to mauro koritsi pou anazetouse to theo - tzortz mpernarnt so

Έτσι, πα­ράτησε τον έκτο κληρικό της κι ήρθε να κουοαλήσει το σταυρό της στην πιο μαύρη Αφρική· και το τελευταίο τρεμούλιασμα μέσα της, που εξομοιωνόταν με κάτι που το απεχθανόταν σαν αμ

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σαι

Το μαύρο κορίτσι που αναζητούσε

το Θεό

Μετάφραση

ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΣΤΕΛΕΝΟΥ

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

«Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω αναγνωρίστηκε σαν μια από τις σημαντικc)τερες μορφές της σύγχρονης λογοτεχνίας Δεν παί'Η ωστόσο

να παραμένει ένα αίνιγμα Αναμφίβολα ο

Σω ήταν ένας κλασικός δραματουργός και μια χιουμοριστική μεγαλοφυΙα Ακόμα είχε μια ολότελα εκκεντρική προσωπική ζωή ισχυρές πολιτικές αντιλή1μεις και δρούσε σαν πνευματικός ηγέτης και θρησκευτικός οραματιστή ς»

Κόλιν Γουίλσον

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΤΟ

,

ΘΕΟ

- Υπάρχει Θεός; είπε το μαύρο κορίτσι στην ιεραπόστολο που την είχε προσηλυτίσει

- Ο Θεός είπε, «Ερεύνησε και θα με 6ρεις», απάντησε εκεί­

νη

Η ιεραπόστολος ήταν μια κοντή , λευκή γυναίκα, που ακόμη δεν είχε φτάσει τα τριάντα της χρόνια: ένα παράξενο, μικρό κορμί, που δεν είχε 6ρει ικανοποίηση για την ψυχή της ανάμε­

σα στην πολύ αξιοσέ6αστη κι αρκετά πλούσια οικογένειά της, στην Αγγλία όπου γεννήθηκε, κι έτσι ήρθε να εγκατασταθεί εδώ, στ' αφρικανικά δάση , για να διδάξει τα μικρά Αφρικα­νόπουλα την αγάπη στο Χριστό και τη λατρεία στο Σταυρό Ήταν γεννημένη , πραγματικά, απόστολος της αγάπης Στο σχολείο είχε λατρέψει τον ένα πίσω από τον άλλο, όλους τους δασκάλους της, με μια ειδωλολατρία που αποτελούσε απόδει­

ξη ενάντια στον κάθε σνομπισμό, αλλά ποτέ δε νοιάστηκε και πολύ για κορίτσια της ίδιας ηλικίας και της κοινωνικής της υπόστασης Στα δεκαοχτώ της άρχισε να ερωτεύεται φλογε­ρούς κληρικούς, και στην κυριολεξία είχε αρρα6ωνιαστεί μ' έξι απ' αυτούς στη σειρά Αλλά όταν έφτανε στο «ψητό» , διά­λυε τον αρραοώνα· γιατί αυτές οι ερωτικές ιστορίες, γεμάτες,

-7-Μ ΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

στην αρχή , από εκστατική ευτυχία κι ελπίδα, κατά κάποιον τρόπο γίνονταν εξωπραγματικές και, τελικά, ξέφευγαν από τον έλεγχό της Οι κληρικοί, που έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα ξανάορισκαν την ελευθερία τους, δεν έκρυοαν πάντα μια αί�· σθηση ανακούφισης και φυγής, λες κι αυτοί το ίδιο να 'χαν ανακαλύψει, ότι το όνειρο ήταν μόνο ένα όνειρο, ή ένα είδος μεταφοράς που μ' αυτήν είχαν αγωνιστεί να εκφράσουν κάτι

το πραγματικό, αλλά όχι το ίδιο το πραγματικό

Ένας ωστόσο από δαύτους, αυτοκτόνησε· κι αυτή η τραγω� δία την πλημμύρισε με μια εξαιρετική χαρά Της φάνηκε σαν

να μεταφερόταν, με το γεγονός αυτό από έναν παράδεισο τρε� λών μ' επίπλαστη ευτυχία, στην περιοχή της πραγματικότητας, όπου τα έντονα οάσανα γίνονταν μια υπεροατική αγαλλίαση Αλλά, ταυτόχρονα, η αυτοκτονία αυτή έοαλε τέλος στις πε� ρίεργές της αυτές υποσχέσεις γάμου Όχι πως ήταν η τελευ�· ταία απ' αυτές Αλλά μια κοσμική ξαδέρφη της, που το χιoύ� μορ της εκείνη το φοοόταν λίγο, και που , όπου.στεκόταν κι όπου ορισκόταν την αποκαλούσε κοκέτα και ξελογιάστρα, μια μέρα την κατηγόρησε καθαρά και ξάστερα, ότι και με τον τε� λευταίο αρραοωνιαστικό της έπαιζε το ίδιο παιχνίδι, σπρώ­χνοντάς τον στην αυτοκτονία, κι ακόμη ότι πολλές γυναίκες είχαν ανέοει στην κρεμάλα για πολύ μικρότερα εγκλήματα Και παρ' όλο που ήξερε, με κάποιον τρόπο , πως όλ' αυτά δεν ήταν αλήθεια, κι ότι η ξαδέρφη της, όντας μια γυναίκα αυτού του κόσμου , δεν καταλάοαινε, ωστόσο, ήξερε, ακόμη , ότι σύμ­φωνα με τις συνήθειες του κόσμου , κάτι τέτοιο ήταν αρκετά αληθινό, κι ότι έπρεπε να παραιτηθεί απ' αυτό το παράξενο

-8-ΤΟ ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗ-8-ΤΟΥΣΕ το ΘΕΟ

παιχνίδι να ξελογιάζει άντρες και να τους οδηγεί σ' έναν αρ­ρα6ώνα που από την αρχή ήξερε ότι θα τον διάλυε Έτσι, πα­ράτησε τον έκτο κληρικό της κι ήρθε να κουοαλήσει το σταυρό της στην πιο μαύρη Αφρική· και το τελευταίο τρεμούλιασμα μέσα της, που εξομοιωνόταν με κάτι που το απεχθανόταν σαν αμαρτία, ήταν μια έξαψη οργής, όταν αυτός ο κληρικός παν­τρεύτηκε τελικά την ξαδέρφη της καί με τη οοήθεια του χιού­μορ της και της κοσμικής σοφίας της, έγινε σε λίγο επίσκοπος, χωρίς καν να το θέλει

Το μαύρο κορίτσι, ένα πολύ φίνο πλάσμα, που το γυαλιστε­

ρό, μεταξωτό δέρμα και τα μούσκουλά της, έκαναν τους λευ­κούς της αποστολής να μοιάζουν πλάι της σαν σταχτιά φαντά­σματα, ήταν μια γεμάτη ενδιαφέρον, μα ανικανοποίητη προ­σήλυτη' γιατί, αντί να δέχεται το Χριστιανισμό με τρυφερή πειθαρχία, ακριοώς έτσι όπως της τον κήρυχναν, τον αντιμε­τώπιζε μ' απρόσμενες κι όλο ερωτηματικά αντιδράσεις, που ανάγκαζαν τη δασκάλα της να επινοεί θεωρητικές απαντήσεις και να μηχανεύεται αποδείξεις, μέσα σε μια στιγμή , και σε τέ­τοιο 6αθμό, ώστε τελικά δεν μπορούσε να κρύψει απ' τον εαυ­

τό της πως η ζωή του Χριστού, καθώς την αφηγούνταν, πλου­τίστηκε με τόσο πολλές περιστασιακές λεπτομέρειες και με μια τέτοια τεράστια φτηνοκατασκευασμένη θεωρία, ώστε οι Ευαγ­γελιστές θα 'μεναν κατάπληκτοι και χαζεμένοι, αν ζούσαν για

να την ακούσουν να εκμεταλλεύεται τόσο ασύστολα το κύρος τους Πραγματικά, η εκλογή από μέρους της ιεραποστόλου ενός τόσο απομακρυσμένου σταθμού , πράγμα που στην αρχή θεωρήθηκε σαν πράξη αφοσίωσης, πολύ σύντομα έγινε μια

-9-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ Σ�

αναγκαιότητα, γιατί η εμφάνιση του όποιου αντίζηλου ιερα­πόστολου θα οδηγούσε στην ανακάλυψη ότι μέσ' από τις πιο όμορφες περιγραφές της ΒίΌλου , κατάφερε να φτιάξει ένα τέ­τοιο ζυμάρι, μ' ανακατα τα πρόσωπα του Θείου Δράματος, ώστε η θρησκεία που Όγήκε απ' όλο αυτό ήταν ένα συνοθύλευ­

μα ολότελα δικής της έμπνευσης Μόνο σαν μοναχική πρωτο­πόρα ιεραπόστολος θα μπορούσε να 'χει τη δική της Εκκλησία και να καθορίζει τους κανόνες της, χωρίς το φόΟο να την κα­θαιρέσουν σαν αιρετική

Αλλά ίσως είχε οιαστεί όταν, αφού έμαθε το μαύρο κορίτσι

να διαΌάζει , της χάρισε, στα γενέθλιά της, και μια ΒίΌλο Για­

τί, όταν το μαύρο κορίτσι πήρε εκείνη την απάντηση απ' τη· δασκάλα της, πολύ κατά γράμμα την ακολούθησε κι έτσι, μαζί

με το χοντρό ραΌδί της Όγήκε στο αφρικάνικο δάσος να ψάξει για το Θεό, έχοντας τη Βίολο μαζί της σαν οδηγό

Το πρώτο πράγμα που συνάντησε ήταν ένα φιδάκι «μάμπα», ένα απ' τα λίγα δηλητηριώδικα φίδια που ρίχνονται στον άν­θρωπο, όπου τον συναντήσουν Τώρα, η ιεραπόστολος που αγαπούσε όλα τα μικρά ζωάκια επειδή ήταν όλο αφοσίωση και δε σου 'καναν ερωτήσεις, είχε διδάξει το μαύρο κορίτσι να

μη σκοτώνει τίποτα αν δεν ήταν απόλυτη ανάγκη , και να μη φοΌάται τίποτα Έτσι, το μαύρο κορίτσι έσφιξε κάπως πε­ρισσότερο το ραΌδί της κι είπε στο «μάμπα»: «Αναρωτιέμαι ποιος σ' έφτιαξε και ποιος σου γέννησε την επιθυμία να με σκοτώσεις, δίνοντάς σου και το δηλητήριο για να το πετύχεις κάτι τέτοιο»

Το «μάμπα», αμέσως, της έκανε νόημα, με δυο στρεψίματα

-10 το ΜΑ γρο ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ -ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -10 το ΘΕΟ

του κεφαλιού του να το ακολουθήσει και την οδήγησε σ' ένα σωρό από πέτρες, όπου καθόταν θρονιασμένος ένας καλο­φτιαγμένος και μ' αριστοκρατική όψη λευκός άντρας, με όμορφα κανονικά χαρακτηριστικά, μια επιΌλητική γενειάδα και πλούσια κυματιστά μαλλιά, που και τα δυό ήταν τόσο άσπρα σαν από λεπιδόλιθο, και με μια αυστηρή , δίχως οίκτο έκφραση Κρατούσε στο χέρι του ένα πράγμα που έμοιαζε να 'ναι κάτι σαν σκήπτρο, ή μεγάλο ραΌδί' κι αμέσως, μ' αυτό σκότωσε το «μάμπα» που τον πλησίαζε ταπεινόφρονα κι όλο λατρεία

Το μαύρο κορίτσι που είχε διδαχτεί να μη φ06άται τίποτα, ένιωσε την καρδιά της να Όαραίνει ενάντια στον άνθρωπο αυ­

τό, ως ένα 6αθμό επειδή νόμιζε πως οι δυνατοί άντρες έπρεπε

να είναι μαύροι καί μόνον οι κυρίες ιεραποστόλισσες ήταν άσπρες, κι ακόμη επειδή ο άντρας αυτός είχε σκοτώσει το φί­

λο της το φίδι, ή επειδή φορούσε ένα γελοίο άσπρο νυχτικό, κι έτσι τρίφτηκε λίγο σ' ένα σημείο όπου η δασκάλα της δεν μπό­ρεσε ποτέ να την μάθει να μην το κάνει, πράγμα που θα 'πρε­

πε να το ξέρει από μόνη της και να ντρέπεται για λογαριασμό της Υπήρχε και μιά κάποια περιφρόνηση στη φωνή της, όταν στράφηκε στον λευκό άντρα καί του είπε:

- Ψάχνω για το Θεό Μπορείς να μου πεις κατά πού να πάω;

- Τον 6ρήκες, της είπε τότε εκείνος Γονάτισε και λάτρεψέ

με στη στιγμή, αγέρωχο πλάσμα, γιατί αλλιώτικα θα ξεσπάσει πάνω σου η οργή μου Είμαι ο Κύριος των Ουρανών: εγώ έφτιαξα τα ουράνια και τη γη, κι όλ' αυτά που Όρίσκονται πά-

-11-, ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

νω τους Εγώ έφτιαξα το δηλητήριο στο φίδι, και το γάλα στα στήθια της μάνας σου Στα χέρια μου Όρίσκονται ο θάνατος κι όλες οι αρρώστιες, ο κεραυνός κι η αστραπή , η θύελλα κι ή πανούκλα, κι όλες οι άλλες αποδείξεις για τη μεγαλοσύνη και

τη μεγαλοπρέπειά μου Γονάτισε, κορίτσι· κι όταν θα ξανάρ­θεις άλλη φορά μπροστά μόυ, φέρε μου τ' αγαπημένο σου παι­

δί και σφάξε το εδώ, στα πόδια μου, σαν μια θυσία· γιατί τρε­λαίνομαι για τη μυρωδιά του φρέσκου αίματος

- Δεν έχω παιδί! είπε το μαύρο κορίτσι Είμαι παρθένα

- Τότε φέρε τον πατέρα σου και Όάλε τον να σφάξει εσένα, είπε ο Κύριος των Δυνάμεων Και φρόντισε οι δικοί σου να μου φέρουν μπόλικα κριάρια και τραγιά και πρόΌατα, να τα ψήσουν μπροστά μου , σαν προσφορά, ηα να μ' εξευμενίσουν, γιατί αλλιώτικα, σίγουρα θα τους συντρίψω με τις πιο τρομε- ρές πανούκλες, έτσι που να τους δώσω να καταλά60υν πως εί-' μαι Θεός

- Δεν είμαι χαζή , κι ούτε κανένα μεγάλο παιδί για να πι­στεύω τέτοιες σαχλαμάρες, είπε το μαύρο κορίτσι Και στ' όνομα του αληθινού Θεού που τον αναζητώ, θα σε λιώσω, όπως έλιωσες κι εσύ αυτό το καημένο το «μάμπα»

Κι άρχισε να σκαρφαλώνει στο σωρό τις πέτρες και να κου­

νά απειλητικά καταπάνω του το ραΌδί της

Αλλά όταν έφτασε στην κορυφή, είδε ότι δεν υπήρχε τίποτα και κανένας εκεί πέρα

Αυτό την ξάφνιασε τόσο πολύ , ώστε κά8!ΟΙ' κάτω κι άνοιξε

τη ΒίΌλο της ζητώντας καθοδήγηση Αλλά είτε τα μυρμήγκια την είχαν καταφάει, ή ήταν ένα πολύ παλιό ,οιΌλίο που είχε

12

φαγωθεί απ' το πέρασμα του χρόνου - γιατί όλες οι αρχικές του σελίδες, μόλις τ' άνοιξε, σκόρπισαν κι έγιναν σκόνη

Τότε, τ ο μαύρο κορίτσι αναστέναξε και σηκώθηκε ξαναρχί­ζοντας να ψάχνει Σε λίγο ανατάραξε ένα φίδι, σαν κόμπρα, ή σαν κροταλία, που τίναξε τη γλώσσα του κι έφτυσε καταπάνω της, μα που γλίστρησε στο πλάι κι έκανε να φύγει όταν του εί­πε:

- Μην τολμήσεις να με φτύσεις! Θα 'θελα να ξέρω ποιος σ' έφτιαξε και γιατί είσαι τόσο διαφορετικό από μένα Ο Θεός του «μάμπα» ήταν άχρηστος: δεν ήταν αληθινός όταν τον δο­κίμασα με το ραΟδί μου Για πήγαινέ με λοιπόν στο δικό σου Πάνω σ' αυτό, ο κροταλίας γύρισε πίσω και της έκανε νόη­

μα να τον ακολουθήσει, κι εκείνη τον ακολούθησε

Την οδήγησε σ' ένα χαρούμενο ξέφωτο του δάσους, όπου ένας γηραλέος κύριος μ' απαλή γενειάδα και μαλλιά, σαν από ασήμι, φορώντας κι αυτός ένα άσπρο νυχτικό, καθόταν μπρο­στά σ' ένα τραπέζι σκεπασμένο μ' ένα άσπρο ύφασμα και γε­μάτο από χειρόγραφα ποιημάτων και πένες από φτερά αγγέ­λων Έδειχνε αρκετά καλοσυνάτος Μα τα στριφτά καταπάνω μουστάκια και φρύδια του , έδειχναν μιά έκφραση ικανοποιη­μένη με τον εαυτό του, όλο πονηριά, που το μαύρο κορίτσι σκέφτηκε πως ήταν γελοία

- Α, καλό μου φτυστο-φυδάκι, είπε ο κύριος στον λία., Μου' φερες επιτέλους κάποιον να τα πούμε, έ; ,

κροτα-Κι έδωσε στο φίδι ένα αυγό, που εκείνο τ' άρπαξε χαρούμε­

να κι έφυγε στο δάσος

- Μη με φοοάσαι, είπε τότε ο γερο-κύριος στο μαύρο

κορί-

-13-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

τσι Δεν είμαι κανένας σκληρός Θεός: είμαι πολύ λογικός, ξέ­ρεις Δεν κάνω τίποτα χειρότερο απ' το να κουδεντιάζω, έστω

κι αν καμιά φορά αντιδικώ Αλλά δεν είμαι κι αμετάπειστος στις διαφωνίες μου Μη με λατρεύεις, απλούστατα έλα κοντά μου και κατηγόρησέ με Βρες μου τα λάθη μου , και μη μου χα­λάς το κέφι Πες μου κάτι που δε σ' αρέσει για να διαφωνή­σουμε

- Εσύ λοιπόν έφτιαξες τον κόσμο; ρώτησε το μαύρο κορί­τσι

- Φυσικά εγώ, απάντησε κείνος

- Και γιατί τον έκανες να 'χει τόσο κακό μέσα του ; είπε

πά-λι το μαύρο κορίτσι

- Θαυμάσια! είπε ο Θεός Αυτό ακριδώς ήθελα να με ρωτή­σεις Είσαι ένα έξυπνο, μυαλωμένο κορίτσι Είχα κάποτε έναν υπηρέτη που τον έλεγαν Ιώδ και μαζί του διαφωνούσα συνέ­χεια· αλλά ήταν τόσο σεμνός κι ανόητος, ώστε χρειάστηκε να τον λούσω με τα πιο τρομαχτικά δάσανα, μέχρι που να κατα­φέρω να τον κάνω να παραπονεθεί Η γυναίκα του τού 'λεγε

να με καταραστεί κι ας πεθάνει Και μη νομίζεις ότι τα 'χω με την καημένη τη γυναίκα, γιατί τον δασάνισα τρομερά, παρ' όλο που τα διόρθωσα όλα κατόπι Όταν τελικά τον κατάφερα

να διαφωνήσει, αυτός σκεφτόταν περισσότερο τον εαυτό του Αλλά τελικά τον δαρέθηκα, αφού τον έκανα να παραδεχτεί πως είχα κάνει το καλύτερο γι' αυτόν Τον σύντριψα για τα καλά μάλιστα, μπορώ να σου πω

- Δεν ήρθα εγώ εδώ πέρα για να μαλώσω, είπε το μαύρο κορίτσι Απλούστατα θα 'θελα να μάθω γιατί, αν εσύ έφτιαξες

-14-ΤΟ ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗ-14-ΤΟΥΣΕ -14-ΤΟ ΘΕΟ

πραγματικά τον κόσμο, τον έφτιαξες τόσο άσχημα

- ' Ασχημα! φώναξε ο γερο-κύριος Ω'! Μα εσύ πήρες τόσο θάρρος ώστε να μου ζητάς να δώσω λογαριασμό! Και ποια εί­σαι συ , παρακαλώ, που μπορείς να με κρίνεις; Μπορείς εσύ να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο; Λόγου χάρη νά φτιάξεις μια φάλαινα; Βάλ' της ένα χαλκά στη μύτη και φέρ' τη μου , όταν

θα την τελειώσεις Μπας και μπορείς να καταλάβεις, γελοίο σκουληκάκι, ότι εγώ, όχι μονάχα έφτιαξα τη φάλαινα, αλλά και την ίδια τη θάλασσα που μέσα της κολυμπά ; Ολόκληρο τον πανίσχυρο ωκεανό, απ' το βυθό του μέχρι ψηλά στον ου­ρανό Θα σκέφτεσαι, θαρρώ, πως όλο αυτό ήταν κάτι πολύ εύκολο Θα πιστεύεις ότι εσύ μπορούσες να το φτιάξεις καλύ­τερο Άκου , λοιπόν, να σου πω κάτι, μικρή γυναίκα: γιατί πρέπει να σου βγάλω την έπαρση που 'χεις μέσα σου Εσύ δε

θα μπορούσες να φτιάξεις ούτε ένα μυρμήγκι Κι ωστόσο, ορ­θώνεις τ' ανάστημά σου μπροστά σε μένα, που έχω φτιάξει με­γαθήρια Εσύ δε θα μπορούσες να φτιάξεις ούτε μια λιμνούλα, και τολμάς να μιλάς σε μένα, το δημιουργό των εφτά θαλασ­σών Θα είσαι άσχημη και γρια και θα πεθάνεις μέσα σε πε­νήντα χρόνια, ενώ η δική μου μεγαλοπρέπεια θα διαρκεί για πάντα - κι ωστόσο, έρχεσαι δω πέρα και μου βάζεις όρους σαν να ήσουνα η θεια μου Φαντάζεσαι, έτσι δεν είναι, πως εί­σαι καλύτερη από το Θεό; Τι έχεις όμως ν' απαντήσεις σ' όλ' αυτά τα επιχειρήματα;

- Δεν είναι διόλου επιχειρήματα: είναι μόνο χλευασμοί από μέρους σου , είπε το μαύρο κορίτσι Μου φαίνεται μάλιστα ότι δεν ξέρεις τι σημαίνει ένα επιχείρημα

-15-Μ ΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ'

- Πώς! Εγώ που σύντριψα τον Ιώ6; Ε, μα αυτό πια το πα­ραδέχεται όλος ο κόσμος! Σ' εμένα θα πεις ότι δεν ξέρω από επιχειρήματα; Απλούστατα γελάω με του λόγου σου, κορίτσι, είπε ο γερο-κύριος, σημαντικά εξοργισμένος, αλλά και πολύ κατάπληκτος για να μπορέσει ν' αντιμετωπίσει σωστά την κα­τάσταση

- Δε δίνω σημασία στα κοροϊδευτικά σου γέλια, είπε το μαύρο κορίτσι Αλλά ως τώρα δε μου είπες γιατί δεν έκανες τον κόσμο όλο καλό, αντί να φτιάξεις αυτό το ανακάτωμα κα­λού και κακού Δεν είναι απάντηση το να με ρωτάς αν εγώ θα μπορούσα να τον φτιάξω καλύτερο Αν εγώ ή μουνα Θεός δε

θα υπήρχαν μύγες τσε-τσε Ο λαός μου δε θα υπόφερε από αρ­ρώστιες, ούτε θα πρηζόταν από πληγές, κι ούτε θα 'κανε τρο­μερές αμαρτίες Γιατί έ6αλες αυτό το σακουλάκι με το δηλητή­ριο στο στόμα του «μάμπα», όταν υπάρχουν ένα σωρό άλλα φίδια που μπορούν να ζήσουν πολύ καλά και χωρίς αυτό; Για­

τί έκανες τους πίθηκους τόσο άσχημους και τα πουλιά τόσο όμορφα;

- Και γιατί να μην το κάνω; είπε ο γερο-κύριος Απάντησέ μου σ' αυτό, αν μπορείς

- Γιατί να το κάνεις; Εκτός κι αν είχες μέσα σου κάποια κακία, είπε το μαύρο κορίτσι

- Το να ρωτάς μ' αινιγματικό τρόπο, δεν είναι οπωσδήποτε συζήτηση, έκανε εκείνος Δε θα παίξουμε την κολοκυθιά εδώ πέρα

: Ένας Θεός που δεν μπορεί ν ' απαντήσει στις ερωτήσεις μου , είναι άχρηστος για μένα, είπε το μαύρο κορίτσι Άλλω-

-16-

ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

ρια της θεοσύνης Κι ευτυχώς που 6ρισκόταν ακρι6ώς μ' αυτή την ψυχική διάθεση, όταν συνάντησε στο δρόμο της έναν αρ­κετά όμορφο νεαρό, φρεσκοξυρισμένο, και μ' ελληνικό κοντό χιτώνα Ποτέ της ως τώρα δεν είχε δει τίποτα παρόμοιο Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ήταν ένα ανασήκωμα κι ένα στρούφι­σμα στις εξωτερικές γωνιές των φρυδιών του , που ενώ της προκάλεσαν το ενδιαφέρον την απωθούσαν κιόλας

- Με συγχωρνάς, αφέντη , του είπε Αλλά 6λέπω ότι έχεις έξυπνα μάτια Κι εγώ ψάχνω για το Θεό, μήπως μπορείς να μου πεις κατά πού να πάω;

- Μη μπαίνεις σε τόση φασαρία για όλ' αυτά, είπε τότε ο νεαρός Πάρε τον κόσμο έτσι όπως είναι, γιατί πέρα απ' αυτόν δεν υπάρχει τίποτα Όλοι οι δρόμοι τελειώνουν στον τάφο, που είναι η πύλη για το Τίποτα Kιocι μέσα στη σκιά του τίπο­

τα, όλα είναι μάταια Ακολούθησε τη συμ60υλή μου και μην ψάχνεις πιο μακριά απ' τη μύτη σου Θα ξέρεις πάντα ότι υπάρχει κάτι πιο κει, και μ' αυτή τη γνώση θα 'σαι γεμάτη ελ­πίδα κι ευτυχισμένη

- Αλλά, έλα που το μυαλό μου πάει πολύ μακριά! έκαν� το μαύρο κορίτσι Δεν είναι σωστό να κλείνουμε τα μάτια μας Πιο πολύ θέλω να γνωρίσω το Θεό, παρά την ευτυχία ή την ελπίδα Ο Θεός είναι η ευτυχία κι η ελπίδα μου

- Και τι θα κάνεις αν ανακαλύψεις πως δεν υπάρχει Θεός; είπε ο νέος άντρας

- Θα ή μουνα μια πολύ κακιά γυναίκα, αν δεν ήξερα ότι ο Θεός υπάρχει, είπε το μαύρο κορίτσι

- Ποιος στο 'πε αυτό; ρώτησε κείνος Δε θα 'πρεπε ν'

αφή-

-18-το ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -18-το ΘΕΟ

νεις τους ανθρώπους να σου σφίγγουν το μυαλό μέσα σε τέτοι­ους περιορισμούς 'Αλλωστε γιατί θα 'πρεπε οπωσδήποτε να μην είσαι μια κακιά γυναίκα;

- Α, μα μη λες ανοησίες, τώρα! είπε το μαύρο κορίτσι Το

να 'σαι κακιά γυναίκα σημαίνει να είσαι κάτι που δε θα έπρε­

πε καθόλου να είσαι, αυτό είναι σίγουρο!

- Τότε θα πρέπει ν' ανακαλύψεις πρώτα αυτό που είναι σω­στο να είσαι, πριν μπορέσεις να πεις αν είσαι καλή ή κακιά

- Αυτό είν' αλήθεια, είπε το μαύρο κορίτσι Αλλά ξέρω ότι

θα έπρεπε να είμαι καλή γυναίκα, έστω κι αν είναι άσχημο πράγμα το να είναι κανένας καλός

- Δεν υπάρχει νόημα σ' αυτό που λες, απάντησε ο νεαρός

- Δεν υπάρχει νόημα με το δικό σου τρόπο, αλλά όχι με τον τρόπο που δίνει ο Θεός νόημα στη ζωή , είπε κείνη Κι εμένα αυτό το νόημα μ' αρέσει Γιατί νιώθω πως αν το αποκτήσω, τότε θα μπορέσω ν' ανακαλύψω το Θεό

- Πώς μπορείς να λες το τι θα 'ναι αυτό που θ' ανακαλύ­ψεις; ρώτησε ο νεαρός Λοιπόν, η συμοουλή που μπορώ να σου δώσω είναι να κοιτάξεις να κάνεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς, κι όσον καιρό το μπορείς, κι έτσι να γεμί­σεις τις μέρες σου με χρήσιμα πράγματα και με τιμή , μέχρι που

να 'ρθει το αναπόφευκτο τέλος, όταν πια δε θα 'χεις ούτε συμ­οουλές να δέχεσαι, ούτε και τίποτα να κάνεις, ή να μάθεις ή και να υπάρχεις

-;- Θα πρέπει να υπάρχει ένα μέλλον όταν πεθαίνουμε, είπε

το μαύρο κορίτσι, και παρ' όλο που δεν μπορώ \α το ζήσω, μπορώ να το ξέρω

-19-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ Σ Ω

- Ξέρεις το παρελθόν; ρώτησε ο νεαρός Αν το παρελθόν που πραγματικά υπήρξε, είναι πέρ' από τις δυνατότητες της γνώσης σου, πώς ελπίζεις ότι ξέρεις το μέλλον, που δεν έχει ακόμη συμοεί ;

-Κι όμως, θ α συμΟεί Και ξέρω αρκετά απ' αυτό για να σο,,:,

πω ότι ο ήλιος θ' ανατέλλει κάθε μέρα, είπε το μαύρο κορίτσι

- Κι αυτό ακόμη είναι μια ματαιότητα, είπε ο νεαρός φιλό­σοφος Ο ήλιος καίγεται, και μπορεί μια μέρα να κάψει ολότε­

λα τον εαυτό του και να σΟήσει

- Η ίδια η ζωή είναι μια φλόγα που πάντα τρώει απ' τον εαυτό της αλλά, αποκτά δύναμη η φλόγα της κάθε φορά που γεννιέται ένα παιδί Η ζωή είναι πιο σπουδαία απ' το θάνατο

κι η ελπίδα απ' την απελπισία Θα εκτελέσω το έργο που μου πέφτει, μόνον αν ξέρω ποιο είν' αυτό το έργο, και μόνον αν εί-, ναι κάτι καλό Και για να το μάθω αυτό, πρέπει να μάθω το παρελθόν και το μέλλον, και πρέπει να δρω το Θεό

- Μπας κι εννοείς ότι πρέπει να είσαι Θεός; είπε κείνος κοιτάζοντάς την σκληρά

- Ναι, να είμαι όσο το μπορώ, είπε το μαύρο κορίτσι Και σ' ευχαριστώ Εμείς που είμαστε νέοι είμαστε κι οι σοφοί: έμαθα από σένα ότι το να ορεις το Θεό πάει να πει να 'σαι Θεός Έχεις δυναμώσει την ψυχή μου Αλλά πριν σ' αφήσω, πες μου ποιος είσαι

- Ε ίμαι ο Κοχελέθ , γνωστός σε πολλούς σαν Εκκλησιαστής

ο κήρυκας, απάντησε κείνος Ο Θεός θα 'ναι μέσα σου, αν κα­ταφέρεις να τον ορεις! Μέσα μου όμως δεν είναι Μάθε ελλη­νικά: είναι η γλώσσα της σοφίας Και τώρα, να πας στο καλό

-20- '

ΤΟ ΜΑ γρο ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΤΟ ΘΕΟ

Της έκανε μια φιλική χειρονομία και προσπέρασε Το μαύρο κορίτσι τράοηξε προς την αντίθετη μεριά, και τώρα σκεφτόταν πιο σκληρά από ποτέ· αλλά η πορεία της σκέψης που μέσα της την έβαλε κείνος, γινόταν αινιγματική και δύσκολη ώστε τελι�

κά αποκοιμήθηκε, και προχωρούσε σταθερά μέσα στον ύπνο της, ώσπου μυρίστηκε ένα λιοντάρι και, ξυπνώντας ξαφνικά,

το 'δε να κάθεται στη μέση του δρόμου της, και να λιάζεται σαν γάτα μπροστά στο τζάκι· ήταν ένα λιοντάρι από κείνα που τα λένε δίχως χαίτη , επειδή η χαίτη τους είναι όμορφη και καλοχτενισμένη, αντί να στέκεται άγρια και φουντωτή

- Για τ' όνομα του Θεού , οασιλιά μου, του είπε χαϊδεύον­τάς το στο λαιμό καθώς προσπέρασε, και στα δάχτυλά της ένί­ωσε μια ζεστασια και μια απαλότητα, σαν ν' άγγιξε το ζεστό

κι απάτητο γρασίδι ενός βουνού

Ο οασιλιάς του δάσους χασμουρήθηκε χαριτωμένα και την ακολούθησε με το ολέμμα του, σαν να του 'ρθε το κέφι να κά­νει έναν περίπατο μαζί της Αλλά εκείνη απομακρύνθηκε πολύ αποφασιστικά, ώστε του 'κοψε τη διάθεση Και, καθώς θυμή­θηκε.ότι μέσα στο δάσος υπάρχουν πολύ λιγότερο φιλικά κι ακόμη δυνατότερα πλάσματα απ' αυτό το λιοντάρι, αποφάσι­

σε να προχωρεί π ιο προσεχτικά, μέχρι που συνάντησε έναν άντρα σκοτεινό, με κυματιστά μαύρα μαλλιά και με μια τερά­στια μύτη Δε φορούσε τίποτα πάνω του έξω από 'να ζευγάρι σαντάλια Το πρόσωπό του ήταν τρομερά ρυτιδωμένο - αλλά

οι ρυτίδες αυτές έμοιαζαν να 'γιναν από οίκτο και καλοσύνη Παρ' όλη τη μεγάλη του μύτη είχε πλατιά, όλο δύναμη ρου­θούνια, κι οι γωνιές στο στόμα του έδειχναν μεγάλη αποφασι-·

-21-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

στικότητα Τον άκουσε πριν καλά-καλά τον δει· γιατί έ6γαζε από πάνω του ένα παράξενο 60υητό, κι έμοιαζε να 'ναι σε φο-6ερή ταραχή Όταν την είδε σταμάτησε να μουγκρίζει και προσπάθησε να φανεί συνηθισμένος κι αδιαφόρετος

- Δε μου λες, αφέντη, είπε το μαύρο κορίτσι, μπας κι είσαι

ο προφήτης που τριγυρνά γδυτός, ουρλιάζοντας σαν δράκον­τας και θρηνολογώντας σαν κουκου6άγια;

- Κάτι τέτοιο, πάνω-κάτω, κάνω , είπε κείνος απολογητικά Μίκαχ είναι τ' όνομά μου: Μίκαχ ο Μορασίτης Τι μπορώ να κάνω για σένα;

- Ψάχνω για το Θεό, του απάντησε κείνη

- Και τον ορήκες; τη ρώτησε

� Βρήκα ένα γέρο που μου ζήτησε ζώα στη σού6λα γιατί, λέει, του άρεσε η μυρωδιά του ψητού, κι ακόμη να θυσιάσω τα παιδιά μου στο 6ωμό του

Πάνω σ' αυτό ο Μίκαχ έ6γαλε ένα τέτοιο θλι6ερό μουγκρη­

τό, ώστε το λιοντάρι, ο Βασιλιάς, έτρεξε να κρυφτεί στο δά­σος, και κάθισε από κει πέρα να κοιτάζει, με την ουρά του να κουνιέται αγριεμένα

- Ε ίναι ένας φρικτός απατεώνας, μούγκρισε ο Μίκαχ Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να έρχεται μπροστά στο μεγάλο Θεό, με το καμένο σώμα ενός μωρού ; Ε ίναι δυνατό ο Θεός να ευχαριστιέται με χιλιάδες κριάρια και ποταμούς από λάδι, ή με τη θυσία του πρωτότοκου παιδιού σου, του καρπού του κορμιού σου , αντί ν' απολαμ6άνει την αφοσίωση της ψυ­χής σου ; Ο Θεός έσπειρε στην ψυχή σου το καθετί αγαθό, κι η ψυχή σου σού 'χει πει ότι ο Θεός μιλάει την αλήθεια Και τι

-22-το ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -22-το ΘΕΟ

άλλο ζητά ο Θεός από σένα έξω απ' το να κάνεις το σωστό, ν' αγαπάς και να λυπάσαι και να πορεύεσαι ταπεινά μαζί Του;

- Αυτός που μου λες είν' ένας τρίτος Θεός, είπε το μαύρο κορίτσι Και μ' αρέσει πολύ περισσότερο απ' αυτόν που απαι­τούσε θυσίες, κι εκείνον που ήθελε από μένα να μαλώσω μαζί του, για να κοροϊδέψει την αδυναμία μου και την άγνοιά μου Αλλά το να κάνεις το σωστό και να σπέρνεις τον οίκτο, είναι μόνο ένα μικρό μέρος απ' τη ζωή , όταν δεν είναι κανένας αφέντης ή δικαστής Και σε τι ωφελεί να πορεύεσαι ταπεινά, όταν δεν ξέρεις κατά πού πορεύεσαι;

- Να πορεύεσαι ταπεινά κι ο Θεός θα σε καθοδηγήσει, είπε

ο Προφήτης Και τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις, αν εκείνος

δε σε καθοδηγήσει;

- Μου έδωσε μάτια για να καθοδηγώ τον εαυτό μου, είπε το μαύρο κορίτσι Μου έδωσε ένα μυαλό και μ' άφησε να το χρη­σιμοποιώ Πώς μπορώ τώρα να στραφώ σ' αυτόν και να του

πω να 6λέπει για λογαριασμό μου και να σκέφτεται για μένα;

Η μοναδική απάντηση του Μίκαχ ήταν ένα τρομερό οογκη­

τό, έτσι που το λιοντάρι, ο Βασιλιάς, τρόμαξε τόσο που το Όαλε στα πόδια κι έτρεχε για δυο ολόκληρα μίλια χωρίς να σταματήσει Και το μαύρο κορίτσι έκανε το ίδιο προς την αν­τίθετη κατεύθυνση Αλλ' αυτή έτρεξε μονάχα ένα μίλι

- Γιατί τρέχω, από ποιον φεύγω; είπε σε μια στιγμή στον εαυτό της, και συνήρθε Δε φοοήθηκα καθόλου αυτό τον αγα­

θό, φασαριόζικο άνθρωπο

- Οι φό60Ι κ ι οι ελπίδες σου είναι μονάχα φαντασιώσεις, είπε μια φωνή πολύ κοντά της, που έ6γαινε απ' το στόμα ενός

-23-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

πολύ κοντόφθαλμου , ηλικιωμένου άντρα, με χοντρά γυαλιά που καθόταν σ' έναν πεσμένο κορμό δέντρου , όλο ρόζους Τρέχοντας έτσι, εξακολούθησε ο γεράκος, εκδηλώνεις ένα κα­θορισμένο ανακλαστικό Το πράγμα είναι πολύ απλό Έχον­τας ζήσει ανάμεσα στα λιοντάρια, από τότε που ήσουνα παι­δάκι, συσχετίζεις τον ήχο ενός μουγκρητού με κάποιο θανάσι­

μο κίνδυνο Κι έτσι, το '6αλες στα πόδια όταν αυτό το γεμάτο προλήψεις θλι6ερό πλάσμα σου Όγαλε κατάμουτρα μια κραυ­

γή Αυτή η αξιοσημείωτη ανακάλυψη μου κόστισε είκοσι χρό­νων αφοσιωμένες έρευνες, που στη διάρκειά τους έκοψα τα μυαλά αναρίθμητων σκυλιών, και παρατήρησα τα σάλια τους κάνοντας τρύπες στα μάγουλά τους, έτσι που το σάλιο τους να ξεχύνεται από κει κι όχι μέσ' από τη γλώσσα τους Ολόκληρος

ο επιστημονικός κόσμος έπεσε γονατιστός στα πόδια μου από θαυμασμό γι' αυτό το κολοσσιαίο επίτευγμα, κι από ευγνωμο­σύνη για το φως που ξέχυσα πάνω στα πρ06λήματα της αν­θρώπινης συμπεριφοράς

- Και γιατί δε ρωτούσες εμένα; είπε το μαύρο κορίτσι Θα μπορούσα να σου τα πω όλ' αυτά μέσα σε είκοσι δευτερόλε­πτα, αντί να πονέσεις όλα εκείνα τα δύστυχα σκυλιά

- Η άγνοια κι η αλαζονεία σου είναι ανείπωτες κι αχαρα­κτήριστες, απάντησε ο γερο-μύωπας Το γεγονός αυτό, φυσι­

κά, ήταν γνωστό ακόμη και στα μικρά παιδιά Αλλά ποτέ δεν είχε αποδειχτεί επιστημονικά σ' ένα εργαστήριο Και γι' αυτό δεν ήταν διόλου επιστημονικά γνωστό Έφτασε ως εμένα σαν μια ακατέργαστη σκέψη , κι εγώ το παράδωσα στον κόσμο σαν επιστήμη Έχεις ποτέ σου κάνει κάποιο πείραμα - όχι, σε ρω-

-24 ΤΟ ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗ-24 ΤΟΥΣΕ -24 ΤΟ ΘΕΟ

- Πολλά, απάντησε το μαύρο κορίτσι Και τώρα θα κάνω ένα ακόμη Ξέρεις πού πάνω κάθεσαι;

- Κάθομαι σ' ένα κούτσουρο μαυρισμένο απ' τα χρόνια και σκεπασμένο με διόλου άνετους ρόζους και κόμπους, είπε ο μύωπας

- Κάνεις μεγάλο λάθος, είπε το μαύρο κορίτσι Κάθεσαι πάνω σ' έναν κροκόδειλο που κοιμάται

Με μια κραυγή που θα τη ζήλευε κι αυτός ακόμη ο Μίκαχ, ο μύωπας σηκώθηκε κι έτρεξε σπασμωδικά να κρυφτεί πίσω από ένα γειτονικό δέντρο, κι ύστερα σκαρφάλωσε πάνω σ' αυ­

τό σαν γάτα με μια ευλυγισία που για έναν τόσο ηλικιωμένο άνθρωπο, θα την έλεγες υπεράνθρωπη

- Κατέ6α κάτω , είπε το μαύρο κορίτσι Θα 'πρεπε να ξέρεις πως οι κροκόδειλοι υπάρχουν μόνο κοντά σε νερά Δοκίμασα μόνον ένα πείραμα πάνω σου Κατέαα από κει

- Και τώρα πώς θα κατέ6ω; είπε ο μύωπας τρέμοντας Θα πέσω και θα τσακιστώ

- Πώς ανέ6ηκες; είπε το μαύρο κορίτσι

- Δεν ξέρω, αποκρίθηκε κείνος σχεδόν κλαίγοντας Αυτό είναι αρκετό για να κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει στα θαύ­ματα Δε θα μπορούσα ποτέ να σκαρφαλώσω σ' ένα τέτοιο δέντρο Κι όμως, να που αρίσκομαι εδώ πάνω και δε θα τα καταφέρω ποτέ να κατεαώ

- Πολύ ενδιαφέρον πείραμα, έτσι δεν είναι; ρώτησε το μαύ­

ρο κορίτσι

- Απαίσια σκληρό, από μέρους σου , αχάριστο και διεφθαρ­μένο πλάσμα! είπε κείνος μ' ένα αογκητό Ήθελα να 'ξερα δε

25

ΜπΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

σου πέρασε καθόλου απ' το μυαλό ότί θα μπορούσα να σκοτω­θώ; Μπας και νόμισες ότι μπορείς να δώσεις σ' ένα ντελικάτο φυσιολογικό οργανισμό σαν το δικό μου ένα τόσο ισχυρό σοκ, χωρίς τον κίνδυνο για μια πολύ σοοαρή , κι ίσως μάλιστα μοι­ραία αντίδραση , πάνω στην καρδιά; Δε θα μπορέσω ποτέ πια σ' όλη μου τη ζωή να καθίσω σ' έναν κορμό δέντρου Πιστεύω ότι ο σφυγμός μου τώρα θα χτυπά πολύ ανώμαλα, παρ' όλο που δεν είμαι σε θέση να τον μετρήσω, γιατί αν αφήσω αυτό

το κλαδί που οαστώ θα πέσω καταγής σαν πέτρα

- Αφού μπόρεσες να κάδεις στα δυο το κρανίο ενός σκυ­λιού , χωρίς να έχεις άσχημες καρδιακές αντιδράσεις, μη φο­δάσαι καθόλου , του είπε κείνη ήρεμα Νομίζω πως οι μάγοι της Αφρικής είναι πιο δυνατοί απ' όλες τις προσπάθειες που κάνεις εσύ , τεμαχίζοντας τα μυαλά των σκυλιών Με μια μο­νάχα λέξη που είπα, σ' έκανα να σκαρφαλώσεις σ' αυτό το δέντρο σαν γάτα Παραδέξου το πως ήταν κάτι θαυμαστό

- Μακάρι να μπορούσες να πεις άλλη μια λέξη και να με κάνεις να κατέοω με σιγουριά από δω πέρα, είπε κείνος θρη_· νητικά

- Θα το κάνω, απάντησε κείνη Είν' ένας 6όας πάνω στο δέντρο που σε μυρίζει, ακρι6ώς πάνω απ' το κεφάλι σου

Ο μύωπας ορέθηκε καταγής με μιαν εκπληκτική ταχύτητα, και προσγειώθηκε τελικά ανάσκελα Αλλ' αμέσως σηκώθηκε στα πόδια του κι είπε:

- Δε με κατάφερες: μην το φαντάζεσαι Ήξερα πολύ καλά ότι επινόησες το φίδι για να με τρομάξεις

- Κι όμως τρόμαξες, σαν να επρόκειτο για ένα πραγματικό

-26-το ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -26-το ΘΕΟ

φίδι, είπε το μαύρο κορίτσι

- Δεν τρόμαξα, έκανε ο μύωπας μ' αγανάκτηση Καθόλου δεν τρόμαξα και μη χαίρεσαι

- Κι όμως, κατέ6ηκες το ίδιο γρήγορα απ' το δέντρο

- Αυτό ναι, πραγματικά, είναι το μόνο ενδιαφέρον, είπε ο μύωπας 6ρίσκοντας την αυτοκυριαρχία του , τώρα που ένιωθε σιγουρεμένος Ήταν ένα καθορισμένο αντανακλαστικό Ανα­ρωτιέμαι αν θα μπορούσα να κάνω ένα σκυλί να σκαρφαλώσει

σε δέντρο

- Μα, για ποιο λόγο; ρώτησε το μαύρο κορίτσι

- Τι θα πει, για ποιο λόγο; Μα, για να τοποθετήσω αυτό το φαινόμενο πάνω σ' επιστημονική 6άση, είπε κείνος

- Ανοησίες! είπε το μαύρο κορίτσι Ένα σκυλί δεν μπορεί ποτέ να σκαρφαλώσει σε δέντρο

- Ούτε κι εγώ θα μπορούσα να το κάνω χωρίς το κίνητρο του φανταστικού κροκόδειλου , είπε ο καθηγητής Πώς θα μπορούσα να κάνω ένα σκυλί να φο6ηθεί έναν κροκόδειλο;

- Να το συστήσεις σε μερικούς πραγματικούς κροκόδει­λους, σαν πρώτη αρχή , είπε το μαύρο κορίτσι

- Α, αυτό θα κόστιζε πάρα πολλά, είπε ο μύωπας, ζαρώ­νοντας τα φρύδια του Τα σκυλιά είναι πολύ φτηνά αν τ' αγο­ράσεις από επαγγελματίες κλέφτες σκυλιών Αλλά για κροκό­δειλους χρειάζονται πολλά λεφτά Πρέπει να το συλλογιστώ

το πράγμα πολύ προσεχτικά

- Πριν φύγεις, είπε το μαύρο κορίτσι, πες μου αν πιστεύεις καθόλου στο Θεό

- Ο Θεός είναι μια αχρείαστη και 6αρετή υπόθεση , είπε ο

27

ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

μύωπας Το σύμπαν είναι ένα γιγάντιο σύστημα από αντανα­κλαστικά, που παράγονται από ψυχικά σοκ Αν σου δώσω ένα ελαφρό χτύπημα στο γόνατο, θα τινάξεις πέρα το πόδι σου

- Τότε θα σου δώσω κι εγώ μια με το ραοδί μου , γι' αυτό, μην το κάνεις, είπε το μαύρο κορίτσι

- Για επιστημονικούς λόγους είναι απαραίτητο ν' απαγο­ρεύουμε τέτοια δευτερεύοντα κι επιφανειακά άσχετα αντανα­κλαστικά, δένοντας το άτομο, είπε ο καθηγητής Ωστόσο, κι αυτά ακόμη είναι αρκετά σχετικά σαν παραδείγματα αντανα­κλαστικών που παράγονται από συνειρμικές ιδέες Έχω πε­ράσει είκοσι πέντε χρόνια της ζωής μου μελετώντας αυτές τις επιπτώσεις

κι έτσι προσθέτω κάτι στο σώμα της επικυρωμένης επιστημο­ηκής αλήθειας

- Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος όταν όλα θα είναι γνώση και δε θα υπάρχει διόλου οίκτος; είπε το μαύρο κορί­τσι Δεν έχεις κάθόλου μυαλό για να επινοήσεις κάποιον τρό­

πο της προκοπής, έτσι που ν' ανακαλύψεις τ,ι θα ήθελες να ξέ­ρεις;

- Μυαλό! φώναξε ο μύωπας, λες και δύσκολα μπορούσε να

-28-το ΜΑ γρο ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -28-το ΘΕΟ

πιστέψει στ' αυτιά του Θα πρέπει να είσαι μια εξαιρετικά αγράμματη νέα γυναίκα Δεν ξέρεις πως οι άνθρωποι που αφιερώνονται στην επιστήμη, είναι όλόκληροι μυαλό, απ' την κορυφή μέχρι τα νύχια;

- Πες τρ αυτό στον κροκόδειλο, έκανε το μαύρο κορίτσι Και πες μου εμένα αυτό: Παρατήρησες ποτέ σου τις επιπτώ­σεις των πειραμάτων σου στο μυαλό και στο χαρακτήρα άλλων ατόμων; Αξίζει τον κόπο, ενώ χάνεις την ψυχή σου και κατα­δικάζεις την ψυχή όλων των άλλων, ν' ανακαλύπτεις κάτι σχε­τικά με το σάλιο των σκυλιών;

- Μεταχειρίζεσαι λέξεις που δεν έχουν κανένα νόημα, είπε

ο μύωπας Μπορείς ν' αποδείξεις την ύπαρξη του όργανου που αποκαλείς ψυχή; Μπορείς να τη 6άλεις πάνω σ' ένα χει­ρουργικό τραπέζι, στο εργαστήριο και να την εξετάζεις κομ­ματιάζοντάς την; Μπορείς ν' αναπαράγεις αυτό που λες ότι

«καταδικάζω», σ' ένα επιστημονικό εργαστήριο;

- Μπορώ να μετατρέψω ένα ζωντανό σώμα με ψυχή , σ' ένα νεκρό σώμα χωρίς αυτήν, καταφέρνοντάς του μια με το ρα6δί μου στο κεφάλι , είπε το μαύρο κορίτσι Και τότε γρήγορα θα δεις και θα μυρίσεις τη διαφορά Όταν οι άνθρωποι καταδι­κάζουν την ψυχή τους κάνοντας κάτι άθλιο, 6λέπεις και τότε πολύ γρήγορα τη διαφορά

- Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν Αλλά δεν είδα ποτέ κανένα να καταδικάζει την ψυχή του, είπε ο μύωπας

- Αλλά τον έχεις δει να πηγαίνει κατά διαόλου, όπως πας εσύ στα σκυλιά, έτσι δεν είναι; ρώτησε το μαύρο κορίτσι

- Εξυπνάδες! Και μάλιστα πολύ προσωπικές, είπε ο

μύω-

-29-ΜΠΕ ΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

πας πειραγμένος Σ' αφήνω τώρα

Κι έτσι εξακολούθησε το δρόμο του , προσπαθώντας να σΚΕ­φτεί με ποιο τρόπο θα 'κανε ένα σκυλί να σκαρφαλώσει σ' ένα δέντρο με σκοπό ν' αποδείξει επαγγελματικά, ότι κι ο ίδιος κατάφερε να το κάνει αυτό Και το μαύρο κορίτσι πήρε την αντίθετη κατεύθυνση, μέχρι που έφτασε σ' ένα λόφο, που στην κορυφή του σρισκόταν ένας τεράστιος σταυρός Το σταυρό τον φύλαγε ένας Ρωμαίος στρατιώτης με δόρυ Τώρα, παρ' όλες τις διδασκαλίες της ιεραποστόλισσας, που έσρισκε στον τρόμο της σταύρωσης την ίδια παράξενη χαρά που ένιωθε ρα­γίζοντας τη δική της καρδιά και την καρδιά των εραστών της,

το μαύρο κορίτσι μισούσε το σταυρό καί σκεφτόταν ότι ήταν

•

μεγάλο κρίμα που ο Ιησούς δεν είχε πεθάνει ειρηνικά, δίχως πόνο, και φυσιολογικά, μέσα σε σαθιά γεράματα, προστα­τεύοντας τις εγγονές του (η φαντασία της συμπλήρωνε πάντα την εικόνα αποδίνοντας στον Ιησού καμιά εικοσαριά μαύρες εγγονές σε ηλικία γάμου) ενάντια στον εγωισμό και στη σιαιό­τητα των γονιών τους Γι' αυτό κι απόστρεψε το κεφάλι της απ' το σταυρό με μιαν έκφραση αηδίας, όταν ο Ρωμαίος στρα­τιώτης όρμησε καταπάνω της με το δόρυ του προτεταμένο και της φώναξε άγρια:

- Στα γόνατα! Μαύρο πλάσμα! Γονάτισε μπροστά στο όρ­γανο και στο σύμσολο της ρωμαϊκής δικαιοσύνης Ρωμαϊκός νόμος, Ρωμαϊκή τάξη, Ρωμαϊκή ειρήνη

Αλλά το μαύρο κορίτσι, έκανε ένα σήμα στο πλάι κι απο­φεύγοντας το δόρυ , έδωσε με το ραΟδί της μια τόσο γερή στο σ6έρκο του Ρωμαίου, που αυτός σωριάστηκε κάτω με τα μού-

-30-το ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΎΣΕ ΤΟ ΘΕΟ

τρα και προσπαθούσε μάταια να συντονίσει τα ποδάρια του για να ξανασηκωθεί

- Αυτό είναι το σύμδολο των μαύρων για όλ' αυτά τα ωραία πράγματα, του είπε το μαύρο κορίτσι, σκουντώντας τον

με το ραΌδί της Πώς σου φάνηκε;

- Διάολε! μούγκρισε ο στρατιώτης Σηκώθηκαν τώρα τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι! Μ ια λεγεώνα κουνέλια, κάτω απ' την ηγεσίας μιας μαύρης μάγισσας! Πάει, έφτασε το τέλος του κόσμου !

Κι έπαψε ν' αγωνίζεται για να σηκωθεί, κι απόμεινε εκεί πέρα πεσμένος να κλαίει σαν μικρό παιδί

Συνήρθε πριν εκείνη προλάδει να πάει πολύ μακριά Αλλά όντας ένας Ρωμαίος στρατιώτης, δεν μπορούσε ν' αφήσει το πόστο του για να ικανοποιήσει τα συναισθήματά του Το τε­λευταίο που το μαύρο κορίτσι είδε απ' αυτόν πριν τον κρύψει

το φρύδι του λόφου απ' τα μάτια της, ήταν η γροθιά του που την κουνούσε κατά τη μεριά της, και το τελευταίο που άκουσε απ' το στόμα του δε χρειάζεται να το επαναλάδουμε εδώ

Η επόμενη περιπέτειά της έτυχε ακριδώς εκεί που στάθηκε για λίγο να πιει νερό, και ξαφνικά είδε έναν άντρα, που δεν τον είχε προσέξει πριν, να κάθεται πλάι της Καθώς ετοιμαζό­ταν να πιάσει λίγο νερό μέσα στις χούφτες της, εκείνος έδγαλε από κάπου μια κούπα και της είπε ήρεμα:

- Πάρ' το αυτό και πιες για να με θυμάσαι

- Σ' ευχαριστώ, αφέντη , είπε κείνη κι ήπιε Σε ευχαριστώ πάρα πολύ

Και του 'δωσε πίσω το κύπελλο Κι αυτός το έκανε να

εξα-

-31-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

φανιστεί μ' έναν εξορκισμό, που σαν το 'δε το μαύρο κορίτσι έ6αλε τα γέλια και γέλασε μαζί της κι εκείνος

- Πολύ έξυπνο αυτό, είπε το κορίτσι Φαίνεται πως θα 'σαι σπουδαίος μάγος Κι ίσως θα μπορούσες να πεις κάτι σε μια μαύρη κοπέλα σαν κι εμένα Ξέρεις, ψάχνω για το Θεό Πού είναι;

- Μέσα σου, είπε ο εξορκιστής Και μέσα σ' εμένα το ίδιο

- Το 'χω σκεφτεί αυτό, είπε το κορίτσι Αλλά τι είναι, όμως;

- Εμένα ο πατέρας μου μ' έδερνε από τότε που ήμουνα μι­κρό κορίτσι, μέχρι που να ψηλώσω αρκετά, έτσι που να τον φτάνω και να μπορώ κι εγώ να τον χτυπήσω με το ρα6δί μου, είπε το μαύρο κορίτσι Κι ακόμη αργότερα, όταν προσπάθησε

να με πουλήσει σ' έναν άσπρο αφέντη, που είχε αφήσει τη γυ­ναίκα του πέρα από τη θάλασσα Πάντα μου αρνιόμουνα να

πω το «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς», κι έλεγα αντί γι'

αυ-

-32-το ΜΑ γρο ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ -32-το ΘΕΟ

τό: «Παππού ημών» Δε θα 'θελα να 'χω ένα Θεό που να είναι πατέρας μου

- Αυτό όμως δε χρειάζεται να μας εμποδίζει ν' αγαπούμε ο ένας τον άλλο σαν αδερφός κι αδερφή , είπε ο εξορκιστής χα­μογελώντας, γιατί αυτή η διόρθωση του «πάτερ ημών» σε παπ­πού , γαργάλισε την αίσθηση του χιούμορ του Άλλωστε, ήταν ένας καλοκάγαθος τύπος που χαμογελούσε πάντα, όποτε το μπορούσε

- Μια γυναίκα δεν αγαπά τον αδερφό της, είπε το μαύρο κορίτσι Η καρδιά της πρέπει να στρέφεται από τον αδερφό της σ' έναν ξένο άντρα, καθώς η δική μου καρδιά στρέφεται

σε σένα

- Ε, καλά, ας μην ανακατευόμαστε με την οικογένεια: το εί­

πα μόνο μεταφορικά, έκανε ο εξορκιστής Είμαστε όλοι μέλη του ίδιου σώματος της ανθρωπότητας κι έτσι, μέλη ο ένας του άλλου Αλλ' ας τα αφήσουμε τώρα όλ' αυτά

- Δε μπορώ, αφέντη , είπε κείνη Ο Θεός μου λέει ότι δεν έχει καμιά σχέση με τα σώματα, και τους πατεράδες και τις μανάδες και τους αδερφούς και τις αδερφές

- Είν' ένας τρόπος για να λέμε την αγάπη μας ο ένας στον άλλο Αυτό και τίποτ' άλλο, έκανε ο εξορκιστής Ν' αγαπάς αυτούς που σε μισούν Να τους ευλογείς όταν σε καταριούν­ται Να μην ξεχνάς ποτέ ότι δυο μαύροι δεν κάνουν έναν άσπρο

- Εγώ δε θέλω να μ' αγαπά κανένας, είπε το μαύρο κορίτσι

Κι ούτε μπορώ ν' αγαπώ όποιον μου τύχει Δεν το θέλω αυτό

Ο Θεός μου λέει ότι δεν πρέπει να δέρνω τους ανθρώπους με

-33-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

το ραοδί μου, μόνο και μόνο επειδή τους αντιπαθώ, κι ούτε η δική τους αντιπάθεια - αν τύχει να μ' αντιπαθούν - τους δίνει

το δικαίωμα να με δέρνουν Αλλά ο Θεός μ' έκανε έτσι, που ν' αντιπαθώ πολύ κόσμο Κι υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να τους σκοτώνεις σαν τα φίδια, γιατί ληστεύουν και σκοτώνουν άλλους ανθρώπους

- Θα ήθελα να μη μου θύμιζες καθόλου αυτούς τους αν­θρώπους, είπε ο εξορκιστής Με κάνουν πολύ δυστυχισμένο

- Είναι πολύ όμορφο, ξέρεις, να ξεχνάς τα δυσάρεστα πράγματα, είπε το μαύρο κορίτσι Αλλά τότε, στο τέλος, σου φαίνονται απίστευτα και δεν κάνεις τίποτα για να τα διορθώ­σεις Άραγε εσύ , αφέντη , μ' αγαπάς πραγματικά κι αληθινά;

Ο εξορκιστής ανασήκωσε τους ώμους, μα αμέσως χαμογέλα­

σε ευγενικά καθώς απαντούσε:

- Ας μην τοποθετούμε το θέμα πάνω σε προσωπική Οάση

- Αλλά δεν έχει κανένα νόημα αν δεν μπει σε προσωπική οάση , είπε το μαύρο κορίτσι Ας υποθέσουμε ότι εγώ σου λέω πως σ' αγαπώ, όπως μου έλεγες πριν λίγο ότι θα έπρεπε να το κάνω! Δ ε θα πίστευες τότε ότι παίρνω πολύ θάρρος μαζί σου;

- Μα φυσικά όχι, είπε ο εξορκιστής Δεν πρέπει να το σκέ­φτεται έτσι Παρ' όλο που εσύ είσαι μαύρη κι εγώ άσπρος, εί­μαστε κι οι δυο ίσοι μπροστά στο Θεό που μας έπλασε

- Δεν το σκέφτομαι καθόλου μ' αυτό τον τρόπο, είπε το μαύρο κορίτσι Όταν σου τα 'λεγα αυτά είχα ξεχάσει ότι είμαι μαύρη κι εσύ μόνο ένας δυστυχισμένος λευκός Σκέψου με σαν μια λευκή οασίλισσα και τον εαυτό σου σαν λευκό Οασιλιά Τι σημασία έχει; Μα, τι έπαθες;

34-το ΜΑ ΥΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ 34-το ΘΕΟ

- Τίποτα Τίποτα, έκανε ο εξορκιστής Ή, μάλλον, ναι Είμαι ο φτωχότερος από τους πιο φτωχούς λευκούς Ωστόσο, έχω σκεφτεί τον εαυτό μου σαν 6ασιλιά Αλλά ήταν τότε η κα­κία των ανθρώπων, που μ' έκανε να χάσω έτσι το μυαλό μου

- Εγώ έχω δει και χειρότερα πράγματα, είπε το μαύρο κο­ρίτσι, γι' αυτό δε χρειάζεται να κοκκινίζεις Λοιπόν, ας πούμε πως είσαι ο 6ασιλιάς Σολομώντας, κι εγώ, ας είμαι η Βασίλισ­

σα του Σα66ά, όπως γίνεται και στη Βί6λο Έρχομαι και σου λέω ότι σ' αγαπώ Αυτό σημαίνει πως έρχομαι να σε κατακτή­

σω Έρχομαι με τον έρωτα μιας λιονταρίνας και σε κατασπα­ράζω, και σε κάνω ένα μέρος του εαυτού μου Από τη στιγμή αυτή θα πρέπει να σκέφτεσαι, όχι τι σ' ευχαριστεί, αλλά τι ευ­χαριστεί εμένα Θα στέκομαι ανάμεσα σ' εσένα και στον εαυτό σου , ανάμεσα σ' εσένα και στο Θεό Δεν είναι αυτό μια τρομε­

ρή τυραννία; Η αγάπη είναι κάτι που κατα6ροχθίζει Μπορείς

να φανταστείς τον Παράδεισο με αγάπη μέσα του;

- Στο δικό μου τον Παράδεισο δεν υπάρχει τίποτ' άλλο από αγάπη Γιατί, τι άλλο μπορεί να 'ναι ο Παράδεισος από αγά­

πη ; είπε ο εξολοθρευτής, τολμηρά, αλλά όντας σε δύσκολη θέ­

ση

- Είναι δόξα Ε ίναι το σπίτι του Θεού και των σκέψεών του· δεν υπάρχουν εκεί πέρα θυμοί και γκρίνιες, κι ούτε κολ­λούν ο ένας στον άλλον σαν τα πρό6ατα Η ιεραπόστολος η δασκάλα μου , μιλάει γι' αγάπη· ωστόσο, παράτησε όλους τους αγαπημένους της κι έφυγε μακριά, για να εκτελέσει το έργο του Θεού Οι λευκοί αποστρέφουν τα μάτια τους από πάνω μου , ενώ θα 'πρεπε να μ' αγαπούν Υπάρχουν συντροφιές από

-35-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

άντρες και γυναίκες που λένε πως είναι αδέρφια, κι όμως, δε μιλούν ο ένας στον άλλο

- Τόσο το χειρότερο γι' αυτούς, είπε ο εξορκιστής

- Είναι ανόητο, φυσικά, είπε το μαύρο κορίτσι Πρέπει να ζούμε με τους ανθρώπους και πρέπει να κάνουμε ό,τι καλύτε­

ρο μπορούμε μ' αυτούς Αλλ' αυτό δε σημαίνει πως οι ψυχές μας χρειάζονται τον έρωτα; Χρειαζόμαστε τη Όοήθεια του σώ­ματος, ο ένας του άλλου, όπως χρειαζόμαστε και τη Όοήθεια του πνεύματός μας Αλλά οι ψυχές μας έχουν ανάγκη να είναι μόνες τους με το Θεό, κι όταν έρχονται άνθρωποι και σου λένε ότι σ' αγαπούν και θέλουν την ψυχή σου , μαζί με το μυαλό και

το σώμα σου , εσύ φωνάζεις, «Στάσου μακριά μου! Ανήκω στον εαυτό μου κι όχι σ' εσένα» Αυτό το «αγαπάτε αλλή­λους», το δικό σου , είναι η χειρότερη κοροϊδία για μένα, που ψάχνω για το Θεό, απ' όσο είναι για τον πολεμιστή που πρέ­πει ν' αγωνιστεί ενάντια στο φόνο και στη σκλαΌιά, ή τον κυ­νηγό, που πρέπει να σκοτώσει αν δε θέλει να δει τα παιδιά του να πεθαίνουν από την πείνα

- Μήπως λοιπόν θα 'πρεπε να σου θυμίσω την εντολή «Ου φονεύσεις»; είπε ο εξορκιστής

- Έτσι αντιστρέφουμε μόνο τα πράγματα, είπε το μαύρο κορίτσι Κι ούτε είναι κανόνας ζωής Θα σου 'λεγα πως αυτή

η εντολή σου, που όλα τα θεραπεύει, είναι σαν τα χάπια που μας πουλούν κάποιοι τσαρλατάνοι: Όγαίνουν σε καλό μόνο μια φορά στις είκοσι, αλλά στις δεκαεννιά είναι άχρηστα 'Αλλωστε, εγώ δεν ψάχνω για εντολές Ψάχνω για το Θεό

- Εξακολούθησε λοιπόν να ψάχνεις, κι ο Θεός,ας είναι

μέ-

- Πρόσεξε, θα σου σπάσει τη φτωχιά, γέρικια πλάτη σου, φώναξε κείνη, τρέχοντας να τον Οοηθήσει

- Όχι, της απάντησε με πολύ κέφι Είμαι η Πέτρα που πά­

νω της οικοδομήθηκε η Εκκλησία

- Μα δεν είσαι πέτρα, κι αυτό το πράγμα που κουοαλάς στην πλάτη σου είναι πολύ οαρύ για σένα, είπε το μαύρο κορί­τσι, περιμένοντας την κάθε στιγμή να τον δει να συντρίοεται κάτω απ' το Οάρος που σήκωνε

- Μη φοοάσαι, της είπε χαμογελώντας της ευχάριστα Είναι φτιαγμένη ολόκληρη από χαρτί

Και την προσπέρασε με χορευτικά οήματα, κάνοντας όλες τις καμπάνες της μητρόπολης να σημαίνουν χαρούμενα

Πριν χαθεί από τα μάτια της, πολλοί άλλοι, ντυμένοι με διαφορετικά ρούχα από μαύρο κι άσπρο, πολύ προσεχτικά πλυμένα και ξεσκονισμένα, προσπέρασαν κουοαλώντας μι­κρότερες και πολύ πιο άσχημες χάρτινες Εκκλησίες Όλοι τους της φώναζαν, «Μην πιστεύεις τον ψαρά Μην ακούς όλους αυτούς τους άλλους Η δική μου είναι η αληθινή Εκκλη­σία»

-37-ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΣΩ

Τελικά, αναγκάστηκε να στραφεί στο πλάι, κατά το δάσος, για να τους αποφύγει· γιατί αυτοί άρχισαν να ρίχνουν πέτρες

ο ένας στον άλλο, και καθώς η σκοποδολή τους ήταν τόσο κα­

κή σαν να 'ταν τυφλοί οι πέτρες έπεφταν γύρω της και πάνω στο δρόμο Έτσι, το μαύρο κορίτσι συμπέρανε ότι τελικά δε

θα Όρισκε κανένα Θεό του γούστου της ανάμεσά τους

Όταν τελικά προσπέρασαν , ή μάλλον καταλάγιασε η μάχη,

η μαύρη κοπέλα ξαναγύρισε στο δρόμο, όπου δρήκε έναν πολύ γέρο περιπλανώμενο Εδραίο, που της είπε:

- Μπας κι ήρθε Εκείνος;

- Δηλαδή , ποιος Εκείνος; ρώτησε το μαύρο κορίτσι

- Αυτός που υποσχέθηκε ότι θά 'ρθει, είπε ο Εδραίος τός που είπε ότι πρέπει ν' αργοπορήσω μέχρι που νά 'ρθει Κι εγώ προσπάθησα ν' άργοπορήσω πέρα από κάθε λογική Αν δεν έρθει σύντομα τώρα πια, θα είναι πολύ αργά Γιατί οι άν­θρωποι δεν έχουν μάθει τίποτ' άλλο, έξω απ' το να σκοτώνουν

Αυ-ο ένας τΑυ-ον άλλΑυ-ο, σ' όλΑυ-ο και μεγαλύτερΑυ-ους αριθμΑυ-ούς

- Κι ούτε που θα τους σταματήσει όποιος κι αν έρθει, είπε

το μαύρο κορίτσι

- Αλλά θα έρθει μέσα στη δόξα, και θα καθίσει στα δεξιά του Θεού ! φώναξε ο Εδραίος Το είπε Και Αυτός είναι που