρα­

�ά, σε τόσο λίγο διάστημα; "Έστειλαν την περίφημη όμά­

δα Πάουελ - NTcv06av στον Έρμη γ ια ν' αναφέρη αν εΤναι συμφέρον να ξΑVαλεΙΤOυργήσOυν τα όρυχεί'α της προσηλια­κης πλευρας τοΟ Έρμη με σύγχρονες τεχνικες μεθόδους καΙ ρομποτ και τα καταστρέψαμε δλα, άπ' την πρώτη μέρα

Κ αι ήταν μια δουλεια καθαρη ρουτίνα Θα ντρεπόμαστε σ'

όλη μας την ζωή»

«Ν Ι σως να μην παρουσιαστη τέτοια ανάγκη», απάντησε ήρεμα ό ΠάOUΕλ «"Αν δεν κάνουμε κα.ι γρήγορα, το να ζήσουμε στην ντροπη - η άπλως να ζήσουμε εΤναl αδύ­νατο»

«Μην λες 6λακεΙες "Αν εχης κέφl γ ια αστεια, Γκρέγκ, i:.ycu δεν εχω � Hταν έγκλημα που μας εστειλαν έδω με ενα

μόνο Ρομπότ Και ήταν ή δική σου, εξυπvη ίδέα ότι Θα μπο­ρούσαμε μόνοι μας να τα 6γάλοι.ιμε πέρα με τις μπαταρίες -των φωτοκυττάρωv»

« Σ ' αύτο εχεις άδικο Ή άπόφαση ήταν και των δυό μας και το ξέρεις ΤΟ μόνο που θα χρειαζόμαστε ήταν ενα

t(IλO σελήνιο, μια Διηλεκτρονlκη Πλάκα του Σ τίλχεντ και 1Τερίπου τρεις ώρες στην διάθεσή μας - και ίιπάρχουν λί­

μνες ,με καθαρΟ σελήνιο σ' όλη την προσηλιακη πλευρΟ: του CΕρμη Ό φασμοανακλαστήρας του Μακ Ντούγκαλ - δεν μας 6ρηκε Τρεις τελειες μέσα σε πέντε λεπτά; Τί στην όργή ! Δεν μπορούσαμε να περι μένουμε για την επομένη συζυγία»

«Λοιπον τί θα κάνουμε; Πάντως κα ι εχεις στο νOU σου, -το ξέρω, γ ιατι άλλιως δεν θα ησουν τόσο ηρεμος Δεν εΤσαι

1ΤΙΟ γενναιος &πο μένα "Άντε λοιπον λέγε"»

«Μάϊκ έμεις ΟΙ ίδιοι δεν μποροΟμε να π&με να 6ροΟμε -τον Σπίντυ Τουλάχιστον οχι όσο εΤναι στην προσηλιακη

-πλευρά 'Ακόμη καΙ ΟΙ νέες μονwτικες στολες δεν αντέχουν -πάνω &πο είκοσι λεπτα στο άμεσο ηλιακο φως Μην ξεχν&ς όμως την παληα παροιμία «Βάλε ενα ρομπΟτ να πιάση ενα

άλλο ρομπότ: "AKOU Μάϊκ, τα πράγ.ματα μπορει να μην

εΤ-ναι τόσο άσχημα -Έχουμε Ιξι ρομποτ κάτω στο υπόγειοι τα όποια 'ίσως μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε, έαν φυσικα λειτουΡΥουν»

Μια λάμψη ξαφνικης έλπίδας φάνηκε στα μάτια του Ντόνοβαν «Λες για τα εξι ρομποτ που εχουν μείνει CXΠO τιιν πρώτη άποστολή ΕΊσαι σίγουρος; Μπορει να εΊναι σκέ­τες μηχανες και οχι ρομπότ Μην ξεχνας δτι δέκα χρόνια εΊναι πολλα δσον άφορδ: τους τύπους των ρομπότ»

«'Όχι εΊναι ρομπότ τα έξήταζα δλη την ή μέρα και ξέ­

ρω ΝΕχουν ποζιτρονικους έγκεφάλους, πρωτόγονους φυσι­κά» νΕ6αλε τον χάρτη στην τσέπη του «παμε κάτω»

τα ρομποτ ήταν στο τελευταιο υπόγειο, και τα εξι μα­

ζι περιτρlγυριctμένα άπο μουχλιασμένα κ ι βώτια με άγνω­στο περιεχόμενο " Ήταν μεγάλα, πολυ μεγάλα και παρ' δ­

λο δτι ηταν καθισμένα στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμέ­

να έμπρός τους, τα κεφάλια τους βρίσκονταν τουλάχιστον δυόμισι μέτρα πάνω άπό το πάτωμα

Ό Ντόν06αν σιγοσφύρι ξε με εκπληξη «Για κοίτα τ ί μέγεθος που εχουν Το σTlΊθος τους πρέπει να εχη περlφέ­ρεια τουλάχιστον τρία μέτρα»

«Αυτό όφείλεται εΙς τό δτι εΤναι έφοδιασμένα με την πα­ληα μηχανη του Μακ Γκάφυ ΝΕρρ l ξα μια ματια μέσα' εΊναι

το πιο παράξενο πραγμα που εχω δει ποτέ μοωι

«τα εβαλες μπρός ;»

«νοχι άκόμη Δεν εβλεπα τον λόγο Δ?:.ν νομίζω ομως ότι θα εχουν πάθει τίποτε Άκόμη και το διάφραγμά τους εΤναl σε μια σχετlκα καλη κατάσταση Π ιθανως να μπορέ­σουν και να μ ιλήσσυν»

Κ α8ως μ ιλουσε εΊχε ξεβιδώσει την πλάκα που 6ρισκό­ταν στο στηθος του π ιο κοντινου ρομποτ και εΊχε βάλει μέ­

σα την μ ι κρη σφαιραι που περιειχε την έλάχιστη σπίθα ά­τομικής ένεργείαςι που άποτελει την ζωοποιο δύναμη για

-rQ: ρομπότ Ή τοποθέτηση ήταν κάπως δύσκοληι άλλα τε­λικα τα κατάφερε και ξαναβίδωσε την πλάκα στην θέση της 'με έπι μέλεια Φυσικα πριν δέκα χρόνια δεν υπηρχαν μOVΤέλ­

λα που ρυθμίζονταν με άσύρματο, δπως σήμερα Κ ατό­πιν εκανε το 'ίδιο και στα υπόλοιπα πέντε

« Δεν κινήθηκαν», εΊπε &νήΣUXα δ Ντόνο6αν

«Άφου δεν τους δώσαμε τέτοια διαταγτρ>ι εΤπε άπότο­

μα δ Πάουελ π ηγε στο πρωτο της σειρδ:ς και το κτύ­πησε στο στηθος «ΝΕ ! συ μ' άκους ; »

ΤΟ κεφάλι του τέρατος εγειρε άργα και τα μάτια ου στυλώθηκαν έπάνω στον Πάουελ Κ ατόπιν με μια σκληρη -rσιριχτη φωVΉι που εμοιαζε σαν να ε6γαινε άπο πρωτόγο­

να γραμμόφωvoι εΤπε «Μάλιστα Άφέντη»

Ό Πάουελ χαμογέλασε ακεφα στον Ντόνοδαν �Τo α­κουσες αύτό Τότε ήταν Τι εποχη που πρωτ06γηκαν τα όμι­λοΟντα ρομποτ και ύπηρχε πιθανότης να απαγορευθη εντε­λως Τι χρήση των ρομποτ επάνω στη γη Οί KατασKεUΑστες των ρομποτ άγωνίζονταν φυσικα εναντίον της ίδέας αίιτης και κατασκεύαζαν τις μηχανές τους με ενα πρώτης τάξεως σύμπλεγμα δουλοπρεπείας»

«Αύτο ομως δεν τους βοήθησε», μουρμούρισε ό

Ντόνο-6αν

«Ναί, δεν τους βοήθησε, άλλα βέ6αια εκαναν ο,ΤΙ μπο­ροΟσαν» Ξαναγύρισε στο ρομπότ « Σ ήκω επάνω»

ΤΟ ρομποτ ύψώθηκε σιγα σιγα και ό Ντόν06αν εστριψε

τΟ κεφάλι ψηλα κοιτάζοντάς το, ένω ενα σφύριγμα ξέφευΥε άπο τα σφιγμένα χείλη του

«Μπορεις να βγης στην επιφάνεια; Στο φως;» ρώτησε

ό Πάουελ

Πέρασε λίγη ωρα, ενω το αργο μυαλΟ τοΟ ρομποτ δού­λευε Κατόπιν «Μάλιστα ' Αφέντη»

�Ώραί'α Ξέρεις τί πραγμα είναι ενα μ ίλ ι ;»

·'Άλλη σκέψη και ξανα ή αργη απάντηση «Μάλιστα 'Α­φέντη»

«Τότε θα σε παμε στην επιφάνεια και θα σoCι δείξουμε μια κατεύθυνση Θα τιΊν ακολουθήσης έπι δέκα έπτα περί­που μίλια και εκεί' γύρω, στο τέλος της διαδρομης, θα 6ρης ενα άλλο ρομπότ, ΠΙΟ μ ι κρο άπο εσένα Κατάλαβες μέχρι έδω; »

Το ρομποτ εμεινε ακίνητο και εΤπε ύπόκωφα «Με σuγ­χωρειτε 'Αφέντη, άλλα δεν μπορω Πρέπει πρωτα να με κα6αλλήσετε» Τ' άδέξια χέρια του ένώθηκαν με πλεγμένα

τα κοντόχοντρα δάχτυλά τους

Ό Πάουελ τον κοίταξε εκπληκτος και μετα τρά6ηξε

·τιΊν άκρη του μOυσταKΙOCι του «'Έ ; ΝΑ ! »

τα μάτια τοΟ Ντόνοδαν γούρλωσαν « Πρέπει να τον κα­δαλλήσουμε; οπως τ' αλογα; »

«'Έτσι νομίζω οτι θέλει να πη "Αν και δεν ξέρω το γ ια­

τ ί Δεν μπορω να δρω τον λόγο το δρηκα Σ ου εΊπα ότι

εκείνη την εποχη τόνιζαν πολι) το στι τα ρομποτ εΊναι άκίν­δυνα "Όπως φαίνεται , προσπάθησαν να τονίσουν την ίδέα της άσΦαλείας με το να μην άφήνουν τα ρομποτ να κινoUν-

ρίες του;»

Ό Μεταλλευτικος Σταθμος φαινόταν σαν ενας μαυρος

κύκλος στον χάρτη και ΟΙ λεπτες δι ακεκομμένες γραμμες

που εδειχναν τις γαλαρίες ξαπλωνόνταν σαν δίχτυ άράχνης γύρω του

Ό Ντόνο6αν μελέτησε το έπεξηγηματικο ύπόμνημα που 6ρισκόταν στο κάτω μέρος του χάρτη « Δές έδω», είπε «Αύ­τες οί μικρές μαυρες κουκίδες δείχνουν τα ανοίγματα που όδηγοUν απο τις γαλαρίες σTlΙν έπι φάνεια και αύτο έδω

κή σου crToArI», εΊπε 1κανοποιημένος

' Ήταν ή πρώτη φορα που ε6αζαν τις στολΕς αύτές,­ένω δεν εΊχαν φανταστη οτι θα τις χρησιμοποιουσαν ποτ ε

- και τις δοκίμασαν με α60λες κινήσεις

Οί μονωτικες στολΕς ήταν πιο όγκώδεις και πιο άχαρες

άπο τις συνηθισμένες στολες του διαστήματος ήταν ομως

ποΜ πιο έλαφρ lές γιατι ήταν κατασκευασμένες έξ όλοκλή­ρου άπο μη μεταλλικες ουσίες 'Αποτελουνταν άπο εναλλασ­ σόμενα στρώματα πυρίμαχου πλαστικου και φελλου είδικα

έπεξεργασμένου και ήταν έφοδιασμένες 'με σύστημα που άφαιρουσε τιΊν ύγρασία του άέρος Οί μονωτικες στο­

Ή φωνη του Πάουελ ακούστηκε, άλλιωμένη άτtO το ά­σύρματο τηλέφωνο «ΕΤσαι ετοι μος να μας πας στην έξοδο

1 3α ; »

«Μάλιστα 'Αφέντη»

Εύτυχως σκέφτηκε ό Πάουελ, μπορει να μην εχουν

σύ-Οϊημα ελέγχ υ εξ άποστάσεως, τουλάχιστον δμως, εχουν

δέκτη ασυρμάτου « Κ αοάλλησε ενα απο τα άλλα, Μάϊκ», εΊπε στον ΝτόνοΟαν

Πάτησε στον αυτοσχέδιο αναοολέα και ανέΟηκε Ή θέ­

ση ήταν άνετη Ή πλάτη του ρομποτ ήταν επίτηδες σχε­διασμένη, με ενα μακρόστενο αύλάκ ι στον κάθε ώμο γ ι α τα πόδια και δύο προεξοχες σαν αύτια που Ο προορισμός τους ήταν τώρα αύτονόητος

Ό Πάουελ αρπαξε τ' αυτια και εστριψε το κεφάλι τoιJ ρομπότ Το υποζύγ ι ό του γύρισε αργα και επιβλητι κά

«'Εμπρός, ξεκίνα, Βουκεφάλα» ΤΟ κέφ ι του δμως ήταν εν­τελως επιφανειακό

Τ α γ ιγαντιαια ρομποτ ξεκίνησαν αργα αργά, με μηχα­νικη ακρίβεια, πέρασαν Τ11ν πόρτα που ήταν μόλις τριάντα πόντους πιο ψηλη απ' αύτά, αναγκάζοντας τοuς δυο ανθρώ­πους να σκύψουν βιαστικα το κεφάλι τους, πέρασαν εναν στενο διάδρομο στον όποιο τα ηοεμα βήματά τους αντηχου­σαν ρυθμlκα και εφτασαν στην αεροστεγη εξοδο

ΤΟ μακρυ χωρις αέρα τουνελ που χανόταν στο 6άθος εκανε τον Πάουελ ν' αντιληφθη πιο εντονα το πραγματ ικο μέγεθος του εργου που κατόρ9ωσε ή Π ρώτη 'Αποστολή, με

τα πρωτόγονα ρομπότ της και παρ α το γεγονος δτι ήταν αναγκασμένη ν' αρχίση απο το μηδέν Μπορει να εΊχε Cxπo­τύχη, αλλα ή αποτυχία της εΊχε, ξεπεράσει σε αποτελέσμα­

τα τις συνηθισμένες επ ιτυχίες στο υπόλοιπο Ήλιακο Σ ύ­

στημα

τα ρομποτ περπατουσαν αργα με ρυθμο που ποτε δεν Ciλλαζε και με 6ή ματα που ποτ€: δεν μεγάλωναν

Ό Π άουελ μ ίλησε πρωτος «�Oπως βλέπης, δλες οί γα­λαρίες, εΊναι κατάφωτες και ή θερμοκρασία τους εΤναι στα φυσιολογι κα επίπεδα της Γης Κατα πασα πιθανότητα αυ­

το γινόταν σ' όλα τα δέκα χρόνια που Ο Σταθμος εμεινε αδειος»

«πως γίνεται αυτό; »

«Φτηνη ενέργεια Ή π ι ο Φ1ΗVη σ ' όλο το ηλιακο σΟΟτη­

μα Ή ήλιακη ενέργε ια φυσlκα και τέτοια ύπάρχεl με το παραπάνω στην προσηλ ιακη πλευρα του Έρμη Γι' αύτο

το λόγο εκτισαν τον σταθμο σε μέρος εκτεθημένο στον Η­

λ ιος και σχι σΤ1Ίν σκια ένος 6ουνου Ό Σ ταθμος εΤναι στην

πραγματικότητα ενας πελώριος μετατροπέας 'Ενεργείας

Ή θερμότητα μ�τατρέπεται σε ήλεκτρισμό, φως, μηχανικη ενέργεια και οτιδήποτε &λλο θέλεις Κ αι ετσι ταυτόχρονα

ό Σ ταθμος αποκτα την ενέργεια που θέλει και ψύχεται μα­ζί»

«�AKoυ δω» , εΤπε Ο Ντόνο6αν «' Όλα αύτα εΤναι πολι, μορφωτικά, αλλα μπορείς v' αλλάξης θέμα; Κ ατα σύμπτω­

ση ή μετατροπη της ενεργείας για την οποία μ ι λας

γίνε-ται κυρίως απο τις μπαταρίες των φωτοκυττάρων και το

θέμα αύτο είναι κάπως οδυνηρο για μένα προς το παρόν»

Ό Πάουελ μούγκρισε κάτ ι σιγα και οταν ό Ντόνο6αν

διέκοψε την σιωπη που έπακολοί;θησε μ ίλησε γ ια ενα έντε­λως διαφορετι κο θέμα «Δεν μου λες Γκρέγκ, τί διάολο λες

_ Εύτυχως που το κράνος της στολης τους ηταν έφοδια­

σμένq;.με αvτιηλιαKα φίλτρα υοσο ώραίΌ και αν ηϊαν το θέα­

μα, ,μια ματια στο φως του ήλιου μέσα απο σκέτο γυαλι Θα­

ηταν αρκετη γ ι α να Τιίφλωθουν αμέσως

'Ο Ντόνο6αν κοίταξε το θερμόμετρο που ηταν τοποθε­τημένο στον καρπο του χεριου της στολης του «Θεε και Κύ­ριε ! , ή θερμοκρασία ειναι 80 6αθμοι Κ ελσίου»

πο τα πιο πηκτικα στοιχε:ί'α και ένώσεις που είναι αρκετα 6αρεις γ ια να τοΙΙς συγκρατη ή 6αρύτης του Έρμη Τέτοια στοιχεί'α εΊνα ι π.χ το σελήνιο, το Ιώδιο, Ο ύδράργυΡΟζ, το γάλλιο, ""(Ο κάλλιο, το 6ισμούθ ιο, τα πηκτικα οξείδια κ.λ.π

Οί ατμοι αυτοι οταν 6ρεΘουν σε σκιερα μέρη, συμπυκνώ­νονται Kai ετσι χάνουν �'να μέρος απο τιΊν θεΡuότητά τους Είναι [να εΊδος γ ι γάντιου αποστακτηρα � Αν κοιτάξης γύρω σου θα ορ:ις, κατ α πασα πιθανότητα, δτι ή πλευρα του γκρεμου ' εΊναι σκεπασμένη μέ, ας την πουμε, πάχνη CXΠO

θειάφι η δροσοστάΜ;ς απο ύδράργυρο Φυσικα έμας δεν μας ένοχλεί αυτό Τί εΊναι ογδόντα ψωρο6αθμοι γ ια τις στο­λές μας»

Έν τω μεταξυ ό Πάουελ είχε ρυΘμίσει τα κυάλ ια και ε­

μοιαζε σαν σαλιγκάρι με τεντωμένες τις κεραΊες του 'Ο Ντόνο6αν τον παρατηρουσε ανυπόμονα « Βλέπεις τί­ποτε ;»

'Ο αλλος δεν απήντησε αμέσως, και δταν μ ίλησε, ή φω­

νή του ηταν σκεπτικη αλλα και γεμάτη ανησυχία «Έκει στο 6άθος του ορίζοντα βλέπω μ ι α σκοτεινη κηλίδα που θα πρέπει να εΤναι ή λίμνη με το σελήνιο Β ρίσκεται στη σω­στη θέση, σύμφωνα με τον χάρτη 'Αλλα δεν βλέπω τον

Σ πίντω>

Σ την προσπάθειά του να δη καλλίτερα δ Πάουελ εΤχε ασυναίσθητα σκαρφαλώσει έπάνω στο ρομπστ και τώρα στεκόταν, οχι πoΛU σταθερά, ορθιος έπάνω στους ώμους τou Με τα πόδια ανοι χτα και τα μάτια τεντωμένα, έβλε­

«Τον 6λέπω», φώναξε «'Εμπρός, παμε»

'Ο Πάοuελ εΤχε ξανακαθίσει έπΆVω στο ρομποτ και με

«Π ιο γ ρήγορα», φώναξε ό Ντόνοβαν Τ ίποτα Ό ρUΘμoς δεν άλλαξε

«Δεν βγαίνει τίποτα», απάντησε ό Πάουελ «Οί σακα­ράκες αυτες εχουν μία μόνο ταχύτητα 'Ή μήπως νόμιζες

δη εχουν αυτόματο ρυθ μ ι στη ταχύτητος ; »

Είχαν βγη απο την σκ ια και το φως του ηλι ου επεσε έ­πάνω τους σαν μ ι α υγρη φωηα και χύΘηκε γύρω τους

Ό Ντόνοβαν εσκυψε το κεφάλι του «ουφ Έγω το φαν­τάζομαι , είναι ή ιδέα μου, η πραγ ματικα κάνει ζέστη ; »

« Σ ύντομα θ::Χ αισθανθης περισσότερη ζέστη», ήταν ή

απάντηση «Μην χάνης τον Σ πίντυ απα τα μάτια σου»

Το ρομποτ S.P.D 1 3 ηταν τώρα αρκετα κοντα γ ι α να

δ ιακρίνονται οί λεπτομέρειές του Το κομψο αεροδυναμ ι κο σωμα του άστραφτε καθως πηδουσε με ο.νεση και ταχύτη­

τα πάνω στο ανώμαλο εδαφος Το ονομά του * που ήταν φυ­σικα παρμένο απσ τ' αρχικα Τ11ς σει ρας του, του ταίριαζε απόλυτα, γ ιατι τα μοντέλλα S.P.D ήταν τα πιο ταχυκί­νητα ρομπότ, που είχε κατασκευάσει μέχρι τότε ή Α.Ε Ρο­μποτ και Μηχανι κων 'Ανθρώπων των Η Π Α

«'Έ ! Σ πίντυ», φώναξε ό Ντόνοβαν και κούνησε με μα­νία το χέρι του

, Σ πίντυ», φώναξε και ό Πάουελ «'Έλα δω»

' ,; απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους και στο περι­πλαν< , μενο ρομπΟτ είχε τώρα μειωθη αρκετά, περισσότερο χάρι ς στι ς προσπάθειες του Σ πίντυ, παρα στο αργο περ­πάτημα των πενηντάχρονων αρχαίων υποζυγίων του Πάουελ και του Ντόνοβαν

Τώρα είχαν φτάσε ι αρκετα κοντα και μποροίΊσαν να δουν

ση ό Σ πίντυ περπατουσε παράξενα, παραπατουσε και κλυ­δων ιζόταν δεξ ι ά, αριστερα και τότε, έν{) ό Πάουελ κουνουσε ξανα το χέρι του και εβαζε τον μ ι κρο πομπο ασυρμάτου που ήταν τοποθετημένο στο κράνος της στολης του - στην μεγαλύτερη ενταση ετοιμος γ ι α να ξαναφωνάξη, ό Σπίντυ σήκωσε τα μάτια του απο το εΟΟφος και τους εΊδε

Ό Σπίντυ σταμάτησε απότομα και εμεινε γ ι α λίγο

α-* Σ.τ.μ ΣπΙντυ = Υρ+Ιγορος, ταχ·jζ

κίνητος με ενα ελαφρό, ανεπαίσθητο λ ίκνισμα σαν να κουνιόνταν απο ενα έλαφρο άνεμο

Ό Πάουελ τοΟ φώναξε «Έν τάξει , Σπίντυ, ελα δω, παι­

δί μου»

Και τότε ή τεχνητη φωνη τοΟ Σ πίντυ αντήχησε για πρώτη φορΟ: στ' ακουστικα του ασυρμάτου τοΟ Πάουελ

'Ο Σ πίντυ ελεγε «Μα το λύκο ας παίξουμε � Ας παί­ξουμε κυνηγητό Καμια αγάπη δεν μπορεΊ να κόψη το μα­χαί'ρι μας στα δύο Γιατι εΊμαι ή μικρη ή μαργαρίτα, ή γλυ­κειά, ή μικρη ή μαργαρίτα ΓιοΟπι ! ! ! ! » και γυρίζοντας a­πότομα αρχισε να τρέχη πίσω απο κει απ' απου είχε ελθει

με τέτοια ταχύτητα και άρμη που σήκωνε πίσω του σύννεφο την σκόνη

Και τα τελΕUταια του λόγια, πριν χαθη στο βάθος τοΟ ορίζοντα, ήταν «Κ άτω απο την μεγάλη όξυα φύτρωνε ενα

μ ικρο λουλοΟδl», που συνοδεύτηκαν άπο ενα παράξενο με­ταλλ ικο �xo που θα μπορουσε κανεις να πη στ ι εμοιαζε να είναι λόξυγκας

'Ο Ντόνοοαν είπε απνοα «ΠοΟ άραγε εμαΘε να τραγου­

δα όπερέττες; Γκρεγκ αυτος κάνει σαν να εlναι να εΤναι μεθυσμένος»

«Καλα που μοΟ το ειπες», ήταν ή πικρόχολη απάντηση

« ' Αλλιως μόνος μου δ�ν θα το καταλάβαινα ποτέ Ν Αντε παμε στην σκι α τοΟ βράχου Άρχίζω και ψήνομαι απο την ζέστη»

την γεμάτη απελπισία σιωπη που επακολούΘησε την εσπασε ά Πάουελ «Κατ' αρχή», είπε, «ό Σπίντυ δεν είναι μεθυσμένος - με την εννοια που μεθοΟν οί ανΘρωποι -Υιατι εΤναι ρομποτ και τα ρομποτ δεν μποροΟν να πιουν και

να μεθύσουν Έν τούτοις εχει πάθει κάτι, που τον εφερε

σε μια κατάσταση που αντιστοιχει στη μέθη»

« Για μένα εΊναι μεθυσμένος», εΊπε εντονα ά Ντόνοβαν,

«και το μόνο που ξέρω, εΊναι, στι νομ ίζει στι παίζουμε Και εμεΊς δεν παίζουμε Για μας είναι ζήτημα ζωης και θανά­του, ένος πολυ ανατρ ιχιαστικοΟ θανάτου»

« Έν τάξει, μην παvικοβάλλεσαι Σ το κάτω κάτω ενα ρομποτ δεν εΤναι παρα ενα ρομπότ "Όταν βροΟμε τί επαθε

θα το · φτιάξουμε και θα συvεχίσουμε την δουλει ά μας»

«'Όταν», είπε κατσουφιασμένος ά Ντόνοβαν

'Ο Πάουελ δεν τοΟ εδωσε σημασία «'Ο Σπίντυ εΤναι

απόλυτα προσαρμοσμένος στο φυσιολογικο περιβάλλον του Έρμη Άλλα ή περlOχη αυτη έδω», και με το χέρι του εκα­

νε μια κυκλ ικη κίνηση, «είναι χωρις αντίρρηση, αφύσικη Στο γεγονcς αυτο θα πρέπει να στηρίξουμε τις έρευνές μας Και για ν' αρχίσουμε, πως σχηματίστηκαν τα κρύσταλλα αυτά; ΤΟ πιθανότερον εΤναι στι σχηματίστηκαν άπο ενα ύ­ΥΡΟ που ψύχεται σιγα σιγά πως δμως θα 6ρέθηκε Ενα υγΡΟ

τόσο θερ μο ωστε να μπορη να ψηθη κάτω απο τον ηλιο τοΟ Έρμη ; »

«Θα εΤναι ήφαιστειογενές», είπε ό Ντόν06αν, χωρις κα­θυστέρηση και ό Π6:0υελ κοκκάλωσε

«Άπο παιδι και απο τρελλΟ μαθαίνεις Τ!Ίν αλήθεια», ει­

πε με σιγανη παράξενη φωνη και εμεινε ακίνητος γ ι α πένίε λεπτά

Κ ατόπιν ρώτησε, «Γιά πές μου, Ν\άϊκ, τί ακρι 6ως εΊπες στον Σ πίντυ, δταν τον εστε ιλε ς να φέρη σελΓlνι ο ; »

και φέρε Αυτο εΊπα δλ ο Τ ί περ ισσότερο η9ελcς ν6: του

πω ; »

«Δε.ν του είπες δη ηϊαν αμεση ανά Υ :< η να εχτελCση ηΊν διαΤαΥη αυTlΙ, του το ε"ίπες ; »

«Για ποιό λόγο; » ηταν μ ια συνηθ ισμένη ΠεΡ ίπτωση»

Ό Π άο υ ελ αναστΙναξε «Καλά, Ο,ΤΙ εγ ιν ε, εγ : νε, τώρα δμως β ρισκόμαστε σε πολCJ δύσκολη θέση» Ε.ίχε ξεπεζέψει

στο μεταςυ απο το ρομποτ και καθό ίαν χc ψω στο έδαφος,

με τιιν πλάτη αι<ουμπισμένη στον τοίχο τoCι γl φ:Ξ:μου Ό Ντόν06αν πrΊγε, κά6ησε δ ι πλα του κο:ι τον επιασε απο τα­μπράτσο Στό 6άθος μα:φυct Το καφτο φΙCς του ηλ ιου φαι­νόταν σαν να τους πε ρίμ ε ε , δπως ή γάτα το ποντ ίκι, και δίπλα του ς τα δ,.1ο πελωρια ρομ,τοτ ηταν αόρατα μέσα στο σκοτάδι , έκτος 6:�Ta τα σΚΩυροι<όΚfC ι να φοτcηλεκτρ ικΟ: μάτια

τους που τους κοίταζαν ai< iVηTa, σταθε.ρα και άδί άφορα 'Α­διάφορα 'Όπως κ ι ' cλcς ταυ τος ό θανατηφόρος Έρμής που ηταν τόσο πρΛ::' κακότυχος δσο μ ί κ ρος στο μέγεΘος

Ή φωνη-TOCι Π6:0ι;ελ ηταν γ εμάτη ενταση οταν στηκε στα ακουσTl κα του ασυρ μάτο υ του Ντόνο6αν «Λο ι­

cXKO!.1-πόν, τώρα "Ας αρχ ίσαυ !-,.ε μΙ τους Τ ΡΕις δασ:ΚΟ'Jς Νόμους συμπεριφορδ:ς των Ρομποτ - τo:�'ς Τ,πις Νόμους που εΤνα ι

οί πιο 6αθεια και εντονα χαραγμένοι στον ποζιτρονικον εγ­κέφαλο κάθε ρομπότ» Και αρχ ισε, μ ε, Ρ{J ντας μέσα στο σκοτάδι με τα γαντοφορεμένα δάχτυλά του

«VΕχουμε και λέμΕ π ρωτος Νόμος ΤΟ ρομποτ δεν επι­τρέπεται να 6λάψη τον ανθρωπο, η, με την αδράνε ι ά του, να έπlτρέψη να πάθη ό άνθρωπος κακό»

« Σ ωστά»

«Δεύτερος Νόμος», συνέχ ισε ό Πάοuελ «Το ρομπι); πρέ­

ΠΕΙ να ύπακο6η στι ς διαταγες που λαμ6άνει απο τον ανθρω­

πο, εκτος εαν οί διαταγες αυτες αντιτίθΕνται σΤΟ'J πρωτο Νόμο»

«Σ ωστΦ

« Κ αι δ Τρίτος " Ενα ρομποτ πρέπει να προστατεύη την ύπαρξή του, εφ' σσον ή φροντίδα αύτη δΕ:ν συγκρούεται με τον Π ρ&nο και Δεύτερο Νόμο»

«την εξήγηση αιφ ι 6ως της δλης καταστάσεως Ή σύγ­κρουση α'.ιαμεσα στους διαφόρους κανόνες που βρίσκονται τυπωμένΟί στον εγκέφαλο κάθε ρoμτroτ α'ίρεται σύμφωνα με

-τα ποζιτρονlκα ΔUναμΙKα που δημ ιουργοΟν οι κανόνες αύτοί μέσα στο\! εγκέφαλο � Ας υποθέσουμε δτι ενα ρομποτ εκτε­λώντας την αποστολή του, βρεθη προ κ ινδύνου και άντιλαμ­δάνεται τον κίνδυνο Τότε το δυναμικο ,του δημ ιουργεί αύ­-τομάτως ό 30ς Νόμος το εμποδίζει να εκτελέση την απο­στολη αύτη και δεν εκτίθεται σε κίνδυνο "Ας υποθέσουμε δμως στι κάποιος άνθρωπος το δια-τάζει να κάνη την επι­

κ ίνδυνη αύτη αποστολή Σ την περίπ-rωση αύτή , δ 20ς Νό­μος δημ ιουργει ενα αντίθετο δυναμ ικό, Ισχυρότερο ό:ττο το προηγούμενο και το ρομποτ ενεργεί παρ' δλο δτι κ ινδυνεύει

ή ϋπαρξή του»

«Καλά, α{nα εΊναι Υνωσ-τα 1ΤΡάΥμα-τα Και -τ\ μ' α&τό;�

« �Aς πάρουμε την περίπτωση του Σ πίvτυ Ό Σπίvτυ εΤναl ενα απο τα πιο και νούργ ια μοντέλλα, έξαιρετι κα εΙδι­κευμένο και κοστίζει δσο κι' ενα θωρηκτό Δεν είναι κάτι που χαραμίζεται εσKoλα�)

� K αι λοιπόν ; »

«Λοιπόν, ό 30ς Νόμος στην περίπτωση αυτη εχει ένι­σχυθη αρκετα - το ανέφεραν είδικα και τα προσπέκτους των μοντέλλων S Ρ D.- και ετσι ό βαθμος αvτιδράσεώς του στον κίνδυνο ε'ίναι ασυνήθιστα υψηλός ' Απο την άλλη μεριά, σταν τον εστε ιλες να 6ρη το σελήνιο, τον διέταξες κάπως άτονα και χωρις να δώσης Ιδιαίτερη εμφαση 'Έτσι

ή ενταση του δυναμικου του 20υ Νόμου ήταν κάπως αδύ­νατη Μια στ ιγμή ! μην πης ακόμη τίποτε Έγω άπλως α­ναφέρω πως εχουν τα πράγματα»

«' Εντάξει , συνέχ ισε Ν ομ ίζω στι αρχίζω να καταλαβαί­νω»

« Κ ατάλαβες λοιπον πως εγιναν τα πράγματα, ετσι ; Γύρω από την λ ί μνη με το σελήνιο υπάρχει κάποιος κ ίνδυ­νος Ό κίνδυνος αυτος μεγαλώνε ι δσο ό Σ πίντυ πλησιάζη στη λ ί μνη και σε μια C:ψισμένη απόσταση απ' αύτή, τό δυ­ναμικο που δημ ιουργεί' ό Τρ ίτος Νόμος, που ήταν έξ αρχης ασυνήθ ιστα υψηλός, εξουδετερώνει το δυναμικο του Δευτέ­ρου Νόμου, που ηταν, αντίθετα, εξ αρχής ασυνήθ ιστα χα­μηλό»

Ό Ντόνο6αν σηK(�θηKε ξαναμένος « Κ αι τότε, επέρχε­ται Ισορροπία ΤΟ κατάλαβα Ό Τρίτος Ι\:όμος τον σπρώ­χνει πίσω και ό Δεύτερος προς τα εμπρός»

« Κ αι ετσι αl<ολουθει μ ι α κυκλ ικη πορεία γύρω από τιΊν

λ ί μνη με το σελήνι ο, που αποτελεΊται απο το γεωμετρι κο τόπο τών σημε ίων στα όποία τα δύο δυναμ ι κ α ΙσορροπOUν

Κ α ί , εαν δεν κάνουμε κάτ ι , θα γυρίζη γύρω - γ ύρω, γ ι α πάν­-ται και θα μας ξεφεύγη πάντα» Ι< αι Ci Jvέχ ισε σε π ι ο σκε­

Ό Ντόνοοαν ξεΡοκατάπι ε δυνατά» «Μονοξείδι ο τoιJ αν­

θρακος σt;ν σ ίδηρος μας δίνουν καρ60ξύλ ιο του σιδ;'lΡCU TΓOU

είναι «μ ια τ:ηκτι!cη ενωση»

« Κ α ι Ενα ρομποτ», πρόσθεσε ό Π&οu:cλ, «είναι κατα­σκευασμένο σχεδον μόνο απα υίδερ:)�' Κ α ι υυνέχ ισε σκιι­

θρωπά « Κ α μ ι α μέθ080ς σuλλογ ισμου δεν τα βγάζΕΙ πέρα μπρος σTlΙν επαγωγική Β ρήκαμε δλα τα στo! xεlα του προ-6λήματος, έκτος άπο την λύση του Μόνοι μας Si.v μποροU­

με να πάροuμε το σελήν:ο είμαστε πολυ μακρυ6: Δεν μπο­

ρουμε να στείλουμε αuτα ESCJ τα αλογο - ρο μ-:τότ, γιατ! δεν μποροUν να πανε μόνα τοuς κα! δε , IlTΓopoCv νσ τρέξουν τό­