e paranome mprosoura tou nikou zakhariade - nikos zakhariades

Όλα για τη νίκη Γενάρης 1948 Η πάλη για τη λευτεριά και τη δημοκρατία 1949 Καινοΐ3ργια κατάσταση - καινούργια καθήκοντα 1949 Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτσ Στάλιν - ο δάσκαλος και οδηγη-τής, ο σύν

Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

ΣΕΙΡΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΙΝΗΜΑ

μογελαστοί στα βουνά της Ελλάδας το 1948» Ωστόσο, ο λοσπαραγμός ανάμεσα σε οπαδούς τους, στα γεγονότα της Τα-σκένδης, το 1955, θα σημαδέψει με τα μελανότερα χρώματα την ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος

αλλη-Η ΠΑΡΑΝΟΜαλλη-Η ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΤΟΥΚΚΕ

Εκδόσεις Γλάρος

ελληνικό αριστερό κίνημα/19 ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Προβλήματα κρίσης του ΚΚΕ ΟοργπβΗΐ® εκδόσεις Γλάρος Φεβρουάριος 1987, για την παρούσα έκδοση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΛΑΡΟΣ

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 31 · 106 77 ΑΘΗΝΑ ΤΗΛ 36.18.457 · 36.19.167

κή όουλιά 40 Σχετικά με το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα

47 ΕΔΑκαιΚΚΕ 52

Ο αληθινός Παλαμάς* (1937)

Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ (1939)

Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα και τα προβλήματα της Λαϊκής Δημοκρατίας (1945)

Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ (1946)

Δυο χρόνια κάτω από την κατοχή Η κατάσταση και τα προβλήματά της (1947)

Όλοι στ' άρματα! Όλα για τη νίκη (Γενάρης 1948)

Η πάλη για τη λευτεριά και τη δημοκρατία (1949)

Καινοΐ3ργια κατάσταση - καινούργια καθήκοντα (1949) Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτσ Στάλιν - ο δάσκαλος και οδηγη-τής, ο σύντροφος και φίλος (1949)

Μερικά ζητήματα από την κατάσταση και την κομματική ζωή (1950)

Δέκα χρόνια αγώνες (εισηγήσεις και ομιλίες στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, 1950)

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τα βασικά ματα του κινήματός μας (1951)

Επίσης πολλές από τις εισηγήσεις και τις ομιλίες του χαριάδη στα σώματα του ΚΚΕ δεν έχουν ενσωματωθεί

Ζα-σε βιβλία με τα γραφτά του, όπως επίσης και πολλά θρα που είναι δημοσιευμένα σε εφημερίδες και περιοδι-

άρ-κά

*Όσα βιβλία σημειώνονται με αστερίσκο έχουν εκδοθεί

από τις Εκδόσεις Γλάρος στη σειρά ελληνικό αριστερό

κίνημα

Από τη Μπροσούρα στη Διαθήκη

ηγέτη, που βλέπει το φως της δημοσιότητας Το γραφτό αυτό

είναι μια απάντηση στις θέσεις και τις αποφάσεις της νέας ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως διαμορφώθηκαν στο 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Δεκέμβρης του 1%1), στο Συνέδριο που επικύρωσε τη δική του διαγραφή από το κόμμα και την καταδίκη των θέ-σεων του

Ο Ν Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από γενικός γραμματέας (αρχηγός) του ΚΚΕ στην 6η ολομέλεια του 1956 και διαγρά-φηκε στην 7η ολομέλεια του 1957 Και οι δύο αυτές αποφάσεις τυπικά ήταν άκυρες Ο Ν Ζαχαριάδης είχε εκλεγεί γενικός γραμματέας του ΚΚΕ από το Συνέδριο και όχι από την ΚΕ του ΚΚΕ Έτσι,τυπικά και ουσιαστικά,η ΚΕ δεν μπορούσε να τον καθαιρέσει και ακόμα πιο πολύ να τον διαγράψει Ο Ζα-χαριάδης έπρεπε να δώσει λόγο σε νέο Συνέδριο και αυτό και μόνο αυτό μπορούσε να τον κρίνει Ίσως να πείτε ότι όλα αυ-

ριάδης είχε καταπατήσει από πολύ πριν τη νομιμότητα των καταστατικών αρχών, καθαιρώντας και διαγράφοντας με αποφάσεις του ΠΓ μέλη της ΚΕ που είχαν εκλεγεί από το Συ-νέδριο Κι όμως το θέμα της νομιμότητας των αποφάσεων των ολομελειών φαίνεται να απασχολεί όλους εκείνους που συνα-σπίστηκαν για να τον καθαιρέσουν και να τον διαγράι|)ουν Και στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν αυτή τη νομιμό-τητα οδηγήθηκαν σε μια παραπέρα αρνητική απόφαση Οργα-νώνουν το 8ο Συνέδριο σε μια εποχή που επίσημα είχαν δια-λύσει τις παράνομες κομματικές οργανώσεις στη χώρα μας

Τα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ», γράφτηκαν αμέσως μετά το 8ο Συνέδριο, το οποίο αποφάσισε ή καλύτερα επικύ-ρωσε τη διαγραφή του Ζαχαριάδη και καταδίκασε επίσημα την πολιτική του Είναι έτσι μια απάντηση στους αντιπάλους του Και μέσα σ' αυτό το πνεύμα είναι κείμενο άρτια δομημέ-

νο, μαχητικό και δηκτικό, κείμενο γνήσιας έκφρασης της χαριαδικής σκέψης Μέσα από την μπροσούρα αυτή ο Ζαχα-ριάδης αγωνίζεται να δικαιώσει τον εαυτό του και τις θέσεις του σε συγκεκριμένα προβλήματα

ζα-Κι όμως, ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, εκεί στη μακρινή Γιακουτία, στην πρωτεύουσά της το Σοργκούτ, όπου τον οδή-γησαν οι Σοβιετικοί για να τον απομονώσουν από τους πολιτι-κούς πρόσφυγες, τους οποίους εξακολουθούσε να επηρεάζει ακόμα και διαγραμμένος από το ΚΚΕ, οι σκέψεις του αλλά-ζουν Στον Αχιλλέα Παπαϊωάνου, που κατόρθωσε να φτάσει

ως τον τόπο της εξορίας του και να μείνει μαζί του λίγες ρες, παρουσιάζεται με μιαν άλλη όψη Πρόκειται για μια βα-θιά αλλαγή τόσο στις ιδέες και απόψεις όσο και στον τρόπο έκφρασης Ο Αχ Παπαϊωάννου έδωσε τις συζητήσεις του με

ημέ-το Ν Ζαχαριάδη σημέ-το βιβλίο που τιτλοφορείται «Η Διαθήκη του Νίκου Ζαχαριάδη» Και είναι πραγματικά χρήσιμο να αντιπαραβάλλουμε τις θέσεις που είχε διατυπώσει στην μπρο-σούρα με τις θέσεις που διατυπώνονται στη Διαθήκη του όπως την εμπιστεύτηκε στον ταξίαρχο του Δημοκρατικού Στρατού Αχιλλέα Παπαϊωάννου Κάτι έχει αλλάξει στο Ζαχα-ριάδη Ίσως η σκληρή και απόλυτη απομόνωση του να τον έκανε να σκεφτεί περισσότερο ώριμα Στη «Διαθήκη» του λεί-πει πριν απ^ όλα ο μαχητικός του τόνος, η επιθετικότητά του Στα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ» ο Ζαχαριάδης αγωνί-

ζεται, επιτίθεται, όπως έκανε πάντα ενάντια στους λους του, θεωρώντας ως καλύτερη άμυνα την επίθεση Στη

αντιπά-«Διαθήκη» του μοιάζει να βγήκε από τη μάχη, να ποιήθηκε από τον ίδιο του τον εαυτό και να βλέπει τα πράγ-ματα με την κρίση του παρατηρητή Κρίνει τα πράγματα από μεγάλη απόσταση Η απόσταση της Γιακουτίας από την Ελλά-

αποστασιο-δα του δίνει το μέτρο της δικής του θέσης έναντι σ' όλα όσα αναφέρεται Ο θυμός και η δηκτικότητα εξαφανίζονται Ο ήρεμος τόνος του επιτρέπει να δει μέσα από τα πράγματα, να κρίνει και τον ίδιο του τον εαυτό Και κάτι ακόμα περισσότε-

ρο Για πρώτη φορά αποβάλλει αυτή την τρομερή αίσθηση και έμμονη ιδέα ότι είναι μέλος του ΚΚΣΕ και ότι μόνο σ' αυτό το κόμμα πρέπει να δώσει λόγο Φαίνεται να τον έχουν απογοη-τεύσει όλα Και απέβαλε τη λεοντή του αλάθητου ποντίφηκα Λίγοι μήνες άρκεσαν σ' αυτή τη μακρινή Γιακουτία, για να λυτρωθεί και ο ίδιος από τις έμμονες ιδέες που τον είχαν οδη-γήσει σε αδιέξοδα

Οι βασικές αλλαγές στη σκέψη του Ν Ζαχαριάδη όπως τυπώνονται στη «Διαθήκη» που εμπιστεύτηκε στον Αχ Πα-παϊωάννου έναντι των θέσεων που υποστηρίζει στα «Προβλή-ματα της κρίσης του ΚΚΕ» είναι οι παρακάτω:

δια-1) Για πρώτη φορά μιλάει στον Παπαϊωάννου για τη γκρουσή του με το ΚΚΣΕ ανοικτά και καθαρά Κατηγορεί ως υπεύθυνους της δικής του εκπαραθύρωσης τους Χρουτσοφι-κούς Στα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ» η καταγγελία των Σοβιετικών είναι έμμεση και με πολύ τακτ Φαίνεται ότι τότε έλπιζε ακόμα σε μια συνεννόηση μαζί τους Τηρούσε τα προσχήματα Στο Σοργκούτ κάθε ελπίδα έχει χαθεί Και τρα-βάει το χαρτί της καταγγελίας των Χρουτσοφικών φανερά πια

σύ-Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο είναι και η ανοικτή του πια θέση για τα γεγονότα στην Τασκένδη, πράγμα που στα «Προβλήμα-

τα της κρίσης του ΚΚΕ» δεν το τολμάει Και με την ευκαιρία αυτή παραδέχεται δύο δικά του λάθη: α) ότι ανέχθηκε την εκτόπιση των ναυτεργατών-ανταρτών του ΔΣΕ και ιδιαίτερα του Θανάση Χατζή· και β) ξεσκεπάζει τη ΝΟΦ (τη σλαβομα-κεδονική οργάνωση) για χάρη της οποίας έκανε την 5η Ολομέ-λεια του 1949, που είχε τρομακτικές συνέπειες για το ΚΚΕ Στα ίδια πλαίσια βρίσκεται και η ανοικτή καταγγελία ότι η 6η Ολομέλεια του 1956 ήταν ξενοκίνητη

του ΚΚΕ» για το περίφημο γράμμα του σχετικά με τον λοελληνικό Πόλεμο (1940), στο Σοργκούτ αποκαλύπτει ότι το γράμμα του εκείνο ήταν αντίθετο με τη γραμμή της ΕΣΣΔ εκείνη την εποχή

Ιτα-3) Για το Αλβανικό στο Σοργκούτ ο Ζαχαριάδης δέχεται ότι ήταν ένα «τερτίπι» της πολιτικής και ότι η θέση «των δύο πόλων» είναι κάτι αντίστοιχο με την πολιτική της Γιουγκοσλα-βίας και γΓ αυτό τη χτύπησαν οι Σοβιετικοί Αποδέχεται δη-λαδή ότι και με τη θέση του αυτή συγκρούεται με τους Σοβιε-τικούς

4) Στο θέμα της Εθνικής Αντίστασης τροποποιεί ακόμα ρισσότερο τις θέσεις του Και στα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ» είχε κάνει σημαντική στροφή έναντι της θέσης που είχε πάρει στην τρίτη Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (1950), αλλά εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι ο Σιάντος ήταν χαφιές και συνειδητά οδήγησε το κίνημα στην ήττα και το παρέδωσε στους Άγγλους Φυσικά δεν έλεγε τίποτα για τους άλλους Αλλά είναι φανερό πως έπρεπε αυτοί οι άλλοι κάτι να κατα-λαβαίνουν από τις κινήσεις του προδότη Σιάντου Στο Σορ-

πε-γκούτ ο Ζαχαριάδης εμβαθύνει στο πρόβλημα Σιάντου και η γνώμη του αλλάζει Στα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ» ο Σιάντος είναι προδότης και προβοκάτορας, πράκτορας της Ιντελιτζενς Σερβίς κλπ Στη «Διαθήκη» του ο Σιάντος εξακο- λουθεί να είναι υπεύθυνος για την πρόσδεση του ΕΛΑΣ στους Εγγλέζους αλλά αυτό έγινε όχι γιατί ήταν προβοκάτορας και

προδότης αλλά:

«Εν ονόματι της ενότητας έφτασε στην υποταγή στην βέρνηση του Καίρου Εκλιπαρούσε την εθνική ενότητα

κυ-με μια κυβέρνηση της κυ-μεταξικής δικτατορίας»

Και σε άλλο σημείο:

«Είχε πλάι του ανθρώπους με διαυγή μυαλά, τον

Σαρά-φη, τον Άρη κλπ Αυτοί οι σύγχρονοι Καραϊσχάκηδες, Αντρούτσοι και Κολοκοτρωναίοι δεν εισακούστηχαν

Εγγλέ-ζους Για όλα αυτά, και άλλα γνωστά για τα οποία έχει μιλήσει το Κόμμα, ο Σιάντος χαρακτηρίστηκε όχι καθα-ρός Η 6η Ολομέλεια τον αποκατέστησε Δεν μπορούσε

να γίνει αλλιώς, γιατί με την αποκατάσταση του Σιάντου δικαιώνονταν οι συνεργάτες του, Παρτσαλίδης κλπ.».' Δεν αναφέρει τη λέξη προδότης και προβοκάτορας, αλλά δεν τολμάει να κατονομάσει την παλιά του θέση ως λάθος Τα όριά του στο Σοργκούτ είναι ότι το Κόμμα τον χαρακτήρισε όχι καθαρό Δεν θέλει ο ίδιος να πάρει την ευθύνη που έχει για τον χαρακτηρισμό αυτό

5) Εκεί που ο Ζαχαριάδης κάνει πραγματική αυτοκριτική είναι στο θέμα του Άρη Βελουχιώτη:

«Ήταν άξιος καπετάνιος Λαϊκός αγωνιστής Ήταν και έμεινε θρύλος Άξιος αρχηγός του ΕΛΑΣ Ένα ατίθα-

σο και λογικό παλικάρι Ήταν ο νέος Καραϊσκάκης με την πιο πλατιά έννοια σε πανελλαδική κλίμακα

»Τον θυσίασα μπροστά στο τείχος της τότε ΚΕ του ΚΚΕ Έχω βαριά την ευθύνη γΓ αυτό κι έχω ένα ασή-κωτο βάρος στη συνείδηση μου Έπρεπε να του μηνύσω

να μπει στην Αλβανία και θα 'ταν αργότερα ο φυσικός αρχηγός του ΔΣΕ».^

6) Εκεί που διαφοροποιείται στο Σοργκούτ έναντι των σεων που υπάρχουν στα «Προβλήματα της κρίσης του ΚΚΕ» είναι στα σχετικά με το ποιος πήρε την απόφαση για δεύτερο αντάρτικο Στο Σοργκούτ λέει ότι συμβουλεύτηκε το Στάλιν και ότι ο Στάλιν του υποσχέθηκε όπλα, αεροπλάνα κλπ

θέ-«Συμβουλευτήκαμε τα αδελφά κόμματα Ο Στάλιν μου είπε, τραβήξτε σε αντίσταση και μεις θα σας βοηθήσου-

με υλικά Μας δόθηκε μια υπόσχεση, που σήμερα εσένα

τη λέγω, για μεγάλη υλική βοήθεια Η Τσεχοσλοβακία

θα μας προμήθευε με όπλα, από ντουφέκια και βαριά πυροβόλα γερμανικής και τσεχοσλοβάκικης κατασκευής μέχρι και άρματα μάχης Η Τσεχοσλοβακία πρώτη θα αναγνώριζε την προσωρινή κυβέρνηση του βουνού, στην οποία θα μας πουλούσε το πολεμικό υλικό Η Πολωνία

θα μας εφοδίαζε με τα αεροπλάνα Μας ζήτησαν να στείλουμε αεροπόρους Επιστρατεύσαμε, πήραμε στο

1 Αχ Παπαϊωάννου «Η Διαθήκη του Ν Ζαχαριάδη», σ 57-58

2 Στο ίδιο, σ 47

τους στείλουμε, για να γνωριστούν με τα αεροπλάνα Φιάξαμε και αεροδρόμιο στον καμπίσκο των Πρεσπών Όλα αυτά από το στόμα του Στάλιν, παρουσία και του Μολότωφ Όλο αυτό το πολεμικό υλικό με πίστωση Δεν είχα λόγους να μην πιστέψω έναν Στάλιν Αυτά, όπως φάνηκε, ήσαν λόγια, άλλωστε χωρίς κανένα ντο-κουμέντο γραπτό Εγώ, ικανοποιημένος από τις υποσχέ-σεις αυτές, δεν προχώρησα στην άμεση υλοποίηση αυ-τών που ειπώθηκαν

Για την έναρξη και για τη λήξη οι ευθύνες δεν είναι νον δικές μας

μό-»Σήμερα δεν έχω τίποτε το γραπτό στο χέρι για να τα αποδείξω αυτά που υποσχέθηκαν Πέρασα απ' όλους, κι όλοι είπαν να προχωρήσουμε στον ένοπλο αγώνα και ότι

θα μας βοηθήσουν ^

Η θέση του αυτή είναι πραγματικά εντυπωσιακή και σε πολλά της σημεία αντιφατική, αν τη συγκρίνουμε με τη θέση του Στάλιν (αρχές του 1948) ότι πρέπει να σταματήσει ο ένο-πλος αγώνας στην Ελλάδα Είναι οπωσδήποτε μια εντελώς καινούρια θέση που όμως δε στηρίζεται σε κανένα συγκεκρι-μένο στοιχείο Δεν μπορούμε κατά συνέπεια να ελέγξουμε την ουσία αυτής της θέσης Και έρχεται σε ριζική αντίθεση με την κατοπινή πορεία, όταν ο Ζαχαριάδης αρνείτα να δεχθεί την εντολή του Στάλιν να σταματήσει τον εύκολο αγώνα, στις αρ-χές του 1948, και τον συνεχίζει με τη βεβαιότητα πια ότι δεν πρόκειται να έχει καμιά βοήθεια Σ' αυτή του τη θέση πρέπει

να ομολογήσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά

7) Για τον εμφύλιο πόλεμο παραδέχεται ότι τις κύριες νες για το χάσιμό του τις έχει αυτός, πράγμα αντίθετο με τις

ευθύ-ως τότε θέσεις του Παραδέχεται ακόμα ότι ο τρόπος ξης των αντάρτικων δυνάμεων ήταν λαθεμένος και ότι το πε-ρίφημο «πισώπλατο χτύπημα» του Τίτο, ενώ ήταν η σημαία του δεν είχε πραγματική υπόσταση Και γι' αυτό ρίχνει την ευ-θύνη στο Στάλιν! Στο Σοργκούτ θέτει για πρώτη φορά το θέμα της ζημιάς που έκαναν οι Σλαβομακεδόνες στο ελληνικό κίνη-

ανάπτυ-μα

1 «Η Διαθήκη του Ν Ζαχαριάδη», σ 49

8) Μια ακόμα διαφοροποίηση του Ζαχαριάδη στο γκούτ έναντι των παλιότερων θέσεών του είναι η αναγνώριση

Σορ-ως μεγάλου λάθους του συνθήματος «τα όπλα παρά πόδας» Και αυτό όμως το δικαιολογεί με σοβιετική παρέμβαση,

«'ΐίταν ένα σύνθημα που συνέφερε και την πολιτική της Σοβ Ένωσης με την πολιτική του Ψυχρού πολέμου Για να μην πω πως μας είχε σερβιριστεί από κει».^

9) Σε ένα άλλο σημείο που ο Ζαχαριάδης διαφορίζεται στο Σοργκούτ από τις παλιές του θέσεις είναι το θέμα του Πλου-μπίδη.'Εδώ δεν αφήνει κανένα πια περιθώριο δικαιολογίας Ομολογεί ότι η απόφαση του οφειλόταν σε λαθεμένες και ψεύ-τικες πληροφορίες, αλλά ως θύμα βαραίνει ιδιαίτερα αυτόν

«Το κόμμα πρέπει ν' αναγνωρίσει το λάθος αυτό

Κάνα-με λάθη, από λαθεμένες και ψεύτικες πληροφορίες Ιδιαίτερα εμένα βαραίνει το ζήτημα Πλουμπίδη Από ό,τι αργότερα έμαθα, ο Πλουμπίδης κράτησε ηρωική στάση και κατατάσσεται ανάμεσα στην πλειάδα των ηρωικά πεσόντων κομμουνιστών του ΚΚΕ».^

Οι διαφορές αυτές στις θέσεις του Ν Ζαχαριάδη είναι γκαίες στους αναγνώστες αυτού του βιβλίου

ανα-1 «Η Διαθήκη του Ν Ζαχαριάδη», σ 6ανα-1

2 Στο ίόιο, σ 70

καί κντίλοφορούσε στους πολιτικούς πρόσφυγες

Η Παράνομη Μπροσούρα

κόμματα που πάνω στις αρχές του μαρξισμού λενινισμού αποφασίζουν για την πολιτική τους και τα προβλήματα της χώρας τους και συνεργάζονται μεταξύ τους πάνω στις ίδιες αρχές- συνδέονται και υποστηρίζουν το ένα το άλλο στη βάση του προλεταριακού διεθνισμού Ανάμιξη του ενός κόμματος στα εσωτερικά του άλλου είναι ασυγ- χώρητο λάθος και παραβίαση των αρχών του μαρξισμού λενινισμού Πολύ περισσότερο να επεμβαίνει και να αλ- λάζει την καθοδήγηση του κόμματος, να το αποδιοργα- νώνει και να το παραδίνει σε χρεωκοπημένους ανθρώ- πους» Νίκος Ζαχαριάδης

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 11

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ (συμβολή στην πολιτική συζήτηση)

αποφασιστική στροφή στην ένοπλη αντιπαράθεση του λαού με την πλουτοκρατική αντίδραση, αν «ξαφνικά» αναπάντεχα, τα νώτα του στην κεντρική διάταξη του ΔΣΕ δεν έμεναν ανοιχτά και μετέωρα

Το γεγονός αυτό για μιαν ακόμα φορά το παραδέχτηκαν και

οι Αμερικάνοι και η «Φωνή της Αλήθειας» στις 19.2.62

Η τραγωδία τον λαού μας μέσα σ' αυτή τη σημερινή

κατά-σταση που τη χαρακτηρίζει όπως εκτέθηκε πιο πάνω απ' τη μια η κρίση του καθεστώτος της πλουτοκρατίας, ξενοδουλείας και ξενοκρατίας και απ' την άλλη η ακατάβλητη θέληση και

πάλη του λαού για ριζική αλλαγή έγκειται στο ότι βρίσκεται

στην πραγματικότητα δίχως επαναστατική αντάξιά τον ηγεσία

Τις ρίζες της η τραγωδία αυτή τις έχει στην ανωμαλία, στην κ^ίση που επιβλήθηκε στο ΚΚΕ από λόγους ξένους και άσχε-τους προς την ίδια του εσωτερική ανάπτυξη, από λόγους που δεν πήγασαν οργανικά απ' τη δική του πολιτική και πορεία απ' την ίδια του ιστορία

Έτσι το κόμμα μας πισωδρόμησε, ρίχτηκε πίσω στα παλιά χρόνια του οππορτουνισμού-λικβινταρισμού-σεχταρισμού (1922-1931)

Στην καθοδήγηση του ΚΚΕ διορίστηκαν οι φραξιονιστές του 1929-31, οι συνθηκολόγοι του 1945, οι λιποτάχτες και εξ-τρεμιστές, του 1948-49, οι μπατίρηδες του 1955

Ποδοπατήθηκαν οι ηρωικές παραδόσεις του κόμματός μας, επιβλήθηκε ο οππορτουνισμός και η συνθηκολόγηση μπροστά στον αντίπαλο, ο εξευμενισμός της αντίδρασης, η προσκόλλη-

σή μας στην ουρά της πολιτικής (χβοστισμός) Το οργανωτικό ξεχαρβάλωμα του ΚΚΕ (λικβινταρισμός) Το πολιτικό πελά-γωμα, η σύγχυση και τα αλληλογρονθοκοπήματα μέσα στην ίδια την κορυφή της «νέας καθοδήγησης», η δίχως αρχές συ-γκόλληση και τα παζαρέματα για να επιπλεύσουν οι ανικα-νότητες

Το ΚΚΕ βρέθηκε αποκεφαλισμένο, η κουκουέδικη σημαία υποστάλθηκε, λερώθηκε και τσαλαπατήθηκε Αυτό που χρόνια πολλά ζητούσε η αντίδραση στον ουρανό το βρήκε στη γη! Σήμερα πρώτιστο, θεμελιακό κουκουέδικο καθήκον είναι:

Το ξανασήκωμα του ΚΚΕ, η αναπέταση της

κουκουέδι-ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 13 κης σημαίας του μαρξισμού-λενινισμού και πάνω σ' αυ-

- Πολιτικές εχτιμήσεις, διαπιστώσεις και θέσεις στικής κλίκας για τη δουλιά του ΚΚΕ στην περίοδο 1945-1955

φραξιονι Πολιτική γραμμή και πραχτική δουλειά της «νέας καθοδήφραξιονι γησης» από το 1956 και δω

καθοδή-Φυσικά στην πορεία της εξέτασης συχνά τα δυο αυτά μέρη αναγκαστικά θα περιπλέκονται

Μελετώντας και εξετάζοντας τις πολιτικές κατηγορίες που η ομάδα Παρτσαλίδη-Κολιγιάννη πρόβαλε ενάντια στην καθο-δήγηση του κόμματος όταν άρχισε τη φραξιονιστική επίθεση ενάντιά της, πρέπει ευθύς αμέσως να ξεκαθαρίσουμε τούτο δω:

Εκείνο που χαραχτηρίζει την επίθεση αυτή είναι ότι της

λεί-πει ολότελα ένα ουσιαστικό κομματικό περιεχόμενο, μια ματική Μαρξιστική-Λενινιστική κριτική ανασκόπηση και μελέ-

πραγ-τη πραγ-της δράσης τον κόμματος σπραγ-την περίοδο 1945-1949 και

1950-1956 καθώς και στην περίοδο 1941-1945, γιατί χωρίς την τελευταία αυτή, δε μπορούμε σωστά να καταλάβουμε και να πιάσουμε όλο το νόημα της κατοπινής πορείας και δουλειάς του κόμματος Και μια κι απ' την κριτική αυτή λείπει ένα πραγμα-τικά κομματικό Μαρξιστικό-Λενινιστικό περιεχόμενο εκείνο που της μένει είναι μια προσπάθεια, μια πρωτογνώριστη στο ΚΚΕ πλαστογράφηση, παραποίηση και διαστρέβλωση της πραγματικής ιστορίας του και των δύο αλμάτων και συμπερα-σμάτων απ' αυτή στα χρόνια 1931-1946 μερικά και για τα χρό-νια 1947-1955 ξεχωριστά και ιδιαίτερα

Η φραξιονιστική ομάδα που συγκολλήθηκε χωρίς αρχές και δίχως κανένα κομματικό κριτήριο (Παρτσαλίδης-Βαφειάδης-Κολιγιάννης-Αποστόλου-Στρίγγος και λοιποί) για κύριο σκο-

πό της βάζει να χτυπήσει το Ζαχαριάδη και για να το χει» αυτό είναι αναγκασμένη να υπονομέψει, υποσκάψει, λε-ρώσει και αρνηθεί βασικές θέσεις και καταχτήσεις του κόμμα-

«πετύ-τος, να λερώσει και βρωμίσει το ΚΚΕ Και πρέπει να τονισθεί

πως στην κατεύθυνση αυτή πέτυχε αποτελέσματα που η δραση ούτε να τα ονειρευτεί μπορούσε γιατί με τις δικές της προσπάθειες και ενέργειες ποτέ δεν θα μπορούσε να χα πε- τύχει

αντί-Πριν προχωρήσουμε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και τούτο

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 15 δω: Με τα κριτήρια και τα μέσα που κρίθηκε και δικάστηκε το

1 Οι εκλογές του 1946 και η εκτίμηοή τους

(υπο-Η απόφαση δεν εξηγεί αυτό το «καθοριστικής σημασίας» μα

το νόημα είναι καθαρό Αν παίρναμε μέρος στις εκλογές θα εξασφαλίζαμε ειρηνική εξέλιξη στην Ελλάδα! Προς τα πού; Πρόκειται για το υπέρ αγαπητό στον Παρτσαλίδη και αρχιοπ-πορτουνιστικό στην ουσία του σχήμα που αποτελεί μέρος της πολιτικής του εξευμενισμού της αντίδρασης και υποταγής σ' αυτήν Έτσι ο Παρτσαλίδης πάει εκ των υστέρων να δικαιο-λογήσει και την προδοσία της Βάρκιζας Αποτελούσε βλέπετε την αρχή, το πρώτο βήμα προς την ειρηνική εξέλιξη, το ειρηνι-

κό πέρασμα

Με την οππορτουνιστική αντίληψη του Παρτσαλίδη για το ειρηνικό πέρασμα στην Ελλάδα στο σοσιαλισμό στις μεταπολε-μικές συνθήκες και με τη σημερινή κατάσταση στη χώρα μας θ' ασχοληθούμε ειδικά στο δεύτερο μέρος του άρθρου

Ο Παρτσαλίδης ευνούχισε κι εξευτέλισε τη νιστική θέση για τη δυνατότητα κάτω από ορισμένες ρυνθήκες ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό και τη μετέτρεψε σε

μαρξιστική-λενι-«θεωρία» οππορτουνιστικής-ρεβιζιονιστικής συνθηκολόγησης και υποταγής στην πλουτοκρατία Καβάλησε ένα άλογο, που νόμισε πως θα τον σηκώσει στα ύψη μα στην πραγματικότητα τον χαντάκωσε στο βάλτο του οππορτουνισμού

εκλο-γές, που ετοίμαζαν για να νομιμοποιήσουν και

κοινοβουλευτι-κά (με την ψήφο του λαού) την επέμβασή τους τον Δεκέμβρη

1944 και τη Βάρκιζα και να επιβάλουν έτσι και εκλογικά το μοναρχοφασιστικό καθεστώς τους Αυτή είναι η αλήθεια Χαρακτηριστικό είναι και αυτό: η επιτροπή του ΟΕΕ μας έδωσε στην αποχή 9,3% των ψήφων Αν παίρναμε μέρος στις εκλογές θα μπορούσε να μας δώσει χουβαρντάδικα τρεις φο-ρές πιο πολύ 9,3x3=27,9% κι έτσι θα εξασφάλιζε υπέρ του μοναρχοφασισμού και την κατοχή της το λαϊκό χρίσμα Αυτού

έσπρωχνε το κίνημα ο Παρτσαλίδης: στην επικύρωση της κιζας Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι λάθος καθοριστικής σημα-

Βάρ-σίας υπάρχει μονάχα στα μυαλά των οππορτουνιστών

Άλλω-στε στην ίδια την απόφαση του «8ου συνεδρίου» αυτή η

καθο-ριστική σημασία προβάλλει ξεκάρφωτα, ανατρέπεται από το

ίδιο το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης αυτής και δεν αποδείχνεται με κανένα συγκεκριμένο στοιχείο Η ίδια η από-φαση λέει ότι αν παίρναμε μέρος στις εκλογές «τότε θα συνέ-βαινε ένα από τα δύο: ή θα επιβαλλότανε με τη λαϊκή δύναμη αυτή η γραμμή πορείας» (δηλ να πραγματοποιηθεί το πρό-γραμμα της δημοκρατικής αναγέννησης του τόπου με ομαλό ειρηνικό τρόπο), που γι' αυτόν λέει η απόφαση «υπήρχαν τότε ορισμένες δυνατότητες», «ή αν οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές και η πλουτοκρατική ολιγαρχία έκαναν αδύνατη την ομαλή δημο-κρατική εξέλιξη, οι μάζες θα πείθονταν με την ίδια τους την πείρα πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ένοπλο» (υπο-γράμμιση δική μας)

Βλέπετε λοιπόν πώς ο οππορτουνισμός αυτοχτυπιέται και σπαρταρά στο ίδιο το πελάγωμα και την πολιτική ασυναρτη-σία, μη ξέροντας πώς να σκαρώσει την ξεκάρφωτη και στην ίδια την απόφαση την αναποδογυρισμένη «καθοριστική σημα-σία» για να δημιουργήσει το σάπιο βάθρο όπου στήριξε την κύρια κατηγορία του κατά του ΚΚΕ και της καθοδήγησής του και έτσι να δικαιολογήσει το φραξιονιστικό προνουτσιαμέντο του (πραξικόπημα) Ο λογικός ειρμός του Παρτσαλίδη και του 8ου συνεδρίου παρουσιάζεται λοιπόν τέτοιος: Με τις εκλογές

ή θα επιβάλουμε ομαλά, ειρηνικά το πρόγραμμα της τικής αναγέννησης του τόπου ή αν η αντίδραση έκανε αδύνατη

δημοκρα-ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1946 Π την ομαλή εξέλιξη τότε ο λαός θα πείθονταν για την ανάγκη

Η σκέψη του Παρτσαλίδη είναι σαφής: Η Βάρκιζα έβαλε το θεμέλιο για μια ομαλή δημοκρατική εξέλιξη στην Ελλάδα και την εξέλιξη αυτή την ανέτρεψε ο Ζαχαριάδης! Η Βάρκιζα λοι-πόν εδώ σφυρίζει μεγαλόφωνα Μη χειρότερα! Και για να τε-λειώνουμε μ' αυτό το ζήτημα: Μπαίνει το ερώτημα, καλά όλα αυτά μα πού έχουμε εδώ μαγείρεμα, παραποίηση και πλαστο-γράφηση; Η αλήθεια είναι τούτη: Η τελική απόφαση του Π.Γ της ΚΕ του ΚΚΕ για το ζήτημα των εκλογών που πάρθηκε με πρόταση του Ζαχαριάδη ήταν τούτη δω: Να πάρουμε μέρος στις εκλογές με έναν υποψήφιο σε κάθε εκλογική περιφέρεια δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι εκ των προτέρων δεν αναγνωρί-ζουμε τα αποτελέσματά τους, μια και οι Εγγλέζοι και η ντόπια αντίδραση δεν παρείχαν και τις ελάχιστες εγγυήσεις, που ζη-τούσαν όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις: ΕΑΜ, Κέντρο κλπ Έτσι και την επιδίωξη των Εγγλέζων να «λύσουν» εκλογικά, κοινοβουλευτικά, «δημοκρατικά» το μεταπολεμικό αγγλικό πρόβλημα και να νομιμοποιήσουν το μοναρχοφασιστικό καθε-στώς τους θα αποκρούαμε και θα βγάζαμε στη Βουλή 40 και πάνω βουλευτές (από έναν σε κάθε περιφέρεια) για να ενισχύ-σουμε και κοινοβουλευτικά το λαϊκό κίνημα και τους λαϊκούς αγώνες

Αυτή λοιπόν ήταν η απόφαση του Π.Γ της ΚΕ που ανέθεσε στον Παρτσαλίδη-Σιάντο (αντιπροσώπους του στο ΕΑΜ) να την περάσουν απ' το ΕΑΜ Οι Παρτσαλίδης-Σιάντός σαμπο-τάρισαν την απόφαση αυτή του κόμματος και το ΕΑΜ δεν την αποδέχτηκε, οπότε και καταλήξαμε στην αποχή

Αυτή είναι η αλήθεια και αν τολμά ο Παρτσαλίδης ας την αμφισβητήσει Όλα όσα εφεύραν τώρα αποτελούν ακριβώς την πλαστογραφία και το μαγείρεμα με καζάνι το κεφάλι τους

την καθοριστική σημασία

Αισχρό ψέμα είναι και αυτό που λέει ο Παρτσαλίδης ότι είχαμε υποδείξεις αδελφών κομμάτων να πάρουμε μέρος στις εκλογές Τέτοια υπόδειξη ούτε υπήρξε ούτε μπορούσε να υπάρξει Και με τον ψεύτικο αυτό ισχυρισμό του ο Παρτσαλί-δης δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να χύνει νερό στο μύλο της αντίδρασης που διατυμπανίζει σ' όλο τον κόσμο ότι τα ΚΚ των σοσιαλιστικών χωρών επεμβαίνουν στα εσωτερικά της Ελ-

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1946 Π λάδας και ότι το ΚΚΕ είναι ξενοκίνητο Και για να κλείσουμε

αγράμ-ματη αυτή πλαστογραφία είναι ολοφάνερο, γιατί μειώνεται ο ρόλος του ΚΚΕ στο εθνικό ξεσήκωμα και μετατοπίζεται κατά πολλούς μήνες η ημερομηνία της αποφασιστικής συμβολής του κόμματος στον Εθνικό Αγώνα κατά του χιτλεροφασίστα κατα-χτητή! Και τούτο: γιατί η κλίκα παρασιωπά τις προτάσεις που έγιναν τότε στο Μεταξά μαζί με το ανοιχτό γράμμα για τη συμμετοχή του ΚΚΕ στον αντιφασιστικό πόλεμο; Γιατί απο-σιωπά η κλίκα το γράμμα της Ακροναυπλίας -όπου βρίσκο-νταν τότε και οι επιτιμητές Βέτας-Ζωγράφος κλπ - που πραγ-ματικά υμνολογούσε ανεπιφύλακτα το Μεταξά; και γιατί σιω-

πά και τούτο το πολύ σοβαρό ότι απ' όλους τους νους και εξορίστους τότε κομμουνιστές ο μόνος που κράτησε τότε σιωπή ήταν ο Παρτσαλίδης από την Κέρκυρα που έτσι ουσιαστικά τάχτηκε αλληλέγγυος με τον προβοκάτορα Πλου-μπίδη που χτύπησε ανοιχτά το γράμμα;

φυλακισμέ-Η θέση της κλίκας απέναντι στο γράμμα αποτελεί τάρι φραξιονιστικού αντικομματικού εκτραχηλισμού και από-δειξη για το ότι ο ξέφρενος φραξιονισμός της, για να πετύχει τις αντικομματικές επιδιώξεις της δεν σταματά μπροστά σε τίποτα

μαργαρι-Μια ακόμα διαστρέβλωση είναι και η παραποίηση της θέσης του Ζαχαριάδη για τους δύο πόλους Στο αν ο Ζαχαριάδης έστρεψε ή όχι την κύρια κατεύθυνση της πάλης του κόμματος ενάντια σΐΟυς Άγγλους ιμπεριαλιστές μιλώ σε άλλο μέρος και φωνάζουν και οι πέτρες! Όσο για την πολιτική των δύο πό-λων αποτελούσε και αποτελεί μια ρεαλιστική δημοκρατική εξωτερική ελληνική πολιτική στις μεταπολεμικές συνθήκες και συγκεκριμένη περίοδο ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος της χώρας μας

Σήμερα που προβάλλεται παντού η πολιτική της ξης και που όλα σχεδόν τα κομμουνιστικά κόμματα στις καπι-ταλιστικές χώρες πήραν τη θέση της υποστήριξης της ουδετε-ρότητας για τη χώρα τους και της φιλίας και της συνεργασίας μ' όλους (βλέπετε λ.χ, και έκθεση Τολιάτι στην ευρεία ολομέ-λεια της ΚΕ και ΚΕΕ του ΚΚ Ιταλίας του Οχτώβρη 1961) μια τέτοια επίθεση σαν της φραξιονιστικής κλίκας απέναντι στους δύο πόλους το λιγότερο αντηχεί σαν στενοκέφαλος αναχρονι-

συνύπαρ-ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1946 Π σμός πολύ περισσότερο και ο Παρτσαλίδης με τριγμό οδόντων

2 Η αλήθεια για την Εθνική Αντίσταση

α

Μία άλλη ιστορική διαστρέβλωση και παραποίηση που νει η φραξιονιστική κλίκα Παρτσαλίδη-Κολιγιάννη και Σία εί-ναι και τούτη: Ο Ζαχαριάδης υποτιμάει, παραγνωρίζει και συκοφαντεί την Εθνική Αντίσταση! Κι εδώ εφαρμόζεται η γνωστή παροιμία, αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννάν οι κότες Η αλήθεια η ιστορική κι εδώ είναι απ' την άλλη μεριά του αμπαριού όπου βρίσκεται ο Παρτσαλίδης και η παρέα του

κά-Η θέση του Ζαχαριάδη στο ζήτημα αυτό ήταν αυτή: α) κά-Η εθνική εποποιία 1941-1944 στο μεγαλείο της στέκει εφάμιλλα δίπλα στο 1821 Απ' την πλευρά της πραγματοποίησης της εθνικής παλλαϊκής ενότητας δεν έχει ανάλογό της στην ιστορία της πατρίδας μας β) Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν αντικειμενι-

κά, τόσο ευνοϊκές για να νικήσει ο λαός γ) Η καθοδήγηση της Εθνικής Αντίστασης, δηλαδή πρώτ' απ' όλα και κυρίως το

ΚΚΕ, η καθοδήγηση τον δεν στάθηκε και δεν έφτασε στο νψος

της Εθνικής Αντίστασης, δεν φάνηκε αντάξια της νης και τον μεγαλείον τον λαού Αντό βρήκε το αποκορύφωμά τον στην σννθηκολόγηση της Βάρκιζας, Και την παράδοση των όπλων πράμα πον δεν έκανε κανένα άλλο κίνημα εθνικής αντίστασης στην Ενρώπη Η ιστορία τον έθνονς μας γενικά και τον λαϊκού κινήματος ξεχωριστά δεν γνώρισε άλλη τέτοια πράξη κατάπτωσης και προδοσίας, δ) Όταν γύρισε ©-Ζαχα-

εμπιστοσύ-ριάδης στα 1945 προσπάθησε να ξεκαθαρίσει τις αιτίες για το κατάντημα αυτό και τη γραμμή για τη διόρθωσή του: 1) Η βασική πολιτική αιτία της ήττας μας ήταν η ολοκληρωτική υποταγή στους Άγγλους, στις επιδιώξεις της εγγλέζικης ιμπε-

ριαλιστικής πολιτικής στην Ελλάδα Αντό είναι

ξεχωρίσει τον εαυτό του από το κόμμα που έπαθε τέτοια ήττα και που και αυτός ήταν ένας απ' τους καθοδηγητές του Σαν συνέπεια της τέτοιας θέσης του ήταν και το ότι: α) δεν έβαλε ζήτημα προσωπικών ευθυνών και μέτρων για κανέναν, γιατί πίστευε ότι τα λάθη ήταν όχι συνειδητά και έπρεπε να ξεπεραστούν με κοινή προσπάθεια όλων των στελεχών και με-λών του κόμματος

Αν όπως τον κατηγορούν τώρα, ο Ζαχαριάδης διαπνέονταν από στελεχοφάγα αισθήματα τότε είχε «ιδανική» δυνατότητα

να κορέσει τα αισθήματά του αυτά β) Έβαλε ζήτημα ντου και ουσιαστικά απομόνωσε το Σιάντο απ' τον υπεύθυνο χειρισμό των κομματικών ζητημάτων Οι εκθέσεις Γκουζέ-Μακρίδη καθώς και η συγκεκριμένη μελέτη της δράσης του Σιάντου στα 1941-44 τον έπεισαν ότι ο Σιάντος ήταν προδό-της, προβοκάτορας Πρώτος έμαθε για τις σκέψεις του αυτές

Σιά-ο Παρτσαλίδης πΣιά-ου συμφώνησε χωρίς να εκφράσει καμία αντίρρηση, γ) Πήρε την πρωτοβουλία για ριζική αλλαγή στη γραμμή του κόμματος, πολιτική και οργανωτική Αυτό βρήκε την έκφρασή του στη 2η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Φλεβά-ρης 1946), όπου το ΚΚΕ ήρθε με βάσιμα συντελεσμένη τη δουλειά της αναδιοργάνωσης των κομματικών και λαϊκών δυ-νάμεων (που βρίσκονταν σε κατάσταση πελαγώματος και υπο-χώρησης ύστερα απ' το Δεκέμβρη και τη Βάρκιζα) στη βάση της καινούριας πολιτικής και οργανωτικής γραμμής του δ) Ο Ζαχαριάδης δεν έβαλε αμέσως και ανοιχτά ζήτημα ακύρωσης της Βάρκιζας γιατί η συμφωνία της Βάρκιζας ήταν μια κρατι-

κή πολιτική πράξη που στις τοτινές συνθήκες όταν είχαμε ραδώσει τα όπλα και διαλύσει τον ΕΛΑΣ κλπ δεν μπορού-

πα-σε να γίνει χωρίς σοβαρές πρόσθετες ζημιές για το κίνημα

που θα το έριχναν ακόμα πιο πίσω Όλη όμως η πολιτική και

δράση τον κόμματος απ' τη 12η ολομέλεια και πέρα νονταν ολοκληρωτικά στη διόρθωση των συνεπειών της Βάρ- κιζας πράμα που βρήκε την ολοκλήρωσή του στην 2η ολομέ-

κατευθύ-λεια που συγκλήθηκε όχι τυχαία ακριβώς στην πρώτη επέτειο της υπογραφής της Βάρκιζας και αποτέλεσε ακριβώς την πλέ-

ρια άρνηση της

Στα μέσα του 1945 και πριν το 7ο συνέδριο ο

«Ριζοσπά-Η ΑΛ«Ριζοσπά-ΗΘΕΙΑ ΠΑ Τ«Ριζοσπά-ΗΝ ΕΘΝΙΚ«Ριζοσπά-Η ΑΝΤΙΣΤΑΣ«Ριζοσπά-Η ^ στης» δημοσίεψε άρθρο του Ζαχαριάδη που κατέληγε έτσι:

Δεκέμβρη; Ποια γραμμή καθόρισε η καθοδήγηση του ΚΚΕ -ντοκουμέντα ύστερα απ' την υπογραφή της Βάρκιζας για την παραπέρα πορεία του κινήματος του ΚΚΕ;

Αυτά τα αμείλιχτα ερωτήματα στέκουν τσεκουράτα και ριμένουν την απάντηση τους Ο Παρτσαλίδης και Σία δεν έχουν και δεν μπορούν παρά ν' απαντούν με Ιμαλάια παρασά-γκες κακοπιστιάς, διαστρέβλωσης, εξυβρισμού της Εθνικής Αντίστασης

πε-Και δω εκφράζεται η ίδια πολιτική εξευμενισμού της δρασης που εφαρμόζουν από το 1956 και δω

αντί-Όλοι οι άξονές τους συγκεντρώνονται όχι ν' σουν την Εθνική Αντίσταση απ' το Ζαχαριάδη μα στο ν' απο-καταστήσουν τον εαυτό τους!

αποκαταστή-Αφού τα φτιάξαν μούσκεμα & όλη τη γραμμή πάνε τώρα όπως και στο ανέκδοτο να βγούνε ασπροπρόσωποι Χαμένος

κόπος Το κόλπο δεν πιάνει γιατί είναι αδύνατο να θεί ένας ολόκληρος λαός, όλο το ΚΚΕ

εξαπατη-Έτσι μένουν καρφωμένοι στο στύλο της ατίμωσης στοι και περιφρονημένοι

παρα-πέρα η Ελλάδα; Στο ερώτημα αυτό έπρεπε ν' απαντήσει η 2η πλατιά ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 12 του Φλεβάρη του 1946, πρώτη επέτειο απ' την υπογραφή της «συμ-φωνίας» της Βάρκιζας Τις ίδιες μέρες σαν προέκταση της ολομέλειας έγινε και η στρατιωτικοπολιτική σύσκεψη ανωτά-τω,ν και ανωτέρων στελεχών του ΚΚΕ

Η ολομέλεια έπρεπε ν' αποφασίσει ποιο δρόμο θα ξουμε παραπέρα: Θα συνεχίσουμε τη γραμμή της Βάρκιζας, ολοκληρώνοντάς την με πολιτική υποταγή, που με την τρομο-κρατία μας επέβαλαν οι Εγγλέζοι και η ντόπια αντίδραση ή θα συνεχίσουμε την ηρωική γραμμή της Εθνικής Αντίστασης για την αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρα-τίας στην Ελλάδα, για το χτίσιμο καινούριας λεύτερης ζωής για το λαό μας;

τραβή-Αυτό τη δεύτερο στην ουσία τον ήταν καινούριος ένοπλος αγώνας

Η ολομέλεια όχι μονάχα αποφάσισε το δεύτερο μα καθόρισε και τη γραμμή ανάπτυξής του

Ουσιαστικά μπροστά στο ΚΚΕ βρισκόταν το δίλημμα: ή να υποταχτεί ή να δεχτεί την ένοπλη αντιπαράθεση που μας επέ-βαλλαν οι Άγγλοι και η ντόπια αντίδραση, που αμέσως μετά τη Βάρκιζα συνέχισαν στα πλαίσια πια όλης της χώρας μονό-πλευρα τώρα, μια που εμείς παραδώσαμε τα όπλα και συνθη-κολογήσαμε στην ένοπλη επέμβαση το Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα

Όποιος ψαλμουδίζει παρτσαλιδικά ξεχνά την αμείλικτη και τσεκουράτη αλήθεια: ή έπρεπε να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε την υπαγόρεψη της αντίδρασης ή να ανασηκώσουμε

το κεφάλι και να παλαίψουμε

Άλλος δρόμος ούτε απόμενε τότε ούτε υπήρχε Και καμιά οππορτουνιστική ταχυδακτυλουργία για καθοριστική σημασία

αυτού του τρίτου παρτσαλιδικού δρόμου εδώ δεν μπορεί ν' αλλάξει τίποτα Γιατί ο «καθοριστικός» εκλογικός παρτσαλιδι-κός δρόμος στην ουσία ήταν ο ίδιος ο πρώτος ο δρόμος: της συνέχισης της γραμμής της Βάρκιζας και της ολοκλήρωσής της και με την πολιτική συνθηκολόγηση και υποταγή

Η γραμμή της 6ης ολομέλειας του 1956 για να συντρίψει και