1984 - tzortz orgouel

Ακόμ.ι:χ και στους διαδρόμ.ους που οδηγούσαν στα εξωτερικά φράγμ.ατα, περιφέρονταν φύλακες μ.ε όψη γορίλα, ντυμ.έ­ ώρα της ημ.έρας, είχε θυσιάσει το γεύμ.ι:χ του στην καντίνα και ήξερε π

'Γο oλoxλ"~Pωτιχό χα.θεστc,'Jς του λ'Ιεγάλου Αδελφού, πα.ρωωλουθώντα.ς συνεχώς τους πάντες χα.ι τα πάντα μέσα α.πό α.μέτρητες διαδρασηχές , Ω' ι ' ) , ' ' ' r ' : ' ' ' ι

1984

ΧΙΛΙΑ ΕΝΝΙΑΚΟΣΙΑ ΟΓΔΟΝΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ

CACTUS EDITIONS

46, Panepistimiou Str., Athens 106 78

ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

1984

Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα

ΚΑΚΤΟΣ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ι

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΛΑΜΠΡΗ κρύα μέρα του Απρίλη, κα~ τα ρoλόγ~α έδε~χναν

μία το μεσΎjμέρ~ Ο Γουίνστον Σμιθ, με το π~γoύν~ χωμένο στο στήθος προσπαθώντας ν' απoφύγε~ τον απαίσ~o άνεμο, γλίστρησε

μέσ' από τ~ς γυάλ~νες πόρτες του Μεγάρου της Νίκης, κoυ~αλώ­

ντας μαζί του κ~ ένα στρό~~λo σκόνης ανάκατης με άμμο

Ο δ~άδρoμoς ανέδιδε μ~α ανάμ.ε~κτη μ.υρωδ~ά από ~ρασμ.ένo λά­χανο κα~ παλ~ά κoυρελ~ασμένα χαλ~ά Στην άκρη του δ~αδρόμoυ ή­

ταν καρφωμένη στον τοίχο ~α πελώρ~ έϊΧΡωμη αφίσα 'Eδε~χνε ένα γ~γάντιo πρόσωπο, πάνω από ένα μέτρο πλατύ: ήταν το πρόσωπο

ενός ανθρώπου γύρω στα σαράντα πέντε, με παχύ μαύρο μoυστάκ~ κα~ τραχ~ά αρρενωπά χαρακτηρ~στ~κά Ο Γουίνστον κατευθύνθηκε

προς τη σκάλα Mάτα~o να επ~χεφήσε~ ν' ανέ~ε~ με το ασανσέρ

Ακόμα κα~ στ~ς καλές εποχές, σπάν~α λε~τoυργoύσε, κα~ τώρα μιi­λ~στα είχανε κόΨε~ το ηλεκτρ~κό όλο το πρωΙ Αυτό αποτελούσε ένα

από τα μέτρα της o~κoνoμίας που λάμ~αναν γ~α την πρoετo~μασία της E~δoμάδας Μίσους Έπρεπε ν' ανέ~ε~ εφτά πατώματα, κ~ ο

Γουίνστον, που ήταν τp~άντα εννέα χρονών κα~ υπέφερε από μ~α πληγή στο δεξ~ό του αστράγαλο, ανέ~α~νε σ~γά σ~γά κα~ με πολλές

στάσε~ς Σε κάθε πάτωμα, απέναντ~ από το ασανσέρ, η ίδια αφίσα

με το γιγάντ~o πρόσωπο σε παρατηρούσε από τον τοίχο Ήταν μ~α από αυτές τ~ς φωτογραφίες που είνα~ έτσ~ φτ~αγμένες, ώστε τα

φωνή ερχόταν από μια μα.κρόστενη μεταλλική πλάκα που ήταν σαν

θαμπός καθρέφτης και αποτελούσε μέρος της επιφάνειας του δεξιού τοΙχου Ο ΓουΙνστον γύρισε έναν διακόπτη, και η φωνή εξασθένησε

γωνιά Μέσα στις δίνες του ανέμου στρo~ιλίζoνταν σκόνη και σκι­

σμένα παλιόχαρτα, και παρ' όλο που ο ήλιος έλαμπε κι·ο ουρανός είχε ένα σκληρό γαλάζιο χρώμα., όλα φαίνονταν άχρωμα., εκτός από τις αφΙσες που ήταν κολλημένες παντού Το πρόσωπο με το μεγά­

ΠΙσω από την πλάτη του Γουίνστον, η φωνή από την τηλεοθό­

νη φλυαρούσε ακόμα για το σΙδερο και για την υπερκάλυψη του

Ένατου Τριετούς Πλάνου Η τηλεοθόνη ήταν ταυτόχρονα πομπός και δέκτης Μπορούσε να συλλά~ει κάθε θόρυ60 προερχόμενο από

ψει μπορούσε κανείς Θα μπορούσε ακόμα να οιανοηθεί ότι πα­ρακολουθούσαν τους πάντες συνεχώς Σε κάθε περίπτωση, μπο-

και ασπρο πανω απο το γυμνο τοπιο υτο, σκεφτηκε με μια

α-όριστη απoστpoφ~, αυτό ~ταν το Λονοίνο, η πρωτεύουσα της Πρώ­

της Πεpιoχ~ς, η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια της Ωκε­ανίας Προσπάθησε να στύψει το μυαλό του να bρει κάτι από τα παιοικά του χρόνια, κάτι που να τον κάνει να θυμηθεί αν το Λον­

οίνο ~τανε πάντα έτσι Yπ~pχε άραγε πάντα αυτ~ η θέα των

πιων σπιτιων του cιεκατoυ ενατου αιωνα, αυτοι οι τοιχοι οι

στηριγ-μένοι σε ξύλινα οοκάρια, αυτά τα χαρτόνια που αντικαθιστούσαν τα τζάμια στα παράθυρα, οι στέγες από λαμαρίνα κι αυτοί οι ξεχαρ­

bαλωμένοι φράχτες των κ~πων; Yπ~pχε πάντα η θέα των bομ­

bαροισμένων περιοχών, όπου η σκόνη από τους σΟbάοες σΤΡΟbιλι­

ζόταν στον αέρα κι οι θάμνοι πρόbαλλαν ανάμεσα από τους σωρούς των ερειπίων; Και οι περιοχές όπου οι bόμbες χέρσωσαν μεγάλες

καταμεριζόταν ολόκληρος ο κυ()ερνητικός μηχανισμός Το Υπουρ­

γείο Aλ~θειας που ασχολούνταν με την ειεησεογραφία, την ψυχα­γωγία, την εκπαίεευση και τις καλές τέχνες Το Υπουργείο Eφ~νης που ~ταν αρμόεto για τον πόλεμο Το Υπουργείο Αγάπης που με­ριμνούσε για την τ~ρηση της τάξης Και το Υπουργείο Αφθονίας που ~ταν υπεύθυνο για τις οικονομικές υποθέσεις Τα ονόματά τους στη Νέα Ομιλία ήταν ΥΠΑΛ, ΥΠΕΙΡ, ΥΠΑΓ και ΥΠΑΦ

εκτελούσες επίσημ.η υπηρεσία, αλλά και τότε έπρεπε να διασχίσεις ένα δαίδαλο από συρμ.ατοπλεγμ.ένα εμ.πόδια, χαλύ6δινες πόρτες και

κρυφά πολυ60λεία Ακόμ.ι:χ και στους διαδρόμ.ους που οδηγούσαν στα εξωτερικά φράγμ.ατα, περιφέρονταν φύλακες μ.ε όψη γορίλα, ντυμ.έ­

ώρα της ημ.έρας, είχε θυσιάσει το γεύμ.ι:χ του στην καντίνα και ήξερε πολύ καλά ότι δεν υπήρχε ίχνος φαγητού στην κουζίνα, εκτός από

ένα ξεΡοκόμ.μ.ι:χτο μ.ι:χύρο ψωμ.ί που έπρεπε να φυλάξει για το αυριανό

πρόγευμ.ι:χ Κατέ6ι:χσε από το ράφι ένα μ.πoυκfι.λι άχρωμ.ο υγρό μ.ε μ.tι:x σκέτη άσπρη ετικέτα που έγραφε ΤΖΙΝ ΝΙΚΗΣ Ανέδιδε μ.ια λιπαρή άσχημ.η μ.υρωδιά που έφερνε αναγούλα, κάτι σαν κινέζικο ποτό από ρύζι Ο Γουίνστον γέμ.ισε ένα φλιτζάνι, προετοίμ.ι:χσε τον εαυτό του για το εΠεΡχόμ.ενο σοκ και το κατάπιε όπως πίνει κανείς ένα φάρ­

φόρο, ένα μ.ελανοδοχείο κι ένα χοντρό άγραφο τετράδιο, σχήμ.ι:χτος τετάρτου, μ.ε σκληρό εξώφυλλο και κόκκινη ράχη

Για κάποιο λόγο, η τηλεοθόνη στο λί6ινγχ ρουμ ήταν τοποθε­

τημ.ένη ασυνήθιστα Αντί να είναι, όπως ήταν το κανονικό, στον

ακρινό τοίχο, απ' όπου θα μ.πορούσε να επιθεωρεί όλο το δωμ.σ.τιο,

6ρισχόταν στο μακρύτερο τοίχο, απέναντι απ' το παράθυρο Στη μια

πλευρά του υπήρχε μια μικρή εσοχή όπου καθόταν τώρα ο Γουίν­στον, η οποία, όταν χτιζόταν το διαμέρισμα, φαίνεται ότι προοριζόταν

για ράφια 6ι6λιοθήκης Με το να κάθεται σ' αυτή την εσοχή, και προς τα πίσω, ο Γουίνστον κατάφερνε να 6ρίσκεται έξω από το οπτικό πεδίο της τηλεοθόνης Μπορούσαν 6έ6αια να τον ακούν,

ίνστον μπορούσε πάντως να υποθέσει ότι το τετράδιο ήταν πιο

παλιό Το είχε δει πεταμένο στη 6ιτρίνα ενός άθλιου μικρού πα­

λαιοπωλείου σε μια 6ρομερή συνοικία (σε ποια ακρι6ώς δεν θυμό­ταν) κι αμέσως κυριεύτηκε από την ακατανίκητη επιθυμία να το

αποκτήσει Τα μέλη του Κόμματος υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να

πηγαίνουν σε συνηθισμένα μαγαζιά (<<να συναλλάσσονται με την

ελεύθερη αγορά» το έλεγαν), αλλά ο κανόνας δεν τηρούνταν αυστη­

ρά, γιατί υπήρχαν διάφορα πράγματα, κορδόνια παπουτσιών, φέρ' ειπείν, και ξυραφάκια, που ήταν αδύνατο να προμηθευτεί κανείς με άλλο τρόπο Είχε ρίξει μια γρήγορη ματιά πάνω κάτω στο δρόμο, μετά γλίστρησε στο μαγαζί και αγόρασε το τετράδιο για δυόμισι

δολάρια Εκείνη τη στιγμή δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι το ήθελε για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό Το πήγε σπίτι του μέσα στο χαρτοφύ­λακά του, έχοντας ένα αίσθημα ενοχής Ακόμα και άγραφο τον

εξέθετε σε κίνδυνο

Αυτό που επρόκειτο να κάνει ήταν ν' αρχίσει να κρατάει ημε­ρολόγιο Τούτη η πράξη δεν ήταν παράνομη (τίποτα δεν ήταν πα­ράνομο, αφού δεν υπήρχαν πια νόμοι), αλλά, αν τον ανακάλυπταν,

ήταν σίγουρο πως θα τον τιμωρούσαν με θάνατο ή τουλάχιστον με

, " " Ο Γ' 'Ι> λ

εικοσι πεντε χρονια καταναγκαστικα εργα ουινστον εοα ε μια

πένα στον κοντυλοφόρο και την καθάρισε Η πένα ήταν αρχαϊκό εργαλείο που σπάνια το χρησψ.οποιούσαν ακόμα και για υπογραφές' την είχε προμηθευτεί κρυφά, και με όυσχολία, απλώς και μόνο

επειδή είχε το αίσθημα ότι σ' αυτό το όμορφο χι:χρτί άξιζε να γράψεις

με αληθινή πένα αντί να γρατσουνίσεις με στυλό Πραγματικά, όεν ήταν συνηθισμένος να γράφει με το χέρι Εκτός από πολύ σύντομες σημειώσεις, συνήθως υπαγόρευε τα πάντα στο φωνογράφο, πράγμα που αποκλειόταν φυσικά στην προκειμένη περίπτωση Βούτηξε την πένα στο μελάνι και για ένα όευτερόλεπτο όίστασε Μια τρεμούλα συντάραξε τα σωθικά του Το παν ήταν ν' αρχίσει να γράφει στο

χαρτΙ Με μικρά αόέξια γράμματα έγραψε:

Έγειρε πίσω Τον κυρίευσε μια αίσθηση απόλυτης αόυναμίας Κατ' αρχήν, όεν ήταν καθόλου 6έ6αιος ότι αυτός ο χρόνος ήταν το

,

τετοιο

Για λίγη ώρι:χ καθόταν κοιτάζοντας το χι:χρτί σαχ.χαζός Η τη­

λεοθόνη άλλαξε και μετέόιόε τώρα μια όιαπεραστική στρατιωτική μουσική Ήταν παράξενο το γεγονός ότι όχι μόνο είχε χάσει την

ικανότητα να εκφράζεται, riλλIι είχε ξεχάσει και τι ήθελε να πει Εεώ

κι εbεομ.άεες προετοιμαζόταν γι' αυτή τη στιγμή, χωρίς ποτέ να σκεφτεί ότι θα χρειαζόταν και τίποτε άλλο εκτός από θάρρος Το γράψιμο θα ήταν εύκολο Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να μεταφέρει στο χαρτί τον ατέλειωτο ανήσυχο μονόλογο που για χρόνια είχε μέσα στο μυαλό του Όπως και να 'ταν, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή ακόμα κι ο μονόλογος έμοιαζε να 'χει στερέ­ψει μέσα του Εκτός αυτού, τον είχε πιάσει μια ανυπόφορη φαγού­

ρα στην πληγή του Δεν τολμούσε να ξυστεί, γιατί έτσι θα την ερέθιζε περισσότερο Τα εεuτερόλεπτα περνούσαν Δεν καταλάbαινε

τίποτε άλλο έξω απ' το άγραφο χαρτί μπροστά του, τη φαγούρα στην πληγή, τη μουσική που τον ξεκούφαινε και μια ελαφριά ζάλη που του 'χε φέρει το τζιν

Ξαφνικά, άρχισε να γράφει μέσα σε πανικό χωρίς να καταλα­bαίνει πλήρως τι έγραφε Τα μικρά αλλά παιεικά γράμματά του

δες

Ήταν περίπου έντέκα, και στο Τμήμα Αρχείων, όπου

ταν ο ουινστον, επαφναν τις καρεκ ες απο τα οωματια και τις

συγκέντρωναν στο κέντρο του χολ απέναντι από τη μεγάλη τηλεο­θόνη, προετοιμάζοντας έτσι το Διλεπτο Μίσους Ο Γουίνστον κάθισε

σε μια καρέκλα στις μεσαίες σειρές, όταν απρόσμενα μπήκαν δύο άτομα που γνώριζε εξ όψεως, αλλά ποτέ δεν είχε μιλήσει μαζί τους

Το ένα ήταν μια κοπέλα με την οποία διασταυρωνόταν συχνά στους διαδρόμους Δεν ήξερε τ' όνομά της, αλλά ήξερε ότι εργαζόταν στο

Τμήμα ΦαντασLα.ς Κατά πάσα πιθανότητα - μια και μερικές φορές την είδε να κρατά κατσαbίδι στα λαδωμένα χέρια της - θα είχε

κάποια μηχανική εργασία πάνω σε καμ.ιά από τις μηχανές που έγραφαν μυθιστορήματα Ήταν ένα κορίτσι με θαρρετό ύφος,περί­που στα είκοσι εφτά, με πλούσια μαύρα μαλλιά, πρόσωπο με φακί­δες, και με γοργές, αθλητικές κινήσεις Μια στενή κόκκινη ζώνη,

έμbλ ημα του Α ντισεξουαλικού Συνδέσμου Ν έών, ήταν τυλιγμένη γύρω απ' τη μέση της αρκετά σφιχτά για να ΠΡΟbάλλει το σχήμα

των γοφών της Ο Γουίνστον την αντιπάθησε από την πρώτη στιγμή που την είδε Ήξερε γιατΙ Έφταιγε ο αέρας που έφερνε μαζί της Ο αέρας των γηπέδων του χόκε·" και των κρύων ντους, των ομαδικών πεζοποριών και της πλήρους απουσίας θηλυκότητας Αντιπαθούσε όλες σχεδόν τις γυναίκες, και ιδιαίτερα τις νεαρές και όμορφες Πάντα γυναίκες, ιδίως νέες γυναίκες, ήταν οι πιο φανατικοί

οπαδοί του Κόμματος Αυτές κυριολεκτικά καταbρόχθιζαν τα συν­

θήματα του Κόμματος, ήταν οι καλύτεροι ερασιτέχνες κατάσκοποι και οσμίζονταν αμέσως κάθε παρέκκλιση από την κομματική γραμ­

μή Τούτη όμως η κοπέλα του έδινε την εντύπωση ότι ήταν η πιο επικίνδυνη απ' όλες Μια φορά που διασταυρώθηκαν στο διάδρομο, του είχε ρίξει μια λοξή ματιά που του φάνηκε ότι τον διαπερνούσε, και για μια στιγμή τo~ γ~μισε με φριχτό πανικό Μέχρι που του πέρασε από το νου ότι μπορεΓνα ήταν πράκτοριχςτηςΑστυνομίας

της Σκέψης Αυτό, bέbαια, δε\)' -ήταν πολύ πιθανό Παρά ταύτα, κάθε φορά που εκείνη bρισκόταν κοντά του, εξακολουθούσε να αι­

σθάνεται μια περίεργη ανησυχία, στην οποία ενυπήρχαν ο τρόμος

και η εχθρότητα

Το σ.λλο σ.τομο ήτα.ν κσ.ποιος ονόμ.α.τι Ο'Μπρσ.ιεν, μέλος του

σωτερικου ομμα.τοζ' κα.τειχε τοσο σπουοα.ια εση κα.ι α.προσιτη,

που για τη φύση της ο Γουίνστον είχε μόλις μια α.μυδρή ιδέα Μια στιγμια.ία σιωπή α.πλώθrjκε α.νσ.μ.εσα στην oμ.fι.δα των α.νθρώπων που

κσ.θοντα,ν γύρω, μόλις είδα.ν να πλησισ.ζει η μ.α.ύρη στολή ενός μέλους

του Εσωτερικού Κόμμ.α.τος Ο Ο'Μπρσ.ιεν ήτα.ν πα.χύς, μεγα.λόσω­μος σ.νθρωπος, με χοντρό λα.ιμό κα.ι τρα.χύ, α.γροίκο κα.ι κσ.πως α.στείο πρόσωπο Πα.ρσ τον εντυπωσια.κό όγκο του, διέθετε κσ.ποια

χσ.ρη Είχε ένα τικ να ξα.να.bσ.ζει τα γυα.λισ του στη μύτη του,

ρίεργα πολ;τισμένο Ήτα.ν μια κίνηση που σου θύμιζε ευγενή του δέκα.του όγδοου α.ιώνα την ώρα που προσφέρει την τα.μπα.κέρα του

Ο Γουίνστον είχε δει τον Ο'Μπρσ.ιεν πσ.νω α.πό δεκα φορές ίσως, σε σχεδόν α.νσ.λογα χρόνια Ένιωθε να του α.σκεί έλξη, κα.ι όχι μόνο επειδή του είχε κινήσει το ενδια.φέρον η α.ντίθεση μετα.ξύ των ευγενι­κών του τρόπων κα.ι του προσώπου του που θύμιζε μποξέρ Εκείνο

που του φα.ινότα.ν ότι τον τρα.bούσε περισσότερο ήτα.ν μια μυστική

ιεν δεν ήτα.ν πολιτικσ ορθόδοξος Το ενέπνεε κσ.τι στο πρόσωπό του,

α.λλσ., πσ.λι, ίσως α.υτό που ήτα.ν γρα.μμένο στο πρόσωπό του να μην επρόκειτο κα.ν για α.νορθοδοξία α.λλσ α.πλώς για εξυπνσ.δα Σε κσ.θε περίπτωση έδινε την εντύπωση α.νθρώπου στον οποίον μπορούσες να μιλήσεις, α.ν κα.τσ.φερνες να κρυφτείς α.π' την τηλεοθόνη κι έμενες μόνος μα.ζί του Ο Γουίνστον δεν έκα.νε ποτέ την πα,ρα.μικρή προ­

κινομσ.λλα που εργα.ζότα.ν στο διπλα.νό δωμ.α.τισ.κι α.π' του Γουίν­στον Η κοπέλα με τα μα.ύρα μ.α.λλισ κα.θότα.ν α.κρι6ώς πίσω τους.-Την επόμενη στιγμή, α.ντήχησε α.πό την τηλεοθόνη μια φρι-

κιιχστική, συριστική φωνή - σαν από κάποια τερατώΟΎ] μΎ]χανή που

είχε μείνει αλάδωτη κι έτριζε απαίσια Ήταν ένσ.ς ήχος που σου τρυπούσε το μυαλό και σ' έκανε ν' ανατριχιάζεις σύγκορμος Το Μίσος είχε αρχίσει

Όπως συνήθως, παρουσιάστηκε στψ οθότη το πρόσωπο του Εμμανουήλ Γκολντστάtν, του Εχθρού του Λαού Σκόρπtα σφυρίγ­

ματα αποΟοκιμασίσ.ς ακούστηκαν από το ακροατήριο Η μικρόσωμΎ] κοκκινομάλλα γυναικούλα άφΎ]σε μια στριγκλιά φόbου ανάμεικτου με αΎ]δία Ο Γκολντστάιν ήταν ο αποστάτης, ο παραbάτης που κάποτε, πρtν από πολύ καιρό (κανείς δεν θυμόταν με ακρ(bεtα πόσο), υπήρξε

μια ~πό τις εξέχουσες φυσιογνωμίες του Κόμματος, σχεδόν στο επίπεδο του Μεγάλου Αδελφού, και μετά αναμείχθΎ]κε σε αντε­παναστατικές ενέργεtες, καταδικάστηκε σε θάνατο καt, κατά μυ­

στηριώδτι τρόπο, δραπέτευσε κι εξαφανίσΤΎ]κε Τα προγράμματα του Δίλεπτου Μίσους άλλαζαν από μέρα σε μέρα, αλλά δεν υπήρχε

κανένα που να μψ είχε τον Γκολντστάιν σαν κύριο πρόσωπο Ήταν

ο μεγαλύτερος προδότης, ο πρώτος που ΚΎ]λίδωνε την αγνότητα του

Κόμματος Όλα τα κατοπινά εγκλήματα εναντίον του Κόμματος, όλες οι προδοσίες, τα σαμποτάζ, οι αιρέσεις, οι αποσκιρτήσεις προ­έρχονταν κατ' ευθείαν αΠ9 τις διδασκαλίες του Εκεί ή κάπου αλλού,

ένα ζε~γάρι γυαλιά Το πρόσωπό του είχε κάτι ΠΡΟbατίσιο' και Ύ] φωνή του ακόμα σαν να θύμιζε bέλσ.σμα Ο Γκολντστάιν εξαπέλυσε

τη συνηθισμένη φcφμακερή επίθεσή του εναντίον του Κόμματος

-μια επ[θεση που την υπερ60λή και την ΚΙΧκεντρέχειά της ακόμα κι ένα παιοί θα μπορούσε να οιακρίνει - παράλληλα όμως αρκετά εύλογη, ώστε να προξενεί ένα αίσθημα φό60υ ότι θα μπορούσε να

επηρεάσει και να παρασύρει ανθρώπους κατώτερου οιανοητικου

επιπέΟου Έ6ριζε τον Μεγάλο Αοελφό, κατήγγελλε τη οικτατορία

του Κόμματος, απαιτούσε την άμεση σύναψη ειρήνης με την Ευ­ρασία, υπερασπιζόταν την ελευθερία του λόγου, την ελευθεροτυπία, την ελευθερία του συνέρχεσθαι, την ελευθερία της σκέψης Κραύγαζε

υστερικά ότι η επανάσταση προΟόθηκε - κι όλ' αυτά με μια ομιλία ταχύτατη, πολύφθογγη, παρωοία του συνηθισμένου ύφους των ρη­

την Ευρασία ή την Ανατολασία, αφού συνήθως, όταν η Ωκεανία

ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τη μια, 6ρισκόταν σε ειρηνικές

σχέσεις με την άλλη Αλλά το περίεργο ήταν ότι, παρ' όλο που ο Γκολντστάιν ήταν μισητό πρόσωπο και τον περιφρονούσαν οι πά­ντες, παρ' όλο που κάθε μέρα και χίλιες φορές την ημέρα στις

εξέδρες, στην τηλεοθόνη, στις εφ-ημερίδες, στα bLbλlιx οι θεωρίες του διαΨεύδονταν, καταρρίπτονταν, γελοιοποιούνταν, και η αξιοθρήνητη

ηλιθιότητά τους εκτίθονταν στα !Jάτια όλων, παρ' όλ' αυτά, λοιπόν,

η επιρροή του θαρρείς και δεν μ.ειωνόταν ποτέ Πάντα υπήρχαν

καινούρια θύμ.ατα έτοιμ.α να παραπλανηθούν απ' αυτόν Δεν περνούσε μ.έρα που η Αστυνομ.ία της Σκέψης να μ.ην ανακαλύψει κατασκόπους

δυνατά μ.πορούσε προσπαθώντας να πνίξει το bέλασμ.α που σε τρέ­

λαινε απ' την τηλεοθόνη Η μ.ικροκαμ.ωμ.ένη κοκκινομ.άλλα αναΨο­κοκκινισμ.ένη ανοιγόκλεινε το στόμ.α της σαν Ψάρι έξω απ' το νερό

Ακόμ.α και το παχύ πρόσωπο του Ο'Μπράιεν είχε γίνει κατακόκκι­

νο Καθόταν στητός στην καρέκλα του, και το δυνατό του στήθος φούσκωνε και τρανταζόταν σαν ν' αντιστεκόταν σε κάποιο δυνατό

γειας, ο ουινστον ειοε τον εαυτο του να φωνα ει κι αυτος μ.α ι μ.ε 'λλ λ ι f ' I Ι Ι ~ τους α ους και να κ Οτσαει οιαια μ.ε το τακουνι του τα ποοια της

καρέκλας Το φΟbερό μ.ε το Δίλεπτο Μίσους δεν ήταν ότι ήσουν

υποχρεωμένος να συμμετέχεις, αλλ' αντ(θετα ότι δεν μπορούσες ν' αποφύγεις τη συμμετοχή Κατά τη διάρκεια των τριαντα δευτερο-

λεπτων, εν χρεια οταν καμια προσποιηση ' δ ζ' , 'Μ ια αποτροπαιη εκστα-"

ση φό~oυ και εκδίκησης, μια φονική μανία, μια διάθεση να ~ασανί­σεις, να χτυπήσεις, να σπάσεις κεφάλια με ένα σφυρί, φαινόταν να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα το ακροατήριο και να το μεταμορ­

στατης, που ορ ωνοταν σαν Όραχος εναντια στις σ.σιατικες οροες,

ενώ ο Γκολντστάιν, παρά την απομόνωσή του, την αδυναμία του και την αμφι60λία που πλανιόταν για την ίδια την ύπαρξή του, έμοιαζε

ένας τρομερός λαοπλάνος ικανός να καταστρέψει τον πολιτισμό με μόνη τη δύναμη της φωνής του

στύλο και τη σημάδευε με 6έλη σαν τον Άγιο Σε6σ.στισ.νό Τη 6ίαζε

και, στην κορύφωση της ηδονής, της έκo~ε το λaρύγγι Τώρα

καταλά~αινε καλύτερα από πριν για ποιο λόγο τη μισούσε Τη

μισούσε γιατί ήταν νέα, όμορφη και ανέραστη, γιατί ήθελε να κοι­μηθεί μαζί της κι αυτό δεν θα γινόταν ποτέ, γιατί γύρω από τη λυγερή μεσούλα της, που λες και σε προκαλούσε να την αγκαλιά­

και τρομερός, μες στη 6ροντή του πολυ6όλου του, φάνηκε σαν να

ξεπήδησε απ' την οθόνη, έτσι που μερικοί από τους μπροστινούς θεατές ζάρωσαν στη θέση τους Αλλά, την ίδια στιγμή, μ' έναν στεναγμό ανακούφισης είδαν την εχθρική σιλουέτα να διαλύεται μέσα στο πρόσωπο του Μεγάλου Αδελφού, με τα μαύρα μαλλιά και

το μουστάκι, γεμάτο δύναμη και μυστική γαλήνη, και τόσο μεγάλο που γέμιζε σχεδόν ολόκληρη την οθόνη Κανείς δεν άκουσε τι έλεγε

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Η ΕΛΕΥθΕΡΙΑ ΕΙ ΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ

Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Αλλά το πρόσωπο του Μεγάλου Αδελφού φαινόταν να επιμένει στην οθόνη για μερικά δευτερόλεπτα, σαν η εντύπωση που άφησε

στο κοινό να ήταν τόσο ζωηρή, ώστε να μην μπορεί να σ6ήσει αμέσως Η μικροκαμωμένη κοκκινομάλλα ρίχτηκε προς το μπρο-

ένα ποδοκρότημα και τον αχό από ταμ ταμ Αυτό κράτησε ίσαμε τριάντα δευτερόλεπτα Ή ταν ένα ρεφρέν που ακουγόταν συχνά σε στιγμές ακράτητης συγκίνησης Από τη μια, ήτανε κάτι σαν ύμνος

αφιερωμένος στη σοφία και στο μεγαλείο του Μεγάλου Αδελφού,

αλλά πιο πολύ μια πράξη αυτουπνωσης, μια ηθελημένη κατάπνιξη της ΣUνείδησης μέσα σ' ένα ρυθμικό θόρυ~o Ο Γουίνστον ταράχτη­

κε μέχρι τα σωθικά Στο Δίλεπτο Μίσους δεν μπορούσε ν' αντιστα­θεί στο γενικό παραλήρημα, αλλά αυτή η ζωώδης ψαλμωδία «Μ-Α!

Μ-Α.» παντα τον γεμι ε τρομο υσικα, ε ε νε κι αυτος μα ι με τους άλλους Δεν ήταν δυνατό να κάνει αλλιώς Ν α κρύ~ει τα

αισθήματά του, να ελέγχει την έκφρασή του, να κάνει ό,τι έκαναν όλοι, ήταν ενστικτώδεις αντιδράσεις Αλλά υπήρξε ένα διάστημα δύο δευτερολέπτων όπου η έκφραση των ματιών του θα μπορούσε να τον

προδώσει Κι εκείνη ακρι~ώς τη στιγμή συνέ~η το σημαντικό -αν πραγματικά συνέ~η

Για μια στιγμή η ματιά του ΣUναντήθηκε με του Ο'Μπράιεν Ο Ο'Μπράιεν είχε σηκωθεί Είχε ~γάλει τα γυαλιά του και τα ξανά~α­

ζε στη μύτη του, μ' εκείνη τη χαρακτηριστική του χειρονομία Αλλά υπήρξε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου που τα μάτια τους συνα­ντήθηκαν, και όσο χρειάστηκε για να γίνει αυτό, ο Γουίνστον ήξερε

-ναι, ήταν 6έ6αιος! - ότι ο Ο'Μπράιεν σκεφτόταν το ίδιο ακρι~ώς μ' αυτόν Είχαν περάσει αμoι~αίσ ένα ολοκάθαρο μήνυμα Ήταν σαν

να είχαν επικοινωνήσει τα πνεύματά τους, και οι σκέψεις, μέσ' από

τα μάτια τους, ξεχείλισαν από τον ένα στον άλλο «Είμαι με το

μέρος σου», έμοιαζε να του λέει ο Ο'ΜπριΧιεν «Ξέρω πολύ καλά τι αισθάνεσαι Ξέρω την περιφρόνηση, το μίσος, την αηδία σου Αλλά

του πέρασε α.πό το μυα.λό να δώσει συνέ'Χεια στη στιγμια.ία τους

επα.φή Ακόμα κι α.ν ήξερε πώς ν' α.ρχίσει, θα ήταν εξα.ιρετικά επικίνδυνο Για ένα δυο δευτερόλεπτα., είχα.ν α.νταλλιΧξει μια διφορού­μεν'1) μα.τtιX, κι εκεί έλ'1)ξε το ζήτημα Αλλά ακόμ'1) κι αυτό ήταν ένα α.ξιομν'1)μόνευτο γεγονός μέσα στην ολοκλ'1)ρωτική μοναξιά όπου ήταν υποχρεωμένος κα.νείς να ζει

Ο Γουίνστον ανα.κάθισε κα.ι όρθωσε το σώμα του Ρεύτηκε Το

τζιν τού α.νέ6'1)κε α.πό το στομιΧ'Χι

ενώ είχε ξεχα.στεί ονειροπολώντα.ς, τα.υτόl.Ρονα έγραφε μ'1)χανικά Κα.ι τα γράμμα.τά του δεν ήτα.ν πια α.δέξια και σφιγμένα όπως πριν

Η πένα του είχε γλιστρήσει -ηδονικά πάνω στο λείο 'Χαρτί κα.ι εί'Χε σΧ'1)μα.τίσει μεγάλα., κεφα.λα.ία, κα.θα.ρά γράμμα.τα.:

ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ.ΑΔΕΛΦΟΣ

ξανά και ξανά, γεμίζοντας μισή σελίΟα

εν μπορεσε να κατανικ-ησει ενα αισν.ιμα πανικου ταν

παράλογο, αφού το να γράψει αυτές τις συγκεκριμένες λέξεις οεν ήταν πιο επικίνουνο από την αρχική πράςη να ξεκινήσει το ημερολό­

γιο' αλλά για μια στιγμή μπήκε στον πεtρC1σμό να σκίσει τις

μενες σε ιοες και να τα παρατησει ο α

Ωστόσο οεν το 'κανε, γιατί ήξερε πως ήταν άσκοπο Είτε είχε γράψει ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ είτε όχι, οεν είχε σημασία Είτε συνέχιζε είτε σταματούσε να γράφει το ημερολόγιο, οεν είχε σημα­σία Η Αστυνομία της Σκέψης θα τον έπιανε έτσι κι αλλιώς Είχε

οιαπράξει - θα το είχε οιαπράξει, ακόμα κι αν οεν είχε πιάσει την πένα στο χέρι - το 6ασικό έγκλημα που περιείχε όλα τ' άλλα μέσα

σκληρά πρόσωπα που περικύκλωναν το κρε~άτι σου Στις περισσό­τερες περιπτώσεις οεν γινόταν οίκη, ούτε αναφερόταν η σύλληψη Οι

άνθρωποι απλώς εξαφανίζονταν, πιΧντα μες στη νύχτα Τ' όνομ.ιΧ σου

σ~ηνόταν από τους καταλόγους, κάθε στοιχείο για καθετί που είχες

κάνει εξαλειφόταν, η κάποτε υπαρξή σου οεν αναγνωριζόταν και

ξεχνιότιχν Είχες καταστραφεί, εκμηOενl.στεί: εξατμιστεί ήταν η λέ­frι που χρησιμοποιούσαν γι' αυτό

Για μια στιγμή, τον κατέλα6ε κάτι που έμοιαζε υστερία Άρχι­

\σε να γράφει 6ιaστικά με aκClτιXστατα γράμματα:

Θα με σκοτώσου\! δε\! με \/Οιάζει θα με τουφεκέσου\! στο

σ6έρκο δε\! με \!οιάζει κάτω ο μεΥάλος αδελφός πά\!τα σε

('Ι' ι _Ε" l' ιγ ι ι τουφεκι ου\! πισω στο σοερκο σε\! με \!οια ει κατω ο μεΥα-

Έγειρε στη ράχη της καρέκλας, σαν κάπως ντροπιασμένος με τον εαυτό του, και άψησε την πένα Την άλλη στιγμή αναπήδησε τρομαγμένος Ένας χτύπος στην πόρτα ακούστηκε

Κιόλας! Έμεινε ακίνητος σαν ποντικός, με τη μάταιη ελπίδα

ότι όποιος κι αν ήταν θα 'φευγε μετά από την πρώτη απόπειρα

Αλλά όχι, ο χτύπος επαναλήφθηκε Το χειρότείΚ( απ' όλα θα ήταν

ν' αργοπορούσε Η καρδιά του χτυπούσε σαν ταμ1ψύρλο, αλλά το πρόσωπό του, από τη μακρά συνήθεια, ήταν μάλλρν ανέκφραστο

Σηκώθηκε και κινήθηκε ~αριά προς την πόρτα )

11

Μόλις έπιασε το πόμολο της πόρτας, ο Γουίνστον είοε ότι είχε αφήσει το ημερολόγιο ανοιχτό στο τραπέζι ΚΑΤΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛ­

ΦΟΣ, έγραφε με γράμματα τόσο μεγάλα που oια~άζoνταν καθαρά κι

από την πόρτα Αυτό που είχε κάνει ήταν ασύλληπτα ηλιθιο Αλλά κατάλα~ε ότι, ακόμα και στον πανικό του, δεν ήθελε να μουντζου­

ρώσει αυτό το ωραίο χαρτί κλείνοντας το ~ι~ίo με το μελάνι ακόμα

νωπό Κρατώντας την αναπνοή του, άνοιξε την πόρτα Αμέσως τον τύλιξε ένα θερμό κύμα ανακούφισης Απ' έξω στεκόταν μια άχρωμη

, ' f " , λ" ζ ,

συνεχως α.πο τα τα.οα.νια κα.ι τους τοιχους, οι σω ηνες εσπα α.ν α.πο

την πολλή πα.γωνιά, η στέγη έστα.ζε όποτε χιόνιζε, η κεντρική θέρμ.rι.νση λειτουργούσε συνήθως σε χα.μ.ηλή έντα.ση, ότα.ν οεν ήτα.ν

εντελώς κλειστή για λόγους οικονομ.{α.ς Οι επιοιορθώσεις, εκτός εκείνες που μ.πορούσε να κάνει μ.όνος του κα.νείς, έπρεπε να εγκρι­θούν α.πό μ.rι.κρινές επιτροπές που ήτα.ν ικα.νές να κα.θυστερήσουν

μ.ποξ, μ.ια σκα.σμ.ένη μ.πάλα ποΟοσφα.ίρου, ένα σορτς γυρισμ.ένο α.πό την α.νάποΟη μ.ουσκεμ.ένο στον ιΟρώτα Επάνω στο τρα.πέ~ια στoί~α άπλυτα πιάτα κα.ι τετράΟια μ.ε τσα.λα.κωμ.ένα φύλλα Στouς­

στρα.τιωτικής μ.ουσικής που μ.ετέΟιΟε α.κόμ.rι η τηλεοθόνη

«Τ α παιδιά», είπε 'Υ) κυρία Πάρσονς ρίχνοντας ένα φο6ισμένο 6λέμμα προς την πόρτα «Δεν 6Υήκαν έξω σήμ.ερα Και φυσικά »

στευτης 6λακείας, που ξεχείλιζε από 'Υ)λίθιο ενθουσιασμό, ένας απ' αυτούς τους αφοσιωμένους σκλά60υς που δεν έχουν ποτέ καμιά αμφι60λία για τίποτε, και που το Κόμμα εξαρτoUσε τη σταθερότητά

μια ήσυχ'Υ) περ'Υ)φάνια ανάμεσα σε δυο ρουφ'Υ)ξιές της πίπας του ότι,

τα τεσσερα τε ευταια χρονια, οεν ε ει ε ουτε μια φορα απο το

Κοινοτικό Κέντρο Μια ανυπόφορ'Υ) μυρωδιά ιδρώτα, σαν ακούσια μαρτυρία της μεγάλ'Υ)ς δραστηριότητάς του, τον ακολουθούσε πα­

ντού όπου πήγαινε κι έμενε πίσω του όταν έφευγε

«Έχετε γαλλικό κλειδί;» ρώτησε ο Γουίνστον, παίζοντας αμή­

χανα με το παξιμάδι του σωλήνα

δες του προσώπου της

« ανουνε τοση φασαρια», ειπε « πογοητευτηκαν που οεν

ιι-πόρεσαν να δουν τον απαγχονισιι-ό, γι' αυτό κάνουν έτσι Έχω πολλή δουλειά και δεν ιι-πορώ να τα πάω' είιι-αι πολύ απασχοληιι-έ­

νη, και ο Τοιι- θ' αργήσει να γυρίσει απ' τη δουλειά»

«Γιατί δεν ιι-πορούιι-ε να πάιι-ε να δούιι-ε την κρεfJ-άλα;» bρυχή­θηκε το παιδί ιι-ε τη bροντερή φωνή του

χειρότερο απ' όλα ήταν ότι, ιι-ε τέτοιες οργανώσεις σαν τους Κατα­σκόπους, τα παιδιά ιι-εταbάλλονταν σuστημ.ιxτικά σε ιι-ικρους αγρίους

μάτων, η λατρεία του Μεγάλου Αδελφού, όλα αυτά τους φάνταζαν σαν ένα υπέροχο παιχνίδι Όλη τους η θηριωδία εξωτερικευόταν ενάντια στους εχθρούς του κράτους, ενάντια στους ξένους, στους προδότες, στους σαμποτέρ, στους εγκλημ.σ.τίες της σκέψης Ήταν

σχεδόν φυσικό, άτομ.σ πάνω απ' τα τριάντα να φo~oύνται τα παιδιά τους Και είχαν δίκιο, γιατί σπάνια περνούσε ~δoμάδα που να μην έχουν οι Τάιμς μια στήλη για το πώς ένας μικρός σπιούνος (παιδί­ήρωα τον ονόμ.σ.ζαν συνήθως) είχε κρυφακούσει μια παρατήρηση

εναντίον του Κόμμ.σ.τος και είχε καταδώσει τους γονείς του στην Αστυνομία της Σκέψης

διαταγή Προχώρησε χωρίς να σταμ.σ.τήσει Το παράξενο ήταν ότι τότε, στ' όνειρό του, εκείνες οι λέξεις δεν του είχαν κάνει εντύπωση Αργότερα και σιγά σιγά απόκτησαν νόημα Δεν μπορούσε τώρα να θυμ.ηθεί αν ήταν πριν ή μετά το όνειρο που είχε δει τον Ο'Μπράιεν

για πρώτη φορά ούτε μπορούσε να θυμηθεί πότε είχε ταυτίσει τη

φωνή που άκουσε στον ύπνο του με τη φωνή του Ο'Μπράιεν Οπωσδήποτε όμως την είχε ταυτίσει Αυτός που του είχε μιλήσει στο σκοτάδι ήταν ο Ο'Μπράιεν

Ο Γουίνστον ποτέ δεν μπόρεσε να καταλά~ει με σιγουριά αν ο

Ο'ΜπρΙΙιεν ~τα.ν φίλος ~ εχθρός Ακόμα κα.ι μετΙΙ α.πό τις μα.τιές που είχα.ν α.ντα.λλιiξει το πρωί, πΙΙλι δεν ~τα.ν bέbα.ιος Αυτό ΙΙλλωστε

δεν φα.ινότα.ν να έχει κα.ι μεγΙΙλη σημα.σία Αυτό που τους ένωνε

Όα.σι οτα.ν στην α.μΟΙΌα.ια κα.τα.νοηση, κα.ι ητα.ν πιο σημα.ντικο α.πο

τη συμπΙΙθεια ~ την κoιν~ ιδεολογία «Θα συνα.ντηθούμε εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι», είχε πει Ο Γουίνστον δεν ~ξερε τι σ~μα.ινε

κα.θα.ρ~ ΚΙΙπου μα.κριΙΙ, μια κα.τευθυνόμενη bόμbα εξερρΙΙγη με εκκωφα.ντικό θόρυbο ΚΙΙθε bQOμιXoιx έπεφτα.ν στο Λονδίνο κΙΙπου

είκοσι με τριΙΙντα τέτοιες

Κάτω στο δρόμ.ο η σχισμ.ένη αφίσα παράδερνε στον άνεμ.ο, και

η λέξη ΑΓΓΣΟΣ μ.ια σκεπαζόταν και μ.ια φανερωνόταν ΑΓΓΣΟΣ ΟΙ ιερές αρχές του ΑΓΓΣΟΣ Νέα Ομ.ιλία, διπλή σκέψη, το ευμ.ετά~ητo του παρελθόντος Ένιωθε σαν να περιπλανιέται στα δάση του bυθού

της θάλασσας, χαμ.ένος σε έναν τερατώδη κόσμ.ο όπου αυτός ο ίδιος ήταν το τέρας Ήταν μ.όνος Το παρελθόν ήταν νεκρό, το μ.έλλον κανεtς δεν μ.πορούσε να το προbλέψει Ποια bεbαιότητα εtχε ότι

υπηρχε εστω και ενα ωντανο π ασμ.α που σκεφτοταν σαν αυτον;

Και πώς να ξέρει αν η κυριαρχία του Κόμ.μ.ατος δεν θα διαρκούσε Υ,α πάντα; Σαν απάντηση ήρθαν πάλι στο μ.υαλό του τα τρία συνθή­μ.ατα στην άσπρη πρόσοψη του Υπουργείου Αλήθειας:

το μ.έλλον, για το παρελθόν -για μ.ια εποχή φανταστική Μπροστά

με το να παραμένεις ισορροπημένος Ξαναγύρισε στο τραπέζι, ~oύ­

τηξε την πένα του στο μελάνι κι έγραψε:

Στο μέλλον ή στο παρελθόν, στο χρόνο που η σκέψη ε{ναι ελεύθερη, τότε οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ

τους και δεν ε{ναι μόνοι, στο χρόνο που υπάρχει η αλήθεια και αυτό που έχει γ{νει δεν μπορε{ να κα­

ταστραφεέ

Από την εποχή της Oμoιoμopφfaς, από την εποχή της μοναξιάς, από την εποχή του Μεγάλου Αδελφού,

από την εποχή της διπλής σκέψης - Χαιρετίσματα!

Ήταν ήδη νεκρός, σκέφτηκε Του φάνηκε ότι μόνο τώρα που είχε αρχίσει να 6άζει σε τάξη τις σκέψεις του είχε κάνει το αποφασι­στικό ~ήμα Κάθε πράξη περιέχει η ίδια τις συνέπειές της Έγραψε:

Το έγχλημα της σκέψης δεν επιφέρει το θάνατο: το

έγχλημα της σκέψης ΕΙΝΑΙ ο θάνατος

Τώρα που ένιωθε τον εαυτό του νεκρό, απόκτησε σημασία το να

πΙ

Ο Γουίνστον ονειρευόταν τη μητέρα του

Θα ~ταν δέκα έντεκα χρονών όταν εξαφανίστηκε η μητέρα του Ήταν ψηλή, αγάλματένια, μάλλον σιωπηλή γυναίκα, με αργές κι­ν~σεις και υπέροχα ξανθά μαλλιά Τον πατέρα του τον θυμόταν

καπως πιο αοριστα: με αχρινος και επτος, ντυμεvoς παντα με

σκούρα καθαρά κοστούμια (ο Γουίνστον θυμόταν ιδιαίτερα τις πολύ λεπτές σόλες των παπουτσιών του πατέρα του) και φορούσε γυαλιά

Και οι δύο θα είχαν σαρωθεί σε κάποια από τις πρώτες μεγάλες

εκκα αρισεις της οεκαετιας του πενηντα

Στ' όνειρό του, η μητέΡα του καθόταν σ' ένα χώρο baeιIx, κάτω

απ' αυτόν, κρατώντας στην αγκαλιά της τη μικρ~ αδελφ~ του Δεν θυμόταν τίποτε από την αδελφ~ του, παρά μονάχα πως ~ταν ένα

μικρό αδύνατο μωρό, πάντα σιωπηλό, με μεγάλα παρατηρητικά μάτια Και οι δυο τους τον κοίταζαν Βρίσκονταν κάπου κάτω από

εδώ πάνω Το ~ξερε αυτό, κι εκείνες το ~ζεpαν, το '6λεπε στα

πρόσωπά τους Δεν υπήρχε μομφή στα μάτια τους ή στην ψυχή τους, μόνο η γνώση ότι έπρεπε να πεθάνουν για να μείνει ζωντανός αυτός, και ότι τούτο ~ταν μέρος της αναπόφευκτης τάξης των πραγμάτων

Δεν μπορούσε να θυμηθεί τι είχε συμbεί, αλλά ~ξεpε μέσα στ'

όνειρό του ότι κατά κάποιο τρόπο οι ζωές της μητέρας και της αδελφ~ς του είχαν θυσιαστεί για τη δική του Ήταν ένα από εκείνα

τα όνειρα που, ενώ διατηρούν το χαρακτηριστικό σκηνικό του

πνιου, εν τουτοις ειναι προεκταση της οιανοητικης ωης ενος μου, και μέσα απ' αυτά συνειδητοποιεί κανείς γεγονότα και ιδέες

που του φαινονται νεες και αι,ΙΟ ογες και αφου ι,υπνησει υτο που

αναστατωσε αφy~lI.α τον ουινστον ηταν οτι ο ανατος της ρας του, πριν από τριάντα περίπου χρόνια, έκλεινε μια τραγικότητα

μητε-και θλίψη που ~μερα κανείς δεν θα ~ταν σε θέση να νιώσει Κατάλαbε ότι η τραγωδία αν~κε στον παλιό καιρό, τότε που υπήρχε

ακόμα ιδιωτικ~ ζωή, αγάπη και φιλία, που τα μέλη μιας οικογένειας αλληλοϋποστηρ(ζονταν χωρίς να χρειάζεται να ξέρουν το λόγο Η ανάμνηση της μητέρας του ξέσκισε την καρδιά του, γιατί είχε

πε ανει αγαπωντας τον, οταν αυτος ηταν πο υ νεος και πο υ

εγωιστής για να μπορεί να της ανταποδώσει αγάπη Ακόμα, γιατί

και αμετάθετη αντίληψη για το καθήκον Έ6λεπε ότι τέτοια πράγ­ματα ήταν αOUνατο να συμbοίιν σήμερα Σήμερα υπήρχε φόbος,

μίσος και πόνος, δεν υπήρχαν όμως ευγενικά αισθήματα οίιτε bαθιές και πολίιπλοκες θλίψεις Όλα αυτά του φάνηκε ότι τα είδε στα μάτια της μητέρας του και της αδελφής του που τον κοίταζαν μέσ' από

το πράσινο νερό, εκατοντάοες οργιές κάτω απ' αυτόν, ενώ bυθίζο­νταν συνεχώς

,Ξαφνικά, 6ρέθηκε να στέκεται πάνω σε μιαν απαλή χλόη, ένα

καλοκαφιάτικο δειλινό, ενώ οι λοξές αχτίδες του ήλιου χρύσωναν τη

γη Ο τοπιο που εΌ επε ερχοταν τοσο συχνα στα ονεφα του, ωστε ποτέ δεν ήταν εντελώς σίγουρος αν το είχε δει ή όχι στην πραγ­ματικότητα Όταν το σκεφτόταν ξυπνητός, τ' ονόμαζε Χρυσαφένια Χώρα Ήταν ένα παλιό λι6άδι που το είχαν τρυγήσει οι λαγοί, μ' ένα

ελικοειοές μονοπάτι που το διέσχιζε και σκαμμένες λακκοίιbες εδώ

κι εκεΙ Απέναντι, στον ακανόνιστο φράχτη, οι κλώνοι απ' τις φτε­λιές ταλαντείιονταν απαλά στο αεράκι και τα φίιλλα τους ανέμιζαν σαν ξέπλεκα γυναικεία μαλλιά Κάπου πολίι κοντά, παρ' ότι δεν φαινόταν, ένα ρυάκι με καθάρια νερά κυλοίισε αργά και σχημάτιζε λιμνοίιλες κάτω από τις ιτιές, όπου κολυμπούσαν κυπρίνοι

φάνηκε να εκμηδένισε έναν ολόκληρο πολιτισμό, ένα ολόκληρο σίι­στημα σκέψης, λες και αρκοίισε μια θαυμάσια κίνηση του χεριοίι για

να μεταbάλει τον Μεγάλο Αδελφό, το Κόμμα και την Αστυνομία

στους παλωίις καφοίις Ο Γουίνστον ξύπνησε με τ' όνομα «Σαίξ­πηρ» στα χείλη του

Από ΤΎjV τηλεοθόνη ερχόταν ένας ήχος που σε ξεκούφαινε και συνεχίστηκε στον ίοιο τόνο για τριάντα Οευτερόλεπτα Εφτά και τέταρτο, ώρα να σηκωθούν οι υπάλληλοι των γραφείων Ο Γουίνστον πετάχτηκε από το κρεbάτι γυμνός (ένα μέλος του Εξωτερικού

Kόμμa.τoς έπαιρνε μόνο τρεις χιλιάοες κουπόνια το χρόνο για ρουχι­

σμό, και ένα ζευγάρι πιτζάμες κόστιζε εξακόσια), άρπαξε από μια

κc.φέκλα ένα bρόμικο φανελάκι κι ένα σορτς Η Φυσική Αγωγή θ'

άρχιζε σε τρία λεπτά Την ίοια στιγμή οιπλώθηκε στα ουο από έναν παροξυσμό δυνατού bTιxαo που τον έπιανε σχεδόν πάντα μόλις ξυ­

πνούσε: Αυτός ο bήχας του άοειαζε τα πνευμόνια τόσο όσο να μπορέσει ν' αναπνεύσει ξανά, έπρεπε να ξαπλώνει ανάσκελα και να παίρνει συνεχώς 6αθιές εισπνοές Οι φλέ6ες του είχαν φουσκώσει

από τον πολύ 6ήχα κι η φαγούρα στην πληγή του είχε αρχίσει

«Ομάοα τριάντα έως σαράντα!» γάbγισε μια οιαπεραστική γυ­ναικεία φωνή «Ομάδα τριάντα έως σαράντα! Λάbετε θέσεις, πα-

ρακα ω ριαντα εως σαραντα.»

Ο Γουίνστον στάθηκε προσοχή μπροστά από την τηλεοθόνη, όπου είχε ήοη φ.φανιστεί η εικόνα μια νεαρής γυναίκας, λεπτής αλλά μυώοους, ντυμένης με ένα χιτώνιο και παπούτσια γυμναστι-

τεσσερα »

Ο πόνος από τον παροξυσμό του 6ήχα οεν είχε ολότελα σ6ήσει

από τη σκέψη του Γουίνστον την εντύπωση που του είχε κάνει το όνειρο, και οι ρυθμικές κινήσεις της άσκησης ΤΎjV ξαναζωντάνεψαν

Καθώς κινούσε μηχανικά τα χέρια του μπρος πίσω Κ/ΧΙ οιατηρούσε

στο πρόσωπό του το ύφος της σΟbαρής ευχαρίστησης που θεωρούσαν κατάλληλο κατά τη διάρκεια της Φυσικής Αγωγής, πάλευε να γυ­ρίσει νοερά στην ακαθόριστη περίοοο της παιοικής του ηλικίας Ήταν ιOtΓ.J.ίτερα Olισxoλo Πριν από τα τελευταία πενήντα χρόνια, το

καθετί έσbΎjVε Όταν δεν υπήρχε κανένα εξωτερικό σημείο αναφοράς,